To ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα το κύριο άρθρο της εφημερίδας ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ και εξακολουθεί τη δημιουργική παρουσία του στο διαδίκτυο. Η Φωνή της Αντιπληροφόρησης απέναντι στο βόθρο των ημερών θα ακούγεται όλο και ποιο δυνατή. Γιατί η αλήθεια και το δίκοιο μπορεί να χτυπιούνται αλύπητα αλλά στο τέλος θριαμβεύουν. Είμαστε και θα είμαστε εδώ στο προσκλητήριο της Επανάστασης. ΠΑΡΩΝ!

παγκόσμιο «αντιτρομοκρατικό» πόλεμο : τη δίκη των φερομένων ως μελών της «17 Νοέμβρη». Οι πληρωμένοι διαφημιστές κι «επικοινωνιολόγοι» της ΓΑΔΑ και της αμερικάνικης πρεσβείας ήδη την ονομάσανε « μητέρα όλων των δικών» ή, πιο ταπεινά, «μεγαλύτερη δίκη της Μεταπολίτευσης». Το τελευταίο δεν είναι κι εντελώς άστοχο. Κατά κύριο λόγο δεν είναι μια μικρή ομάδα κατηγορουμένων για ατομική τρομοκρατία, είναι η ίδια η Μεταπολίτευση που θα δικαστεί, ό,τι συνδέθηκε με τη κατάρρευση της χούντας. Ονομάζοντάς την μάλιστα «μεγαλύτερη δίκη» της μεταπολιτευτικής περιόδου, οι ίδιοι μηχανισμοί αναγνωρίζουν ότι η δίκη π.χ. των πρωτεργατών της απριλιανής δικτατορίας δεν έχει τα πρωτεία, υπενθυμίζοντάς μας ότι οι βαθύτερες απαιτήσεις του αντιδικτατορικού κινήματος για ιστορική δικαιοσύνη και δικαίωση κάθε άλλο παρά ικανοποιήθηκαν δημιουργώντας, συν τοις άλλοις, και τους όρους για να εμφανιστεί και το φαινόμενο της πολιτικής απόγνωσης που τρέφει τις πολιτικά αδιέξοδες πρακτικές κι ομάδες μιας ατομικής βίας ξεκομμένης από το μαζικό κίνημα. 

Ο Κορυδαλλός έχει ήδη μετατραπεί σε ελληνική εκδοχή του περιβόητου Σταμχάιμ με τα λευκά κελιά, τους φρικτούς όρους εγκλεισμού, δίκης, καταδίκης και εξόντωσης των ηγετικών στελεχών της γερμανικής RAF. Στις 3 Μαρτίου και για μήνες οι κατηγορούμενοι θα στηθούν όχι απλώς στο εδώλιο αλλά μέσα σε γυάλινο κλουβί για να δικαστούν μακριά από λαϊκό ακροατήριο και δημόσιο έλεγχο. 

Υποτίθεται ότι θα μείνουν μακριά κι οι τηλεοπτικές κάμερες, οι κύριοι αγωγοί της τρομοϋστερίας από τον Ιούλιο του 2002  οι ίδιες που στις 15 Φεβρουαρίου συνέχισαν τον πόλεμο του Μπους «κατά της τρομοκρατίας» στηρίζοντάς τον με άλλα μέσα: με το να αναλωθούν στη «Κοκοϋστερία», μένοντας τυφλές μπροστά στα εκατομμύρια των πρωτοφανών αντιπολεμικών κινητοποιήσεων σε όλο τον πλανήτη μαζί και στη μεγαλύτερη διαδήλωση στην Αθήνα από το 1974/75. Στη πραγματικότητα οι «τυφλές» κάμερες θα συνεχίσουν το έργο τους με την επιλεγμένη, φιλτραρισμένη κι «επεξεργασμένη» παρουσίαση της δικαστικής διαδικασίας στο ελληνικό Σταμχάιμ. 

Η επικείμενη δίκη δεν είναι απλώς μια κεκλεισμένων των θυρών, εντελώς άνιση μονομαχία ανάμεσα σε μια πάνοπλη εξουσία και μια χούφτα κατηγορουμένων που τους στερούν και τα στοιχειώδη νόμιμα δικαιώματά τους. Μας αφορά όλους. Όλο το λαό. Τα δημοκρατικά και κοινωνικά κεκτημένα του μετά τη χούντα. 

Το ΕΕΚ από τη πρώτη στιγμή προειδοποίησε: με πρόσχημα την καμπάνια για την εξάρθρωση των ομάδων ατομικής τρομοκρατίας, οι κρατικοί μηχανισμοί με την καθοδήγηση και τον έλεγχο των ιμπεριαλιστών, πρώτα και κύρια των Αμερικανών αλλά και των Βρετανών και των άλλων Ευρωπαίων, επιχειρούν να προωθήσουν την οικοδόμηση ενός αστυνομικού κράτους σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης του ιμπεριαλισμού και κλυδωνιζόμενης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Βήμα το βήμα παίρνουν πίσω λαϊκά κεκτημένα, δημοκρατικές ελευθερίες, αλλάζουν τον περιβόητο «νομικό πολιτισμό» (όρο που έγινε της μόδας την ώρα της παρακμής του περιεχομένου του), ζητούν όπως ρητά τονίζει κι ο Χρυσοχοΐδης την ολοσχερή αλλαγή του πολιτικού συστήματος της Μεταπολίτευσης. 

Κανείς δεν μένει στο απυρόβλητο από την αυθαιρεσία του Κράτους και των ιμπεριαλιστών. Το σκάνδαλο της σύλληψης στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης του ανύποπτου, αθώου, πλην αριστερού και με αντιχουντική δράση καθηγητή Βγένιου Αγγελόπουλου και η «φιλική» ανάκριση του με χειροπέδες επί 5 ώρες, στις παραμονές της δίκης της «17 Νοέμβρη» αλλά και της πολεμικής επιδρομής στο Ιράκ, αποτελεί κρατικό έγκλημα, για το οποίο η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίζει να κάνει την πάπια. Συνάμα αποτελεί και αλαζονική πρόκληση και προειδοποίηση απέναντι σε όλη την Αριστερά που δεν μπορεί ούτε να περάσει «στο ντούκου» ούτε να ξεχαστεί. Απ αυτή τη σκοπιά βλέπουμε και τη δίκη και την όποια χρήση της ετοιμάζεται το καθεστώς να κάνει. 

Αυτό είναι το πρωταρχικό: είμαστε ασυμβίβαστα ενάντιοι στα ελληνικά Σταμχάιμ, στους μηχανισμούς που τα στήνουν, στους σκοπούς που εξυπηρετούν. Η ριζική αντίθεσή μας με την όλη αντίληψη και πρακτική της ατομικής τρομοκρατίας είναι δεδομένη. Μας καθιστά, μάλιστα, αναγκαίο σήμερα να προειδοποιήσουμε ότι οι πιο μαύρες δυνάμεις του ταξικού εχθρού θέλουν και τώρα να σπρώξουν τα πιο ατίθασα τμήματα του κινήματος, ιδιαίτερα της νεολαίας, στον αδιέξοδο δρόμο της ατομικής βίας, ηροσοποιώντας την, για να προωθήσουν όρους μιας «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» και πολιτικής της «έντασης». Αυτό, όμως δεν σημαίνει ότι θα αποδεχτούμε το ρόλο του «παθητικού» θεατή, του Πόντιου Πιλάτου ή του συνηγόρου της καπιταλιστικής - ιμπεριαλιστικής καταστολής. 

Κάποιοι επικαλούνται την ανάγκη «δίκαιης δίκης» και υπερασπίζονται την ανάγκη ύπαρξης του «Κράτους δικαίου». Σίγουρα υπερασπιζόμαστε τα όποια δικαιώματα αναγνωρίζονται τυπικά για τους δικαζόμενους και τους συνηγόρους τους, μαζί και το προφανές δικαίωμα να αναγνωριστούν οι κατηγορούμενοι σαν αυτό που είναι σύμφωνα και με το υπάρχον δικαικό σύστημα: είναι πολιτικοί κρατούμενοι που έχουν το δικαίωμα να δικαστούν από δικαστήριο ενόρκων. Αρνούνται οι κρατούντες τον πολιτικό χαρακτήρα των κατηγοριών και της ίδιας της δίκης για να πραγματοποιηθεί η δηλωμένη απαίτηση των Αμερικανών και Βρετανών «εγκεφάλων» για καταδίκες πριν υπάρξει καν δίκη. 

Ας υπενθυμίσουμε πάντως ότι «Κράτος δικαίου» δεν σημαίνει δίκαιο κράτος αλλά «ισότητα όλων των πολιτών μπροστά στο νόμο». Βέβαια ο νόμος αυτός έχει φτιαχτεί στη βάση ενός καθεστώτος κοινωνικής ανισότητας και το υπηρετεί. Η τήρησή του νόμου υποτάσσεται πάντα στη ανάγκη αναπαραγωγής του συστήματος της κοινωνικής ανισότητας κι ισχύει όσο το εξυπηρετεί. Στη περίπτωση του ελληνικού Σταμχάιμ, το «Κράτος Δικαίου» αυτοκαταργείται για χάρη του Κράτους και της αυθαιρεσίας του. 

Το Κράτος θέλει να επαναβεβαιώσει ότι είναι το μόνο όργανο που παίρνει κατά βούληση αποφάσεις για τους υπηκόους του, χωρίς να αφήνει περιθώρια για δικαιώματα, άσκηση λαϊκής πίεσης και συμπαράσταση στα θύματα της αυθαιρεσίας του. Το έδειξε καθαρά με την αυθαίρετη σύλληψη, φυλάκιση για ένα διάστημα και παραπομπή στη δίκη του Γιάννη Σερίφη, μιας εμβληματικής μορφής των αγώνων της Μεταπολίτευσης κι ενός θύματος των διωκτικών αρχών που η πανηγυρική αθώωση κι απελευθέρωσή του ήταν η πιο περιφανής, ίσως, νίκη του μεταπολιτευτικού κινήματος λαϊκής συμπαράστασης. Υποχρεώθηκε, βέβαια, από τη λαϊκή κατακραυγή και τη κινητοποίηση συμπαράστασης να ανακρούσει πρύμναν και να αποφυλακίσει τον Γιάννη Σερίφη μέχρι τη δίκη της 3 Μαρτίου, αναβάλλοντας για αργότερα τη ρεβάνς. Δεν πρέπει να την επιτρέψουμε! 

Πρακτικά η στάση που πρέπει να κρατήσει όλο το εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να ακολουθεί την αρχή:  Καμιά ανοχή στη κρατική αυθαιρεσία  Αλληλεγγύη σε κάθε θύμα της κρατικής αυθαιρεσίας Αφού προηγουμένως πάρουμε μια συνολική στάση αρχών, πρέπει να συγκεκριμενοποιήσουμε την ιδιαίτερη στάση σε επί μέρους αλλά ουσιώδεις πλευρές της δίκης. Τέτοια πρώτα-πρώτα είναι η περίπτωση του Γιάννη Σερίφη που όλοι κι όλα βοούν για την αθωότητά του, για τη κρατική- ταξική σκοπιμότητα πίσω από τον διωγμό του, για την απόπειρα ενοχοποίησης στο πρόσωπό του όλου του αντιδικτατορικού κινήματος, του μεταπολιτευτικού ταξικού συνδικαλισμού, της επαναστατικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, για την προετοιμασία καταστολής κάθε ατίθασης φωνής κι ανυπότακτης κίνησης που εναντιώνεται στο κεφάλαιο και στον ιμπεριαλισμό από δω κι εμπρός. 

Μια άλλη περίπτωση είναι αυτή του Θεολόγου Ψαραδέλλη, αγωνιστή, δεσμώτη και δραπέτη από τις φυλακές της χούντας, μαχητή του τροτσκιστικού κινήματος, που η όλη πολιτική πορεία του δείχνει την αντίθεσή του στην ατομική τρομοκρατία και στηρίζει τη δήλωσή του ότι δεν ήταν ποτέ μέλος της «17 Νοέμβρη». Η δίωξή του έχει να κάνει με το παρελθόν του σαν αγωνιστή στο εργατικό, τεταρτοδιεθνιστικό και αντιδικτατορικό κίνημα κι όχι με το απαράδεκτο σφάλμα της συμμετοχής του σαν τσιλιαδόρου σε ληστεία που έχει ο ίδιος αποδεχτεί. 

Στις δύο αυτές περιπτώσεις ενώνουμε κι εμείς τη φωνή μας με εκείνους που στην Ελλάδα και διεθνώς καλούν για την άμεση απελευθέρωση τους. Τον καιρό της RAF, ο συγγραφέας Χάινριχ Μπελ είχε μιλήσει για «ένα πόλεμο ανάμεσα σε 6 άτομα και 66 εκατομμύρια ανθρώπους». Σήμερα, όσο κι αν προσπαθούν να στήσουν ένα νέο Σταμχάιμ, σε ριζικά αλλαγμένες συνθήκες, σε ένα εντελώς διαφορετικό ιστορικό περιβάλλον, η προσπάθεια τους μάλλον φαίνεται να αντιστρέφει τα λεγόμενα του γερμανού συγγραφέα: πρόκειται για ταξικό πόλεμο της μειοψηφίας των κρατούντων ενάντια σε μια λαϊκή πλειοψηφία και τα κεκτημένα της από τη πτώση της χούντας κι εδώ. Μια λαϊκή πλειοψηφία που δεν πρόκειται να παραδώσει χωρίς μάχες τα κεκτημένα και που έδειξε το μίσος της στον ιμπεριαλιστικό «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» στους δρόμους της 15ης Φεβρουαρίου. Το δόγμα Μπους α λα ελληνικά  «Όποιος δεν είναι με τις διωκτικές αρχές και το Κράτος είναι τρομοκράτης» δεν πρέπει και δεν μπορεί να περάσει.

 27/02/2003