Ο καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Παρισιού, Δημ. Σκαρπαλέζος, διατύπωσε μια σειρά από εύλογα -κατά την κρίση του- ερωτήματα, τα οποία επαγωγικά ισούνται με μια απάντηση: «Δεν είναι ο Γιωτόπουλος αρχηγός της 17Ν».
Κατ' αρχήν, η αλυσίδα της παραβίασης των συνωμοτικών κανόνων, «χοντρά λάθη για τον επί 30 χρόνια αρχηγό της 17Ν»:
* Οτι «κυκλοφορούσε επί τόσα χρόνια με δίπλωμα που είχε άλλο όνομα».
* Πως «είχε αφήσει τα κλειδιά της γιάφκας σε ένα καλαθάκι στο σπίτι του».
* Οτι «έβαψε το σπίτι του κόκκινο στη μέση ενός άσπρου χωριού».
Όσο για το διπλό όνομα, «είναι πειστική η εξήγησή του γιατί όταν συνηθίσεις να ζεις με ένα όνομα, άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας».
«Είναι αθώος λοιπόν ο Γιωτόπουλος;», εύλογο και το ερώτημα της αντίπερα όχθης, το οποίο απαντάται από τον μάρτυρα πριν καν του υποβληθεί:
«Είναι ένοχος για πλαστογραφία και είναι ένοχος γιατί δεν είναι μανιακός της έννομης τάξης. Αλλά ένα σημαντικό ποσοστό του ελληνικού λαού είναι ένοχο για το ίδιο πράγμα. Και επίσης, αν υπήρχε ένας τέτοιος αρχηγός ο οποίος έκανε τόσα χοντρά λάθη, θα ήταν ύβρις για το ελληνικό κράτος
που δεν τον έπιασε τόσα χρόνια».
«Ο φίλος τού Σόντερς»
Ο σύντροφος από τα χρόνια της αντίστασης στη χούντα, συνοδοιπόρος στη δημιουργία του κινήματος της 29ης Μάη και της Λ.Ε.Α, άνοιξε το κεφάλαιο των χρόνων της αμφισβήτησης, φάκελο τιμητικό έργων αντίστασης, και θύμισε «ότι ο Αλέκος είχε βάλει βόμβα στην αμερικανική πρεσβεία. Μου το είπε
ο ίδιος, είναι φίλος μου και τον πιστεύω. Άλλωστε, ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή όταν υπήρχαν κίνδυνοι, γενικά ήταν από αυτούς οι οποίοι δεν δίσταζαν. Στην πρώτη γραμμή όταν υπάρχει φωτογραφία και δόξα, δεν ήταν...». Ο Αλέκος λοιπόν, «ή Μισέλ όπως ήταν το γαλλικό του ψευδώνυμο εκείνα τα
χρόνια, ή ακόμα και Θέμης», ο οποίος «ήταν μια εφεύρεση των Αρχών και των προκαταλήψεων για να καλύψει μια κενή θέση. Γιατί υπήρχαν αντικειμενικά συμφέροντα να παρουσιαστεί ένας αρχηγός της 17Ν προ των Ολυμπιακών Αγώνων».
Όλοι αυτοί οι συνειρμοί τού δημιούργησαν τη γνώμη περί αθωότητας, την οποία εξήγησε και σε συνάρτηση με τα «ενοχοποιητικά στοιχεία» της δικογραφίας: «Οι τεχνικές δυνατότητες της αυτοκρατορίας ήταν πάντα μεγαλύτερες από τις νοητικές».
Κι όταν η συζήτηση ήρθε στον ξένο παράγοντα, ο καθηγητής, ο οποίος το καλοκαίρι είχε «φωτογραφηθεί», ούτε λίγο ούτε πολύ, ως υπαρχηγός της 17Ν, προσέθεσε ένα περιστατικό:
Όταν τον πλησίασε ένας Άγγλος και μετά την αρχική πλαγιοκόπηση με «ιστορικές» αναζητήσεις, μπήκε στο «ψητό»:
«Ήταν περίπου ανάμεσα Απρίλη και Μάη το 2002. Τι μου λέει; Στην πρώτη φάση "είμαι ιστορικός, θέλουμε να καταλάβουμε τι έγινε, πώς αυτός και πού είναι κ.λπ.". Μετά κάποια στιγμή μου λέει, "να σας πω ότι υπάρχει ένα θέμα, ότι έχει κατασυκοφαντηθεί η αντίσταση εναντίον της χούντας.
Εμείς τη σεβόμαστε, αλλά υπάρχει ένα θέμα ότι πρέπει να αποσυνδεθεί, τέλος πάντων, η υπόθεση της αντίστασης με την υπόθεση της 17Ν, άρα να πιάσουμε τη 17Ν να σώσουμε την τιμή της αντίστασης. Είμαστε πεπεισμένοι εμείς ότι ο συγκεκριμένος κ. Γιωτόπουλος είναι αυτός που έπαιξε ρόλο στην
οργάνωση 17Ν". Του λέω "από πού το συμπεράνατε. Λέει ότι "εμείς μελετήσαμε τα κείμενα, σκεφτήκαμε, ψάξαμε. Σας λέω ότι είμαστε πια πεπεισμένοι".
Εγώ του είπα την άποψή μου, με τι άλλο τρόπο θα μπορούσε να είχαν βγει, με τι χιλιάδες άλλους τρόπους θα μπορούσε να είχε βγει η 17Ν, ότι δεν είναι καθαρά πράγματα. Μου λέει "καταλαβαίνετε, με συγχωρείτε που σας ενοχλώ, ήταν φίλος μου ο Σόντερς". Του λέω "καταλαβαίνω, συμπαθώ τον
πόνο σας, αλλά σας παρακαλώ μη με ενοχλείτε άλλο". Κάπως έτσι τελείωσε αυτή η συνάντηση. Έμαθα όταν ήρθα στην Ελλάδα ότι και άλλοι παρενοχλήθηκαν από ένα άτομο, του οποίου η παρουσίαση ήταν περίπου όμοια. Θυμάμαι μάλιστα ότι είχε και την ευγένεια να μου δώσει και το όνομά του, αλλά
εγώ στα νεύρα μου το πέταξα».
«Ποια Πεντέλη;»
Στην ιστορική αναδρομή που προηγήθηκε ο μάρτυρας ξεκαθάρισε δύο ακόμα πράγματα:
Οτι δεν ήταν παρών στη συνάντηση της Πεντέλης, αρνούμενος να αποδεχθεί τη φράση «αυτό που δεν γνωρίζετε είναι ότι όσοι κατά καιρούς χαρακτηρίστηκαν συναρχηγοί και συνιδρυτές της 17Ν. Επαιξαν καθοριστικό ρόλο ώστε ο Γιωτόπουλος να πάει ιδεολογικά και οργανωτικά γυμνός σ' αυτή τη
συνάντηση της Πεντέλης».
Ο ίδιος, όπως είπε, πληροφορήθηκε τη συνάντηση από τα ΜΜΕ που «είχαν κάνει ένα ολόκληρο σενάριο ότι διάφοροι άνθρωποι, άλλοι με κουκούλες, άλλοι δίχως, συζήταγαν "πώς θα συνεχίσουμε την ένοπλη πάλη", ότι υπήρχαν κάποιοι που είχαν μία άποψη, κάποιοι που είχαν μία άλλη...».
Βασιλακόπουλος (πολιτική αγωγή): Δηλαδή εσείς απορρίπτετε· κατά την προσωπική σας αντίληψη δεν υπήρξε συνάντηση της Πεντέλης;
Μάρτυρας: Κατά την προσωπική μου αντίληψη όλη αυτή η κατασκευή, όλη από πάνω έως κάτω, είναι ένα (ας το πούμε) γραμμένο, από καλύτερης ποιότητας συγγραφέα, έργο του Ζεράρ ντε Βιλιέ.
Κι ακόμη ότι αρχικά η δημιουργία και η δράση της 17Ν τον οδήγησε στην εκτίμηση ότι «προέκυψε ένα κράμα εξεγερτικό, ότι στην Ελλάδα άρχισαν να ενοχλούν κάποιους ανθρώπους τα προφανή. Δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να προέρχονταν από το χώρο της αντιδικτατορικής δράσης. Σκέφτηκα ότι πολλοί
άνθρωποι, φιλήσυχοι πολίτες μετά την προδοσία της Κύπρου έφτασαν σε σημείο αγανάκτησης και είπαν κάποιος πρέπει να πληρώσει γι' αυτό. Αργότερα, κάποια στιγμή, σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι ακόμα και από το χώρο του στρατού, να ήταν κρυπτοαριστεροί. Δεν συνέδεσα ποτέ στο κεφάλι μου τη 17Ν
με τις αντιστασιακές οργανώσεις που ήξερα. Βέβαια το κεφάλι μου δεν είναι ούτε το κεφάλι των Αμερικανών ούτε των διωκτικών αρχών».
Η κατακλείδα της κατάθεσης δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το... συνήθη σχολιασμό του εισαγγελέα Λάμπρου (είχε προηγηθεί η ...καίρια ερώτηση του «κύριε μάρτυς, το ωρολόγιόν σας τι ώρα δείχνει;») ο οποίος μίλησε για «άρνηση αυταπόδεικτων γεγονότων, με την οποία συνομολογείται η ενοχή
ή η συνυπογραφή μιας κατηγορίας», δίνοντας όμως το ελαφρυντικό «ότι ήταν μάρτυρας υπεράσπισης». Το συμπέρασμα από τον παραπάνω σχολιασμό αναζητείται ακόμα...
