Αλ. Γιωτόπουλος: Χειμαρρώδης, ανοίγει τα χαρτιά του ένα χρόνο μετά τη σύλληψή του. 
"Ο Διώτης μού έδωσε την εντύπωση κακού αστυνομικού"

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα μια συνέντευξη που έδωσε ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ στη ΓΙΑΝΝΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΟΥ και στην ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΤΗ, ένα χρόνο μετά τη σύλληψη του.

Ο Αλέξανδρος ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ο φερόμενος ως αρχηγός της 17Ν, σχεδόν ένα χρόνο μετά τη σύλληψή του επιχειρεί να καταρρίψει το μύθο που "έφτιαξαν" γι' αυτόν οι διώκτες του. 

Με μια συνέντευξη-ποταμό μιλάει για τους ανθρώπους "σκιές" που τον κυνήγησαν στην αντιτρομοκρατική και τον οδήγησαν στη δικαστική αίθουσα του Κορυδαλλού, ενώ αρνείται κατηγορηματικά ότι επί τριάντα χρόνια μαζί με την πλαστή ταυτότητα του "Μιχάλη Οικονόμου" βίωνε και μια παράνομη καθημερινότητα. 

"Γνώριζα επωνύμους της πολιτικής, οικονομικής και καλλιτεχνικής ζωής" λέει χαρακτηριστικά "ζούσα ανοιχτά μ' αυτό το όνομα, είχα μεγάλο κύκλο γνωριμιών, που κρύβουν εσκεμμένα όσοι καλλιέργησαν το μύθο του αρχηγού". 

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος για πρώτη φορά μιλάει για την πρώτη συνάντησή του με τον εισαγγελέα Διωτη, ο οποίος -όπως θυμάται- του έδωσε "την εντύπωση ενός κακού αστυνομικού παρά δικαστικού". Επιμένει ότι στην αντιτρομοκρατική ποτέ δεν τον ανέφεραν ως αρχηγό της 17Ν, κατηγορία που του αποδόθηκε για πρώτη φορά στην εισαγγελία. Περιγράφει σπαρταριστούς διαλόγους με αστυνομικούς, ένας από τους οποίους τον απείλησε με έκδοση στις ΗΠΑ, ενώ καταγγέλλει ότι του ζητήθηκε να αναλάβει τις πρώτες παραγεγραμμένες δολοφονίες της 17Ν, προκειμένου να μη γίνει δυνατή η έκδοσή του. 

Αποκαλύπτει διάρρηξη στο σπίτι της αδερφής του, ένα χρόνο πριν από τη σύλληψή του, απ' όπου εκλάπησαν φωτογραφίες τις οποίες αργότερα είδε δημοσιευμένες σε βιβλία. Περιγράφει γλαφυρά όλο το χρονικό της σύλληψής του και κάνει απολογισμό της δίκης εκτιμώντας ότι η κατηγορία που τον αφορά έχει καταρρεύσει και ότι έχει αποδειχθεί η αθωότητά του. 

-Σας συνέλαβαν στις 17 Ιουλίου, η σύλληψή σας όμως είχε προαναγγελθεί από τις προηγούμενες μέρες. Πώς ήταν η καθημερινότητά σας τις 17 ημέρες μετά την έκρηξη στον Πειραιά και γιατί είχατε όλα αυτά τα έγγραφα επάνω σας; 

"Η ζωή μου από τις 29 Ιουνίου μέχρι τις 17 Ιουλίου ήταν τελείως φυσιολογική. Το βράδυ της έκρηξης ήμασταν με τη σύντροφό μου Μαϊτέ σε ταβέρνα στο Βύρωνα, από τις 9 μέχρι τις 12.30 περίπου. Ο ιδιοκτήτης, που μας γνώριζε, κατέθεσε αυθόρμητα όταν διάβασε στις εφημερίδες ότι δήθεν βρισκόμουν στον Πειραιά σε γάμο κοντά στο σημείο της έκρηξης. Την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου τελείωσα μια μικρή εργασία και είχα προγραμματίσει να φύγω για τους Λειψούς, μόνο για 5-6 μέρες, γιατί η Μαϊτέ είχε ορισμένες μικροδουλειές. Επρεπε να είμαι πίσω στις 19, επειδή θα περνούσε από κάποια ιατρική επιτροπή. Εφυγα λοιπόν στις 10 Ιουλίου με σκοπό να γυρίσω στις 17. Δεν παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή τα διαδραματιζόμενα σχετικά με την έκρηξη και αγνοούσα παντελώς τις φήμες ότι σκόπευαν να με συλλάβουν. Πρώτη φορά το άκουσα από τον κ. Ραχιώτη μετά την προφυλάκισή μου".

-Η σύλληψή σας είχε προαναγγελθεί εκείνο το πρωί από πρωτοσέλιδο εφημερίδας, όπου για πρώτη φορά γράφτηκε και το όνομά σας... 

"Στους Λειψούς υπάρχει σχετική απομόνωση, είναι μέρος της γοητείας του νησιού. Ο Τύπος έρχεται την επομένη και δεν έχουμε τηλεόραση στο σπίτι. Οι έξι μέρες ήταν μέρες ξεκούρασης. Την παραμονή της σύλληψής μου, το βράδυ, ο πασίγνωστος πια ψαράς-οφειλέτης είχε φέρει στο ουζερί μια κακκαβιά και κουτσοπίναμε με μικρή παρέα. 

"Αν είχα οποιαδήποτε σχέση με τη 17Ν δεν θα έφευγα από την ανώνυμη Αθήνα πηγαίνοντας σε ένα νησί της άγονης γραμμής, όπου θα ήμουνα απομονωμένος και δεν θα μπορούσα να μετακινηθώ εύκολα. Αν είχα τα κλειδιά του κρησφύγετου της Δαμάρεως, όπως με κατηγορούν σήμερα, θα μπορούσα εύκολα να τα πετάξω πριν φύγω, στις 10 Ιουλίου. Θα μπορούσα εύκολα να καταστρέψω και να ξεφορτωθώ την ψεύτικη ταυτότητα και το δίπλωμα οδήγησης, όπως και τη γραφομηχανή. Το γεγονός ότι δεν το έκανα δείχνει ότι δεν με ενδιέφερε. Οτι δεν είχα τα κλειδιά και ότι τα ψεύτικα έγγραφα δεν είχαν καμία σχέση με τη 17Ν και τα κρησφύγετα. Είχα αποδεχθεί ότι σε περίπτωση ελέγχου θα αποκαλυπτόταν η ταυτότητά μου και θα με παρέπεμπαν απλώς για πλαστογραφία".

-Ποιοι και πώς σας πλησίασαν στους Λειψούς, ποια ήταν η επίσημη δικαιολογία της σύλληψης;

"Κλιμάκιο αστυνομικών που ήρθε από τη Λέρο με συνέλαβε στο λιμάνι. Με μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα, όπου θα περίμενα, όπως μου είπαν, το ελικόπτερο από την Αθήνα. Κανείς δεν μου ανακοίνωσε τίποτε. Με άφησαν μόνο με χειροπέδες, σε ένα δωμάτιο, για περίπου δύο ώρες, με φύλακα έναν νεαρό αστυνομικό των Λειψών που έβλεπα για πρώτη φορά. Κάποια στιγμή τον είδα να με κοιτάζει με συμπάθεια χαμογελώντας. Του χαμογέλασα και του λέω: "Πώς εδώ;". Μου απαντά: "Ανεργία, τι να κάνεις;". Κάποτε άκουσα θόρυβο στα διπλανά δωμάτια και εμφανίστηκαν δυο αστυνομικοί με πολιτικά. Μου συστήθηκαν: Φώτης Παπαγεωργίου, της Υπηρεσίας Ερευνών, και Ιωάννης Φραγκίσκος, της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Δεν έδειξαν καμία έκπληξη αντικρίζοντάς με και μου έδωσαν την εντύπωση ότι γνώριζαν το όνομά μου. Μου είπαν ότι θα με μετέφεραν με το ελικόπτερο στην Αθήνα, όπου θα μου έκαναν ορισμένες ερωτήσεις. Η υπερβολική ευγένεια και ο σεβασμός που μου έδειχναν άρχισε να με ανησυχεί και να υποψιάζομαι κάποια πλεκτάνη, αλλά η ηλικία τους έδειχνε ότι είναι απλά εκτελεστικά όργανα και θεώρησα φρονιμότερο να περιμένω να δω τι γίνεται στην Αθήνα". 

-Περιγράψτε μας τις πρώτες ώρες στη ΓΑΔΑ. Είναι πραγματική αυτή η φράση που σας αποδόθηκε περί "νενέκων" ή μήπως είναι και αυτή μέρος ενός μύθου που δημιουργήθηκε από κάποιους;

"Με πήγαν σε ένα ευρύχωρο γραφείο, όπου ήρθαν οι δυο αστυνομικοί και ένας τρίτος με γκρίζο κοστούμι που κρατούσε μια τσάντα. Νόμισα ότι ήταν κάποιος βοηθός τους, αλλά μου είπε ότι ήταν ο εισαγγελέας Διώτης. Αυτοί οι τρεις ήταν οι μόνοι που με "ανακρίνανε" και συχνά ένας ή δυο βγαίνανε από το γραφείο. Τους είπα το όνομά μου και τους λόγους για τους οποίους είχα αυτή την ταυτότητα. Δεν αντέδρασαν. Σύντομα αντιλήφθηκα ότι δεν ενδιαφέρονταν να μάθουν κάτι με την "ανάκριση", αλλά ότι είχαν έτοιμο ένα προκατασκευασμένο σχέδιο, στο οποίο προσπαθούσαν να με ταιριάξουν με τη μέθοδο του Προκρούστη. 

"Ο λιγότερο κακός απ' τους τρεις, με την έννοια ότι απέφευγε τις κακοτοπιές, ήταν ο Φραγκίσκος, ενώ ο Διώτης μού έδωσε την εντύπωση περισσότερο ενός κακού αστυνομικού παρά δικαστικού. Αρχισε αμέσως την επίθεση λέγοντάς μου να ομολογήσω τα πάντα, γιατί βρήκαν στο σπίτι μου στο Βύρωνα φωτογραφία του Κουφοντίνα. Αντέδρασα έντονα σαρκάζοντας, λέγοντας ότι αποκλείεται, γιατί ουδέποτε γνώρισα κάποιον Κουφοντίνα, και ότι δεν έχω καμία σχέση με τη 17Ν. Επέμεναν και οι τρεις για πολλή ώρα, πιέζοντάς με και λέγοντάς μου ότι εκτίθεμαι με τον κάθετο τρόπο που αντιδρώ και άλλες γελοιότητες. Την επομένη ο Διώτης μού είπε ότι είχαν κάνει λάθος στη φωτογραφία, δικαιολογούμενος ότι κάνει ανάκριση και... έχει το δικαίωμα να την κάνει όπως θέλει. Μου απηύθυνε μομφή για την ποιότητα της πλαστής ταυτότητας. Είναι της πλάκας, μου λέει, αφού ο αριθμός αντιστοιχούσε σε γυναίκα και θα σε πιάνανε στον πρώτο έλεγχο, ενώ ο Λεσπέρογλου είχε διαβατήριο του οποίου ο αριθμός αντιστοιχούσε στο πραγματικό όνομα. Του απαντάω: "Ο Λεσπέρογλου αντιμετώπιζε συγκεκριμένη κατηγορία και γι' αυτό, υποθέτω, προμηθεύτηκε σοβαρά έγγραφα". Εγώ δεν έκανα τίποτε το αξιόποινο και δεν με ενδιέφερε αν με συλλαμβάνανε. Θα αποκαλυπτόταν το όνομά μου και θα δικαζόμουν για πλαστογραφία. 

"Οι επόμενες δυο ερωτήσεις ήταν αποκαλυπτικές των προθέσεών του. Με ρώτησε σοβαρά αν γνώριζα αυτοπροσώπως τον Τσε και γιατί... δεν είχα κάνει πλαστική εγχείρηση στο πρόσωπο. Συγκράτησα τα γέλια μου και συνειδητοποίησα αμέσως ότι είχα μπλέξει για τα καλά. Οση κατανόηση και αν έδειχνα, δεν θα μπορούσα να υποθέσω ότι είναι τόσο ηλίθιοι που να πιστεύουν τέτοια πράγματα. Το μόνο που απέμενε να σκεφθώ ήταν ότι θέλανε να με παρουσιάσουν σαν κάποιο ψώνιο που παριστάνει τον Τσε. Κάποιος μπήκε και ψιθύρισε κάτι στο αφτί του Διώτη. Πήρε την τσάντα του κι έφυγε. Ταυτόχρονα σχεδόν μπήκε ο Παπαγεωργίου και, με ύφος δήθεν περίλυπο, μου είπε: "Ξέρεις, το CNN λέει ότι συνελήφθη ο αρχηγός της 17Ν στους Λειψούς". Μετά από λίγο, μου φέρανε ένα στρώμα και κοιμήθηκα μέσα στο γραφείο. Την επομένη ξανάρχισαν.

"Ο Διώτης με ρώτησε ποια είναι η γνώμη μου για τη 17Ν και του απάντησα σε γενικές γραμμές όσα υποστήριξα αργότερα στον "Λαμιακό Τύπο". Δεν τόλμησαν ποτέ να με κατηγορήσουν σαν αρχηγό ή καθοδηγητή ή απλό μέλος της 17Ν. Μου έλεγαν μόνο ότι έχω σχέση μ' αυτήν, χωρίς να μου διευκρινίζουν τι είδους σχέσεις. Μου έλεγαν ότι ξέρουν τα πάντα για μένα, ότι έχουν κάνει το ψυχολογικό μου προφίλ, αλλά αντιλήφθηκα ότι αγνοούσαν βασικά πράγματα. Δεν καταλάβαινα γιατί επέμεναν ότι το ύψος μου είναι 1,87, ενώ είμαι ένα 1,82. Μάλιστα, ο Φραγκίσκος -που είναι 1,85- στάθηκε δίπλα μου για να το επιβεβαιώσει. Αργότερα, όταν διάβασα την απολογία του Χριστόδουλου Ξηρού, κατάλαβα. Τον είχαν βάλει να καταθέσει ότι είμαι 1,87 και να με αποκαλεί ψηλό. Ενώ αυτός, όπως διαπίστωσα αργότερα, είναι 1,86, δηλαδή ψηλότερος από μένα. Ο Διώτης δήλωσε με ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση ότι δεν είχα καμιά αντιστασιακή δράση. Οταν τους ανέφερα τη βόμβα στην αμερικανική πρεσβεία, διαπίστωσα με έκπληξη ότι αγνοούσαν το γεγονός, όπως και όλη τη δράση μου με τη ΛΕΑ, παρ' ότι ο χουντικός Τύπος είχε αναφερθεί σ' αυτά. Εβγαλαν αμέσως τα μπλοκ και κράτησαν σημειώσεις και οι τρεις, ζητώντας μου λεπτομέρειες. 

"Το απόγευμα μου δείξανε το προσχέδιο της προκήρυξης για τον Περατικό με τις δήθεν δικές μου σημειώσεις, λέγοντας ότι βρέθηκε στο κρησφύγετο της οδού Πάτμου. Τους απάντησα ότι δεν είχα πάει ποτέ σε κανένα κρησφύγετο και ότι δεν πρόκειται να βρουν σ' αυτά κανένα ίχνος δικό μου. Αρνήθηκα ότι την έγραψα εγώ και μου ζήτησαν να γράψω μερικές γραμμές, πράγμα που έκανα. Επειδή τα γράμματα απλώς έμοιαζαν, αλλά δεν ήταν ίδια, το απέδωσαν στο στιλό και μου το άλλαξαν δυο φορές. Τελικά το πήραν, χωρίς να μου μιλήσουν για αποτυπώματα, τα οποία θα έπρεπε να είχαν εντοπίσει, αν μου είχαν πάρει δακτυλικά αποτυπώματα την προηγούμενη νύχτα, όπως ισχυρίζονται σήμερα. Η δακτυλοσκόπησή μου έγινε την επόμενη νύχτα, 18 προς 19 Ιουλίου. Την πρώτη φορά που άκουσα για αποτυπώματά μου είναι στον ανακριτή. Στην αντιτρομοκρατική δεν μου ανέφεραν τίποτε γι' αυτά. 

"Το βράδυ ήρθε ο Παπαγεωργίου και μου είπε τα εξής: "Η τηλεόραση λέει ότι η κυβέρνηση Μπους ζήτησε επίσημα την έκδοσή σου στην Αμερική και φαίνεται ότι ο Σημίτης θα ενδώσει. Μια λύση υπάρχει. Να αναλάβεις εσύ την ευθύνη για τις τρεις πρώτες ενέργειες της 17Ν, τις δολοφονίες Γουέλς, του Μάλλιου και των Πέτρου και Σταμούλη. Γι' αυτές υπάρχει παραγραφή και άρα δεν κινδυνεύεις. Ετσι θα είσαι υπόδικος και η έκδοση δεν θα είναι δυνατή". Του απάντησα ότι δεν αναλαμβάνω την ευθύνη για καμιά ενέργεια στην οποία δεν είχα καμία συμμετοχή. Επανήλθε με το ίδιο αίτημα δύο φορές αργότερα, και την επομένη το βράδυ ήρθε στο μικροσκοπικό κελί μου, δυόμισι τετραγωνικών μέτρων, όπου έκανε αποπνικτική ζέστη, πιέζοντάς με να υπογράψω όπως έλεγε, προσθέτοντας: "Πώς αντέχεις εδώ μέσα;"

Κανένας άλλος δεν με ανέκρινε. Ούτε ο Σύρρος ούτε ο Νασιάκος. Ο Σύρρος με πλησίασε με πολιτικά μια στιγμή που ήμουν μόνος, μου συστήθηκε και μου μίλησε για το θείο μου το γυμνασιάρχη στη Λαμία, τη δεκαετία του '60, και για τον παππού μου στον Παρνασσό, προσθέτοντας διάφορα προσωπικά του, καθώς και το ότι ήταν από τη Λαμία. Ο Νασιάκος ήρθε τη δεύτερη ημέρα με στολή, με ρώτησε το όνομά μου, πού τελείωσα το σχολείο, κι όταν του απάντησα "στο Χαλάνδρι" πρόσθεσε "με έπαινο". Κι έφυγε. Ο καθένας προσπαθούσε να με απομονώσει και να μου πει άλλα πράγματα. Ενας προσπάθησε να με πείσει επί μισή ώρα ότι ήταν πατριώτης κι ότι ο πατέρας του ήταν αριστερός. Αλλος μου έλεγε ότι θα φύγει και θα κάνει μια αγροτική μονάδα. Αλλος τουριστική. Αλλος αποκαλούσε τους άγγλους αστυνομικούς "κρυόκ...ους". Η εντύπωσή μου είναι ότι ούτε καν αυτοί οι ίδιοι πίστευαν αυτά που μου καταλόγιζαν. Οτι εκτελούσαν απλώς διαταγές, ενώ έδειχναν όλοι κουμπωμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον. Αντίθετα, ο Διώτης μού φάνηκε ότι είχε αυτοπαγιδευτεί από το μύθο που είχαν δημιουργήσει οι ειδήμονες για μένα και προσπαθούσε πάση θυσία να τον επιβεβαιώσει, ακόμη και όταν τα γεγονότα τον διέψευδαν". 

-Δεν μας είπατε όμως γι' αυτή τη φράση "περί νενέκων". 

"Εχετε δίκιο, αυτή η φράση ποτέ δεν ειπώθηκε και είναι μέρος του μύθου. Αυτό που έγινε είναι το εξής: Σε μια στιγμή της ανάκρισης κι ενώ με κατηγορούσαν ότι είχα σχέσεις με τη 17Ν, μου λένε: "Εξαιτίας της δράσης της 17Ν ήρθαν εδώ μέσα οι Αμερικανοί ,οι Αγγλοι, οι Τούρκοι, και μας έχουν πρήξει". Τους απάντησα "Αν ήσασταν ανεξάρτητη και σοβαρή υπηρεσία, θα τους είχατε πετάξει έξω. Το γεγονός ότι δεν το κάνετε και τους αφήνετε να αλωνίζουν δείχνει ότι λειτουργείτε σαν νενέκοι και το αποδέχεστε"". 

-Εχει ακουστεί ότι σας χτύπησαν. Αληθεύει; 

"Δεν με χτύπησαν στην αντιτρομοκρατική, αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους άλλους συλληφθέντες. Τη δεύτερη μέρα, μου έφεραν το Χριστόδουλο Ξηρό με χειροπέδες, που τον κρατούσαν δυο αστυνομικοί. Μου φάνηκε σαν ούφο, δεν είχε καμιά επαφή με την πραγματικότητα. Ηταν ακίνητος, κοίταζε μπροστά, ίσια, και τον έβαλαν να καθίσει σε μια καρέκλα πίσω και αριστερά μου. Τον ρώτησαν αν με γνωρίζει. Τότε έστρεψε για λίγο το κεφάλι του προς το μέρος μου και απάντησε: "Ναι, είναι ο Λάμπρος" και ξανάστριψε το κεφάλι του ίσια χωρίς να με κοιτάζει. Του είπα: "Δεν ντρέπεσαι να λες τέτοια ψέματα;". 

"Τον πήρανε αμέσως και φύγανε. Κατάλαβα ότι κάτι τού είχαν κάνει, χωρίς όμως να μπορέσω να προσδιορίσω τι. Είδα επίσης κάποιον όρθιο, σε προφίλ, έξω από την πόρτα να κοιτάζει ίσια προς τον τοίχο, ενώ τον κρατούσαν δυο. Γύρισε προς το μέρος μου, με κοίταξε για λίγο χωρίς να κάνει καμιά κίνηση και τον πήραν και φύγανε. Πρέπει να ήταν ο Τζωρτζάτος, όπως κατάλαβα την ημέρα που μας πήγαν στον ανακριτή. Κι αυτός μου φάνηκε σαν άβουλο πλάσμα, σε κακή κατάσταση. 

"Την άλλη μέρα κι ενώ περιμέναμε για να μας πάνε στον ανακριτή, ένας αστυνομικός με πολιτικά υποχρέωσε τον Τζωρτζάτο, που έφερε χειροπέδες, να ξαπλώσει μισός πάνω στον πάγκο, ενώ εκείνος μισοξάπλωνε πάνω του πιέζοντάς τον προς τα κάτω, τον απειλούσε στο αφτί και τον χτυπούσε ύπουλα. Παρών ήταν και ο Ψαραδέλλης. Αυτό διήρκεσε περίπου ένα τέταρτο, ίσως και περισσότερο. Στον ανακριτή ήταν παρόντες δεκάδες αστυνομικοί, με κουκούλες, πάνοπλοι, με αυτόματα που μας σημάδευαν διαρκώς. Εκεί μας περίμενε ένα τεράστιο κατηγορητήριο, για το οποίο δεν είχαν πει λέξη στην αντιτρομοκρατική". 

-Ακούσαμε ότι παρακολουθούσαν τους συγγενείς σας και ότι οι Λειψοί, όπου βρισκόσαστε, είχαν γεμίσει από άντρες της αντιτρομοκρατικής. 

"Στο νησί δεν νομίζω ότι με παρακολουθούσαν, χωρίς να είμαι σίγουρος. Πιστεύω ότι δεν είχε νόημα να το κάνουν στους Λειψούς. Τους αρκούσε να ξέρουν ότι είμαι εκεί. ΑπΆ ό,τι έμαθα, οι αστυνομικοί έφτασαν μετά τη σύλληψή μου. Προσπάθησαν με πιέσεις και χρηματισμό να βρουν κάποιους μάρτυρες που θα βεβαίωναν ότι ο Κουφοντίνας και ο Ξηρός είχαν έρθει εκεί για να με βρουν, πράγμα στο οποίο απέτυχαν. 

"Ενάμιση χρόνο πριν από τη σύλληψή μου, η αστυνομία συνέλαβε το 18χρονο φοιτητή ανιψιό μου, με την κατηγορία ότι δήθεν έκλεψε ένα μοτοποδήλατο. Στην ανάκριση τον ρωτούσαν για μένα. Πριν από τη σύλληψή μου, άγνωστοι διέρρηξαν το σπίτι της αδερφής μου, το έκαναν άνω κάτω και φαίνεται ότι έκλεψαν παλιές φωτογραφίες, όπου είμαι παιδί με τον πατέρα μου, και χρησιμοποιήθηκαν σε πρόσφατα εκδοθέντα βιβλία. Αφησαν στο δάπεδο μια φωτογραφία αγνώστου στην αδερφή μου άντρα. Μόλις επέστρεψε ανησύχησε, κατέστρεψε τη φωτογραφία και την πέταξε. 

"Με παρακολουθούσαν τουλάχιστον από τις αρχές του 2002. Ηταν μια διακριτική παρακολούθηση, μη συνεχής. Πρέπει να αντιλήφθηκαν γρήγορα ότι δεν είχα καμιά έκνομη δραστηριότητα. Τους αντιλήφθηκα περίπου 10 φορές. Ηταν τέσσερις. Δύο 55άρηδες και δυο 40άρηδες. Από διάφορες λεπτομέρειες, μου φάνηκαν για ξένοι, χωρίς όμως να μπορώ και να το αποδείξω. Οι ίδιοι πρέπει να τηλεφώνησαν δυο φορές στο σπίτι μου ζητώντας τον Αλέξανδρο, γιατί οποιοσδήποτε Ελληνας θα ζητούσε τον Αλέκο, που είναι το πραγματικό μου όνομα, παρΆ ότι το Αλέξανδρος είναι το επίσημο. 

"Το αξιοπερίεργο είναι το εξής: Σωρεία δημοσιευμάτων σε πλήθος εντύπων είχαν αναφέρει ότι οι αγγλικές μυστικές υπηρεσίες με παρακολουθούσαν τα δυο τελευταία χρόνια. Το τελευταίο δημοσίευμα του είδους παρουσιάστηκε στην εφημερίδα σας το Σεπτέμβριο από γνωστό δημοσιογράφο. Την επομένη τηλεφώνησα από τον Κορυδαλλό -όπου τα τηλεφωνήματα παρακολουθούνταν συστηματικά- στο δικηγόρο μου, λέγοντάς του να κρατήσει το δημοσίευμα που επιβεβαίωνε όσα ισχυριζόμουν. Από τότε δεν ξαναγράφτηκε κανένα άρθρο με ανάλογο περιεχόμενο σε καμία απολύτως εφημερίδα!" 

-Πώς είδατε τους μάρτυρες που πέρασαν από το δικαστήριο και ιδιαίτερα αυτούς που αφορούσαν την περίπτωσή σας; 

"Θα μιλήσω μόνο για τους τρεις που με αφορούν. Είναι και οι τρεις ψευδομάρτυρες που έχουν έρθει μεθοδευμένα για να στηρίξουν την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας. Ενα κανονικό δικαστήριο θα Άπρεπε να τους έχει παραπέμψει για ψευδορκία, μόνο για το γεγονός ότι ισχυρίζονται ότι αναγνωρίζουν κάποιον άγνωστό τους, που είδαν για ένα δευτερόλεπτο, πριν από 8 και 18 χρόνια, αντίστοιχα, με σιγουριά 100%, πράγμα ανθρωπίνως αδύνατον. Ο Μπακατσέλος άλλαξε την κατάθεσή του του 1985 και σήμερα τον διαψεύδουν όλοι οι άλλοι μάρτυρες. Το σύνολο των μαρτύρων του 1985, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου, η αστυνομία στην έκθεσή της, οι σημερινοί μάρτυρες πλην αυτού, όλοι λένε ξεκάθαρα ότι κανένας δεν μίλησε στους δράστες στην τελευταία φάση της δολοφονίας Μομφεράτου. Σήμερα μόνο αυτός ισχυρίζεται το αντίθετο, δηλαδή ότι ο Γιωτόπουλος μίλησε στους δράστες δίνοντάς τους οδηγίες. 

"Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στη δεύτερη μάρτυρα Ευγενούλα Γεννηματά. Ενώ το 1991 περιγράφει δυο νέους 27 χρόνων, το 2003 προσθέτει άλλους τρεις, μεταξύ των οποίων κι έναν ασπρομάλλη 50άρη. Σε ερώτησή μου όμως γιατί δεν κατέθεσε στην αστυνομία το 1991 τα περί Γιωτόπουλου, όταν έμαθε ότι ήταν η 17Ν, ώστε να πάρει και την επικήρυξη, όπως επιθυμούσε, απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια "γιατί... δεν τον ήξερα". Πέρα από το γεγονός ότι η μαρτυρία της ήταν γενικότερα φαιδρή, κι αυτή είχε τον ίδιο στόχο: Να στηρίξει την άποψη ότι ο Γιωτόπουλος έδινε τις "συνταγές", όπως είπε. 

"Η τρίτη, η 82χρονη Κοφινά, έρχεται καθ' υπόδειξη να στηρίξει την άποψη ότι ο Γιωτόπουλος πήγαινε στο κρησφύγετο της οδού Πάτμου. Ισχυρίζεται ότι τον αναγνωρίζει έχοντας δει τα πράσινα (;) μάτια του για ένα δευτερόλεπτο, πριν από οκτώ χρονια, ενώ στο δικαστήριο ήταν ανίκανη να διακρίνει το χρώμα των ματιών του δικαστή που της έκανε ερωτήσεις για περίπου 3-4 λεπτά. Και γενικότερα δεν μπορούσε να διακρίνει το χρώμα των ματιών κανενός. 

"Τέλος, έκανε ανακριβή περιγραφή για το τι αντίκρισε όταν μπήκε στο κρησφύγετο. Αυτοί που την καθοδήγησαν δεν σκέφτηκαν το απλό, ότι αν ο Γιωτόπουλος πήγαινε στο κρησφύγετο που κατείχε η 17Ν επί περίπου μια δεκαετία, θα 'πρεπε να υπάρχουν δεκάδες μάρτυρες που θα τον είχαν αναγνωρίσει, μόνο λόγω της χτυπητής διαφοράς ηλικίας με το Σάββα Ξηρό".

-Πώς βλέπετε την πορεία της δίκης μέχρι σήμερα; 

"Το κύριο συμπέρασμα που προκύπτει από τη μέχρι σήμερα πορεία της δίκης είναι η πλήρης κατάρρευση της βασικής κατηγορίας για ηθική αυτουργία κατά του Γιωτόπουλου. Απ' τη μέχρι τώρα ακροαματική διαδικασία προέκυψε ότι δεν υπήρχε αρχηγός που να επινόησε, να σχεδίασε, να διέταξε τους άλλους να εκτελέσουν τις ενέργειες, με την απειλή κυρώσεων, όπως ισχυρίζεται το βούλευμα. Δεύτερον, προέκυψε ότι δεν υπήρχε συλλογική ηγεσία. Αλλά, κι αν ακόμη υποθέσουμε ότι υπήρχε, απ' όσα αναφέρθηκαν στη δίκη, κάποιος δεν θα μπορούσε να είναι μέλος της χωρίς να συμμετέχει παράλληλα σαν φυσικός αυτουργός στις ενέργειες. Πουθενά όμως στην εξέταση των δεκάδων ενεργειών της 17Ν δεν αναφέρθηκε συμμετοχή του Γιωτόπουλου, ενώ αν υπήρχε τέτοια συμμετοχή θα έπρεπε κι εδώ να υπάρχουν δεκάδες μάρτυρες, λόγω της χτυπητής διαφοράς ηλικίας, που δεν θα μπορούσε να αποκρυφτεί. 

"Η άλλη λογική, αλλά και η μικρή μου πείρα από τη δικτατορία, λένε ότι οι συζητήσεις, οι σχεδιασμοί, η σύνταξη των προκηρύξεων και η εκτύπωσή τους δεν μπορεί παρά να γίνονταν στα κρησφύγετα. Κατά συνέπεια, οποιοσδήποτε είχε κάποιο ηγετικό ρόλο θα Άπρεπε να Άχε περάσει πολλές ώρες μέσα σ' αυτά. Το γεγονός όμως ότι, παρά την περί του αντιθέτου σιγουριά του Διώτη, δεν βρέθηκε γενετικό υλικό δικό μου σ' αυτούς τους χώρους -οι οποίοι δεν βρέθηκαν καθαροί- σημαίνει ότι δεν πήγα ποτέ σ' αυτά τα κρησφύγετα. Δεν ήμουν ούτε αρχηγός ούτε μέλος της ηγεσίας ούτε συντάκτης των προκηρύξεων, ούτε καν σημαντικό ή απλό μέλος. Η απουσία DNA με αθωώνει". 

-Στο δικαστήριο όμως προσκομίστηκαν πειστήρια που κάποιοι θεωρούν ότι επιβαρύνουν τη θέση σας.

"Η κατάρρευση της κατηγορίας περί ηθικής αυτουργίας δημιούργησε πανικό στους εμπνευστές της σκευωρίας και κατέφυγαν σε νέα μπακατσέλεια πειστήρια της ύστατης στιγμής. Κανένας εχέφρων δεν μπορεί να πιστέψει ότι τα κλειδιά της Δαμάρεως, που είχαν κατασχεθεί στο σπίτι του υποτιθέμενου αρχηγού στις 17 Ιουλίου, ανακαλύφθηκαν μετά από οκτώ μήνες. Οτι δεν έκαναν το αυτονόητο να τα δοκιμάσουν. Οτι προτίμησαν στην ανάκριση να μου λένε ψέματα ότι βρήκαν φωτογραφία του Κουφοντίνα σπίτι μου, αντί να με αποστομώσουν με το πραγματικό κλειδί που υποτίθεται ότι είχαν στα χέρια τους και να θριαμβολογήσουν στα μίντια. Είναι αγγλοαμερικανική έμπνευση έξω από τις ελληνικές πρακτικές. Βασίζεται σε πρόβλεψη για εφεδρικό πειστήριο-κλειδί, με ενδεχόμενη χρησιμοποίησή του ανάλογα με την έκβαση της δίκης".

-Πιστεύετε ότι η εικόνα της δίκης προς τα έξω θα ήταν διαφορετική αν υπήρχε τηλεοπτική κάλυψη; Θεωρείτε ότι η απόφαση του δικαστηρίου είναι δεδομένη;

"Η απαγόρευση της ζωντανής τηλεοπτικής αναμετάδοσης της δίκης έγινε για έναν και μόνο λόγο. Να εμποδιστεί ο ελληνικός λαός να δει και να ακούσει ζωντανά όλους τους παράγοντες της δίκης, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να βγάλει συμπεράσματα για το ποιος είναι ειλικρινής και ποιος ψεύδεται. Εάν η τηλεόραση ήταν παρούσα, θα κατέρρεαν και οι ψευδομάρτυρες και τα μπακατσέλεια πειστήρια. Η απουσία της επέτρεψε το φιλτράρισμα της πληροφόρησης και τη δρομολόγηση της "δίκης" προς την πορεία που χάραξαν τα πραγματικά κέντρα εξουσίας. Ακόμη κι αν το δικαστήριο το επιθυμούσε, δεν έχει τα περιθώρια να δικάσει έξω από τα ασφυκτικά πλαίσια που επέβαλαν τα ελληνικά αλλά κυρίως τα αυτοκρατορικά κέντρα εξουσίας. Μπορεί μεν η κατηγορία περί ηθικής αυτουργίας μου να έχει καταρρεύσει, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα ενοχληθεί κάποιος δικαστής αν η δικανική αλήθεια δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Αν επινοηθεί απλοϊκό σκεπτικό για να δικαιολογηθεί η ηθική αυτουργία και η βαριά ποινή που απαιτούν οι αυτοκράτορες, τότε γίνεται επίκαιρη η φράση του γάλλου συγγραφέα Αντρέ Ζιντ στο έργο του "Απομνημονεύματα από το Κακουργιοδικείο": "Οσο πιο απλή είναι μια εκδοχή, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να υιοθετηθεί από το δικαστήριο, τόσο λιγότερες πιθανότητες έχει να 'ναι αληθινή". Στην περίπτωσή μας, αν αντικατασταθεί η λέξη "απλοϊκή" με τη λέξη "απλή", τότε έχουμε αυτό που επιβεβαιώνεται καθημερινά στο δικαστήριο". 

-Ολα αυτά τα χρόνια πώς ζούσατε στη σκιά; Δεν σας αναγνώρισε ποτέ κάποιος από τους παλιούς σας συντρόφους; Τι απαντάτε σε όλους όσοι μιλάνε για τα ανύπαρκτα έσοδά σας; Τελικά πώς ζούσατε;

"Ενα όνομα που έχεις χρησιμοποιήσει για λόγους αντιστασιακής δράσης, με το οποίο γνώρισες τη σύντροφό σου κι έκανες νέες γνωριμίες, δεν απορρίπτεται εύκολα, ακόμη κι αν το θέλεις. Ιδίως αν, για ποικίλους λόγους, έχεις αποκοπεί από τους περισσότερους παλιούς γνωστούς. Ακόμη και σήμερα, ένα χρόνο μετά τη σύλληψή μου, όλοι οι μετά του 1970 γνωστοί μου με αποκαλούν Μιχάλη. 

"Αλλο όμως να ζεις στη σκιά, στην παρανομία, κι άλλο να ζεις με άλλο όνομα αλλά ανοιχτά. Η διαφορά είναι ότι στην πρώτη περίπτωση κρύβεσαι για να μη σε βρουν, ενώ στη δεύτερη σε βρίσκουν αμέσως κι αδιαφορείς γι' αυτό. Αυτό συνέβαινε μ' εμένα μέσω της συντρόφου μου. Οι περισσότεροι παλιοί γνωστοί μου ξέρανε ότι από το 1973 είμαστε μαζί. Κι ότι από το 1978-79 ζούσαμε μαζί στην Αθήνα. Οποια λοιπόν αστυνομική υπηρεσία ήθελε να με βρει έψαχνε τη Μαϊτέ, που είχε νόμιμη άδεια παραμονής και εργασίας, και μ' έβρισκε σε μερικές ώρες. Ετσι άλλωστε πιστεύω ότι με βρήκαν οι ξένες μυστικές υπηρεσίες, που με παρακολουθούσαν τα τελευταία χρόνια. Οσα λέει η ηγεσία της αντιτρομοκρατικής, ότι δεν μπορούσαν να με εντοπίσουν, είναι παραμύθια για αφελείς.

"Ζούσα ανοιχτά με αυτό το όνομα, έκανα μεταφράσεις κι ορισμένες άλλες εργασίες, είχα μεγάλο κύκλο γνωριμιών, που κρύβουν εσκεμμένα για να καλλιεργήσουν το μύθο του αρχηγού που κρύβεται. Γνώριζα επωνύμους της πολιτικής, οικονομικής και καλλιτεχνικής ζωής. Στο τέλος του 1996, στη διάρκεια της διαμάχης για το σπίτι της Μαϊτέ με το δήμαρχο των Λειψών, ο οποίος, όπως γνώριζα, έκανε μηνύσεις για ψύλλου πήδημα, μετά από εκδίκαση ασφαλιστικών μέτρων, κι ενώ εκκρεμούσε η απόφαση, δεν δίστασα να βάψω ένα μέρος του εξωτερικού τοίχου που είχε λερωθεί από βανδαλισμό. Τυχαία ο δήμαρχος έκανε μήνυση μόνο στη Μαϊτέ κι όχι σ' εμένα. Είναι δυνατόν ένας παράνομος αρχηγός της 17Ν να διακινδυνεύει να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του για ένα τελείως δευτερεύον γι' αυτόν ζήτημα αισθητικής, για το χρωματισμό ενός σπιτιού;

"Οσον αφορά τις συκοφαντικές ψευδολογίες του μύθου για τα δήθεν τεράστια εισοδήματά μου και τις μπίζνες μου, απαντώ απλά: Είναι γνωστό ότι επί ένα χρόνο τώρα τόσο οι αγγλικές όσο και οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν ερευνήσει και ξεσκονίσει την παραμικρή πτυχή της ζωής μου. Αν υπήρχε το παραμικρό ποσόν, έστω της τάξης του ενός εκατομμυρίου δραχμών, με οποιοδήποτε εικονικό όνομα, θα το είχαν βρει και θα το είχαν κάνει βούκινο".

 03/07/2003