Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΑ ΞΕΣΚΕΠΑΣΕ ΤΟΥΣ ΣΚΕΥΩΡΟΥΣ!

Τη Δευτέρα θα ανακοινωθούν οι ποινές…

H απόφαση για τους κατηγορούμενους στην υπόθεση του ΕΛΑ θα ανακοινωθεί τελικά τη Δευτέρα το πρωϊ στις 9.30΄. Στα πηγαδάκια των δημοσιογράφων και των δικηγόρων γίνονταν συζήτηση για ποινές που θα φτάνουν και τα 25 χρόνια, αλλά κατά πάσαν πιθανότητα μέχρι να γίνει το Εφετείο οι κατηγορούμενοι θα αφεθούν ελεύθεροι. Αύριο θα ανακοινωθεί η απόφαση του δικαστηρίου επί του αιτήματος εξαιρέσεως του εισαγγελέα Ελευθερίου Πατσή, που υπέβαλε ο συνήγορος του Αγγελέτου Κανά, Αλέξης Κούγιας. Ως γνωστόν ο εισαγγελέας έχει προτείνει 972 χρόνια φυλακή για 4 κατηγορούμενους!!!

Νόμοι προπομποί Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού

Σαφείς κινδύνους ευρύτερων διώξεων και ποινικοποίησης του φρονήματος διακρίνει πίσω από τις πρακτικές που εγκαινιάστηκαν και νομιμοποιήθηκαν με αφορμή τις πρόσφατες δίκες για τη «17» και τον ΕΛΑ, ο Δημήτρης Μπελαντής, συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορούμενου Μιχάλη Κασίμη. (Στη φωτογραφία)

«Προτιμάει να είναι οι φυλακές γεμάτες αθώους, παρά οι δρόμοι γεμάτοι ενόχους»

Wolinski (Pensees)

Τα ζώα, κατά τον Βολίνσκι, διαφέρουν ως προς τούτο από τον άνθρωπο: δεν προσπαθούν όλη την ημέρα να μη φέρονται σαν άνθρωποι. Στον αγώνα επιβίωσης π.χ. εφαρμόζουν συνοπτικές διαδικασίες. Αντίθετα, οι άνθρωποι, στο πλαίσιο της προαποφασισμένης εξόντωσης του πολιτικού αντιπάλου, υιοθέτησαν ιστορικά τη μέθοδο της απομίμησης, του πλαστού, πολλές φορές πολύμηνου τελετουργικού. Στους ύστερους μεσαιωνικούς χρόνους, όπου και εγκαθιδρύεται η Ιερά Εξέταση (περίπου 1200) και στο κατά καιρούς κυνήγι μαγισσών που ακολούθησε, ο κατηγορούμενος έχει τρεις, όντως, καυτές επιλογές:
* Ή παραδέχεται οικειοθελώς ότι έχει δοσοληψίες με τον Διάβολο, οπότε οδεύει κατ' ευθείαν στο σωρό με τα ξύλα.
* Ή δεν το παραδέχεται, οπότε στέλνεται στα βασανιστήρια. Προκειμένου να τελειώσει το μαρτύριο, κάποια στιγμή ομολογεί τις σχέσεις του με τον Διάβολο και στέλνεται στην πυρά.
* Ακόμα και αν, σε εξαιρετικές περιπτώσεις αντοχής, βρίσκει τη δύναμη να συνεχίζει να αρνείται, αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι έχει τον Διάβολο μέσα του. Οπότε πάλι στέλνεται στην πυρά.
Τρεις δρόμοι, τρία αδιέξοδα. Τέταρτος δεν υπάρχει. Ούτε περίπτωση αθώωσης υπάρχει. Ακόμα και αν αποδεδειγμένα ο κατηγορούμενος δεν έχει συμμετάσχει σε καμία μαγική τελετουργία, καίγεται ως το αντίστοιχο του σημερινού ηθικού αυτουργού (προφανώς κάποιους άλλους είχε παρασύρει).

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει μία συνέντευξη που έδωσε ο Δημήτρης Μπελαντής (Νομικός και Διδάκτωρ Συνταγματικού Δικαίου) στον συνεργάτη μας Λεωνίδα Βατικιώτη, για λογαριασμό της εφημερίδας ΠΡΙΝ. Επίσης μία παλαιότερη ενδιαφέρουσα συνέντευξη του κατηγορούμενου Μιχάλη  Κασίμη και το χρονικό στη χθεσινή μέρα της δίκης.

-          Έχει τελειώσει πλέον η ακροαματική διαδικασία στη δίκη όσων φέρονται να συμμετείχαν στον ΕΛΑ και βρισκόμαστε λίγες ώρες πριν ανακοινωθεί η απόφαση του δικαστηρίου. Ποια είναι η γενική εικόνα που άφησε σε σας, τους συνηγόρους υπεράσπισης, όλη αυτή η διαδικασία;

-          Η αίσθηση όλων μας ήταν πως η δίκη του ΕΛΑ ήταν μια καθαρά πολιτική δίκη. Ήταν μια δίκη ρεβανσισμού της κρατικής εξουσίας προς τους ανθρώπους που δικάζονταν μια και διεξήχθη με ανύπαρκτο αποδεικτικό υλικό και με ένα κατηγορητήριο που δε στηριζόταν πουθενά. Η αίσθηση που αποκομίσαμε όλοι μας τελικά, ήταν πως η δίκη αυτή, όσους μήνες κράτησε ήταν γυμνή. Η απουσία μάλιστα αποδεικτικού υλικού ήταν πολύ περισσότερο εμφανής ακόμη και από τη δίκη της «17Ν». Ουσιαστικά όλη η δίκη στηρίχτηκε στα αρχεία της Στάζι, σε μια μάρτυρα που είχε εμφανώς εμπαθή και εκδικητικά κίνητρα, την Κυριακίδου και σε έναν μάρτυρα που προ 17 ετών, στην υπόθεση Ραφτόπουλου, είχε θεωρηθεί μη πειστικός και αναξιόπιστος.

-          Αναμφισβήτητα λοιπόν έγιναν παραβιάσεις συνταγματικών δικαιωμάτων. Υπάρχουν πολλοί όμως που ισχυρίζονται, ότι αυτό το πρόβλημα δεν αφορά κανέναν άλλον πέρα από όσους κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για συμμετοχή σε ένοπλη οργάνωση. Έτσι είναι;

-          Προσωπικά πιστεύω ότι οι τακτικές που εγκαινιάστηκαν στις δύο δίκες, της «17 Νοέμβρη» και του ΕΛΑ εγκυμονούν ευρύτερους κινδύνους για εκείνο το κομμάτι των πολιτών και των κοινωνικών κινημάτων που έχουν μία αντιπολιτευτική δράση και αμφισβητούν την κυρίαρχη πολιτική. Νομίζω επίσης, ότι σε αυτή τη δίκη έχουν εγκαινιαστεί αντιλήψεις και πρακτικές, όπως για παράδειγμα της συλλογικής ευθύνης, ή μιας πολύ διευρυμένης ηθικής αυτουργίας, που σε συνδυασμό με τα όσα ορίζει ο αντιτρομοκρατικός νόμος για την εγκληματική οργάνωση (όπου έχει πολύ πλατιά και απροσδιόριστα τελικά όρια) που γεννούν σαφείς κινδύνους να ποινικοποιηθούν άνθρωποι και συμπεριφορές αποκλειστικά και μόνο με βάση το φρόνημα ή ένα τρόπο ζωής ή την ιστορία τους, όπως για παράδειγμα τη συμμετοχή στην αντιδικτατορική δράση. Νομίζω ότι σε σχέση με ορισμένους από τους κατηγορούμενους το γεγονός ότι είχαν υπάρξει πολιτικά ενεργοί πολίτες, έχοντας μία ιστορία στην πολιτική ζωή και στην Αριστερά, λειτούργησε τελικά σαν στίγμα και σαν στοιχείο ποινικοποίησης.

-          Αναφέρεσαι σε κάποιο συγκεκριμένο παράδειγμα;

-          Φυσικά. Υπάρχει η περίπτωση του Κώστα Αγαπίου, που είναι γνωστό ότι συμμετείχε στην αντιδικτατορική οργάνωση Ρήγας Φεραίος, και είχε μια πολύ συγκεκριμένη αντιχουντική δράση. Από τους συνηγόρους του προσκομίστηκαν έγγραφα των μυστικών υπηρεσιών που δείχνουν ότι υπήρχε συνεχής παρακολούθηση των Κώστα Αγαπίου από τότε μέχρι σήμερα. Ο εισαγγελέας επίσης της έδρας κ. Πατσής, όταν σε κάποια φάση ακούστηκε το όνομα της οργάνωσης Ρήγας Φεραίος, είπε «εγώ δεν τη γνωρίζω». Κάτι που είναι πρωτοφανές.

-          Το γεγονός ότι ειπώθηκε δημόσια και καταγράφηκε επίσημα πως γίνονται παρακολουθήσεις, δεν έπρεπε να προκαλέσει αντιδράσεις στο πολιτικό σύστημα για την ποιότητα της δημοκρατίας;

-          Η υπόθεση του ΕΛΑ απέδειξε ότι κάποιοι άνθρωποι παρακολουθούνταν επί δεκαετίες και συστηματικά από τις μυστικές υπηρεσίες. Υπήρχε μάλιστα συνειδητή προσπάθεια όλη αυτή την περίοδο να συγκεντρωθούν εις βάρος τους στοιχεία για να μπορέσει να υπάρξει ένα πειστικό κατηγορητήριο. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει γενικότερα φαινόμενα παραβίασης ελευθεριών και ενός κλίματος επιτήρησης επάνω σε όλη την κοινωνία από κάποιους κρατικούς μηχανισμούς.

-          Πιστεύεις ότι υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για όλα αυτά που περιέγραψες;

-          Είναι κατά τη γνώμη μου σαφές πως πρόκειται για επιλογή των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Είναι λάθος μάλιστα να έχουμε την άποψη ότι αυτοί οι μηχανισμοί υπάρχουν από μόνοι τους, ότι είναι ανεξέλεγκτοι ή ότι δρουν ερήμην των εκάστοτε κυβερνήσεων. Λειτουργούν στο πλαίσιο της ενότητας της εκτελεστικής εξουσίας και οι κυβερνήσεις ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται.

-          Οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ που άνοιξε το κουτί της Πανδώρας είναι οφθαλμοφανείς. Κάποιος όμως θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις πολιτικές ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης. Τι μπορούσε να πράξει και δεν τόλμησε η ΝΔ;

-          Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα θεσμικό, που δεν είναι και τόσο σαφές για το τι θα μπορούσε να κάνει μια κυβέρνηση για να εκτρέψει τη ροή μιας δίκης που έχει ήδη ξεκινήσει. Φαντάζομαι όμως ότι υπάρχουν άλλες αρχές, όπως ο Άρειος Πάγος, δηλαδή δικαστικοί μηχανισμοί που υποτίθεται ότι προΐστανται των δικαστών που συμμετέχουν σε αυτό το δικαστήριο που κανονικά θα έπρεπε να έχουν παρέμβει και να έχουν θέσει ζητήματα σε σχέση με την πρακτική του δικαστηρίου. Είναι εντυπωσιακό όμως ότι αυτό δεν έγινε. Δηλαδή να παρατηρήσουν ορισμένες παρατυπίες ή παραβιάσεις ή να τις επισημάνουν και όχι να υποδείξουν στους δικαστές τι έπρεπε να πράξουν.

-          Πότε έπρεπε να γίνει αυτό;

-          Ορισμένες φορές το δικαστήριο προσπαθούσε να ωθήσει τους μάρτυρες κατηγορίας στην κατεύθυνση αναγνώρισης των κατηγορουμένων. Αυτό έγινε για παράδειγμα με την μάρτυρα Αγλαΐα Τόγκα, η οποία κατέθετε σε σχέση με τις γιάφκες του Αγγελέτου Κανά. Έγινε επίσης με μάρτυρες κατηγορίας στην υπόθεση Ραφτόπουλου, που αν και μάρτυρες, με τα όσα έλεγαν αποδυνάμωναν το κατηγορητήριο! Υπήρχε για παράδειγμα ο μάρτυρας Ανδριανάκης, που ήταν τότε έφηβος και είπε πως δεν είδε το κόκκινο αυτοκίνητο μάρκας Σκόντα του κατηγορούμενου Κασίμη, αλλά ένα πορτοκαλί Λάντα. Τότε υπήρξε μια επίθεση από την πλευρά του δικαστηρίου και της προέδρου, λέγοντάς του «κύριε θα μπορούσατε να έχετε και ποινικές ευθύνες με αυτά που λέτε». Υπήρξε συνεπώς μια προσπάθεια σαφούς εκφοβισμού αυτού του μάρτυρα ώστε να γίνει πιο διστακτικός και να πάρει πίσω την κατάθεσή του. Υπήρξε επίσης η γνωστή τοποθέτηση της προέδρου, την οποία στη συνέχεια απέδωσε σε φραστικό λάθος, ότι ο αντιτρομοκρατικός μόμος στο βαθμό που υλοποιεί τη Συνθήκη του Παλέρμο, υπέρκειται του Συντάγματος. Απέναντι σε όλα αυτά δεν υπήρξαν αντιδράσεις ούτε καν από αρμόδιους καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου!

-          Από τις κάμερες που έχουν τοποθετηθεί στους δρόμους και το Ζέπελιν μέχρι την τρομοϋστερία που δεσπόζει εντός και εκτός συνόρων, διακρίνεις κάποια ευρύτερη τάση αντιδραστικοποίησης του πολιτικού συστήματος;

-          Τα τελευταία 3-4 χρόνια είναι εμφανές ότι οδεύουμε σε μια σκλήρυνση της κρατικής καταστολής και σε μια γενικευμένη επιτήρηση όλης της κοινωνίας μέσα από αυτούς τους νόμους. Νομίζω μάλιστα ότι δεν επιδιώκουν τόσο να στείλουν κάποιους ανθρώπους στη φυλακή όσο να εγκαθιδρύσουν κάποιους μηχανισμούς παρακολούθησης των υπόπτων. Η φιγούρα των υπόπτων αναδεικνύεται πλέον σε κεντρική στο ποινικό δίκαιο, και όχι η φιγούρα του κατηγορουμένου. Μια τάση που είναι επίσης πολύ ισχυρή, θέλει την πλειοψηφία της κοινωνίας να καθίσταται ύποπτη και γι’ αυτό το λόγο να παρακολουθείται συνεχώς από την κρατική εξουσία. Το κάνουν δε αυτό ώστε να μπορέσουν να ελέγξουν τα πιο δραστήρια κομμάτια της κοινωνίας και να μην σημειωθούν τελικά αντιδράσεις απέναντι στην κοινωνική πολιτική που ακολουθούν. Πιστεύω δε, ότι αυτοί οι νόμοι είναι προπομποί ενός κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Ανησυχία όμως προκαλεί και το γεγονός ότι ο κόσμος δεν έχει συνειδητοποιήσει επαρκώς τους κινδύνους που ελλοχεύουν, και γι’ αυτό το λόγο δεν βλέπουμε να υπάρχουν οι αντιδράσεις που αρμόζουν στο μέγεθος αυτής της απειλής. Ευθύνες για αυτό έχει και η Αριστερά.

-          Η ευρύτερη τάση που υπάρχει στην κοινωνία σε σχέση με τις δημοκρατικές ελευθερίες πώς επηρέασε τη στάση των δικαστών;

-          Το δικαστήριο κλήθηκε να λειτουργήσει και να δικάσει σε μια ασφυκτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα εντός της οποίας εύκολα διακρίνεις τις πολιτικές επιταγές. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο σε ότι αφορά την ανεξαρτησία του δικαστηρίου και όχι τον αν θα πάρει ένα χαρτάκι που θα έχει γραμμένες επάνω του τις ποινές.

 «Ο ΕΛΑ δεν σκότωνε, πήγαινε να διαμαρτυρηθεί δυναμικά»

 Μία παλαιότερη ενδιαφέρουσα συνέντευξη του ΑΘΩΟΥ και κατά το Δικαστήριο (ποια) Μιχάλη Κασίμη στη ΓΕΩΡΓΙΑ ΔΑΜΑ

Δημοσιεύματα και τηλεοπτικές εκπομπές τού καταλογίζουν συμμετοχή στην «1η Μάη» και τον εμπλέκουν στην απόπειρα δολοφονίας κατά του Ραφτόπουλου.

Μιχάλης Κασίμης: «Σήμερα αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε διαρκή ομηρία. Το '77 δολοφονήθηκε ο αδελφός μου, το '87 με κατηγόρησαν για την απόπειρα και τώρα πάλι μιλάνε για σύλληψή μου».  Με τον 57χρονο σήμερα Μιχάλη Κασίμη -στέλεχος επί μια 20ετία του ΕΟΜΜΕΧ- συναντηθήκαμε στο πατρικό του σπίτι, όπου ζει με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του στο Χαλάνδρι. Αρχίσαμε τη συζήτησή μας από τα δύσκολα χρόνια του αντιδικτατορικού αγώνα, στον οποίο πήρε μέρος, μέχρι το 1974.

Θυμάται: «Ο αδελφός μου Χρήστος είχε ενταχθεί στην "20ή Οκτώβρη" και κατέβηκε στην Ελλάδα το '71, ενώ εγώ παρέμεινα στη Γερμανία. Εκείνος είχε σπουδάσει οικονομικά και έκανε μεταπτυχιακά στη Γαλλία, επέστρεψε για να πάει στρατιώτης. Το ίδιο διάστημα εγώ ζούσα στη Γερμανία, σπούδαζα μηχανολογία. Επέκτεινα τις σπουδές μου, μετά τη μηχανολογία στην αεροναυπηγική, στο πανεπιστήμιο της Στουτγκάρδης και παράλληλα εργαζόμουν».

Για τη Μεταπολίτευση εκτιμά ότι ήταν μια εκρηκτική εποχή, και χαρακτηρίζει την κατάσταση τότε στη χώρα μας ιδιόμορφη, διευκρινίζοντας: «Μετά τη χούντα ορισμένοι μπήκαν σε κόμματα και πολιτικές οργανώσεις, διακόπτοντας τη μέχρι τότε δράση τους. Προτίμησα να παραμείνω στη Γερμανία μέχρι και το '82. Όταν γεννήθηκε το δεύτερο παιδί μας, αποφασίσαμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα για οικογενειακούς λόγους, για τα παιδιά και τη μητέρα μου. Από τότε ζούμε εδώ, στο πατρικό μου σπίτι, και από το '84 μέχρι σήμερα εργάζομαι στην ίδια υπηρεσία, τον ΕΟΜΜΕΧ». Ένας αντάρτης πόλης, ρωτάει, έχει τέτοια χαρακτηριστικά;

-Ποια ήταν η κατάσταση της Αριστεράς όταν επιστρέψατε;

«Μετά τη δικτατορία, η επαναστατική Αριστερά "ψαχνόταν" σε ανοιχτές συναντήσεις. Αλλά όσα λέγονται περί συναντήσεων στην Πεντέλη δεν τα είχα ακούσει ποτέ. Υπήρχαν και έντυπα που πληροφορούσαν για τα όσα συζητούνταν, για τα αποτελέσματα των συναντήσεων. Ο αδελφός μου είχε ενταχθεί στον ΕΛΑ. Μια οργάνωση που δεν είχε καμία σχέση με τη λογική της κλειστής οργάνωσης που ήταν η 17Ν. Ενημερωνόμουν για τη δράση τους από σχετικά έντυπα. Οι απόψεις του αδελφού μου ήταν γνωστές και ανοιχτές. Μετά τη δολοφονία του Χρήστου, προσπαθούσα να μάθω ορισμένα πράγματα. Μέσω γνωστών συνέλεξα πληροφορίες για τα γεγονότα στην AEG. Ήταν το διάστημα που είχαν σκοτώσει στη Γερμανία -και είπαν ότι αυτοκτόνησαν- τους Μπάντερ-Μάινχοφ. Υπήρχαν διαμαρτυρίες για τα λευκά κελιά, αντιδράσεις και στην Ελλάδα. Διευκρινίζω πως υπάρχει διαφορά μεταξύ ΕΛΑ και 17Ν. Εκείνοι (του ΕΛΑ) πήγαν να διαμαρτυρηθούν δυναμικά. Δεν πήγαν να σκοτώσουν. Αντιθέτως, δολοφόνησαν τον αδελφό μου, όπως αποδείχθηκε στη δίκη, τον δολοφόνησαν αστυνομικοί, που δεν λογοδότησαν ποτέ, παρ' ότι η οικογένειά μας είχε υποβάλει μήνυση. Δεν θα έπρεπε να υπάρξει δίωξη;».

- Τότε κατηγορήθηκε ο Γιάννης Σερίφης.

«Μετά τη δίκη του Γιάννη φάνηκε καθαρά, αποδείχθηκε ότι προσπαθούσαν να τον ενοχοποιήσουν. Δεν δόθηκε συνέχεια, γιατί όλη η οικογένεια μπήκε σε "καραντίνα". Μετά τη δολοφονία, η παρακολούθησή μου ήταν εμφανής. Κάθε φορά που περνούσα τα σύνορα, με καθυστερούσαν με εξονυχιστικούς ελέγχους».

- Γνωρίζετε καλά τον Γιάννη Σερίφη;

«Ο Γιάννης ήταν ήδη γνωστός για την αντιδικτατορική του δράση. Μετά τα γεγονότα στην AEG μιλούσαμε για τον Χρήστο, τη δίκη του και τη μακρόχρονη προφυλάκισή του. Από το '83 είχαμε οικογενειακές σχέσεις».

- Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι τον ενέπλεξε ο ανιψιός του;

«Δεν πιστεύω πως και ο ίδιος το φανταζόταν... Κι αυτός θ' αναρωτιέται γιατί βρίσκεται στον Κορυδαλλό. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να φανταστώ τέτοιες κατηγορίες για τον Γιάννη, είναι εντελώς διαφορετικός άνθρωπος».

- Συζητείται η συμμετοχή σας σε παράνομη οργάνωση.

«Μετά το '83, που προσπαθούσα να εγκατασταθώ στην Ελλάδα, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να ενταχθώ σε παράνομη οργάνωση. Στον ΕΟΜΜΕΧ είχα δημόσια παρουσία, γιατί απασχολήθηκα στην προβολή κλάδων, μικρομεσαίων επιχειρήσεων, έδινα συνεντεύξεις, οργάνωσα σωματεία, συμμετείχα τουλάχιστον σε 100 εκθέσεις και σε αντίστοιχα συνέδρια. Ήμουν τμηματάρχης από το '86. Εκπροσωπούσα τον ΕΟΜΜΕΧ σε διεθνή συνέδρια και μέσω κοινοτικών προγραμμάτων δημιουργούσαμε υποδομές».

- Και για την απόπειρα κατά του Ραφτόπουλου;

«Συνέβη τον Ιούνιο του '87. Τη συγκεκριμένη μέρα υπήρχε μια σύσκεψη με τη διεύθυνση του Οργανισμού, που έληξε το μεσημέρι μετά τις 2.30. Παρέμεινα για 10 λεπτά με το διευθυντή μου, θα ήταν μετά τις τρεις όταν έφθασα στο σπίτι. Γύρω στις τέσσερις εμφανίστηκαν αστυνομικοί που έκαναν έλεγχο στο αυτοκίνητο. Τους είδα από τη βεράντα, καφέ έπινα, και ρώτησα τι θέλουν. Μόλις είπα τ' όνομά μου με μετέφεραν για προανάκριση. Κάλεσαν για ανάκριση και στελέχη του ΕΟΜΜΕΧ, έγινε έρευνα στο γραφείο, πήραν το αυτοκίνητο για έρευνα και το παρέδωσαν ύστερα από μερικές μέρες, ενώ ερεύνησαν το σπίτι μου, ακόμη και το σπίτι της αδελφής μου. Για την ιστορία-φιάσκο δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη. Αφού υπέβαλα μηνύσεις, οι εφημερίδες "Αυριανή" και "Ελεύθερος Τύπος" ζήτησαν συγγνώμη, αναφέροντας το πρωτοφανές ότι οι πληροφορίες για το διασυρμό μου προέρχονται από την Ασφάλεια...»

- Και τώρα «επιστρέφετε» στην επικαιρότητα.

«Το τελευταίο διάστημα γίνονται αλλεπάλληλες αναφορές από τα μέσα ενημέρωσης. Γιατί δεν συνελήφθη ο Μιχάλης Κασίμης, λένε ορισμένοι, συνδυάζοντας την απόπειρα κατά του Ραφτόπουλου. Εφθασαν στο σημείο να δημοσιοποιήσουν τη διεύθυνσή μου».

- Γιατί πιστεύετε ότι σας εμπλέκουν;

«Διότι δεν εξιχνιάστηκε η υπόθεση. Λόγω του ονόματός μου γίνεται ο συσχετισμός με τον αδελφό μου και λόγω της φιλικής μου σχέσης με τον Γιάννη Σερίφη. Είναι καλό να διαλευκανθεί η υπόθεση, ώστε να μην αντιμετωπίζω κι εγώ προβλήματα. Είναι εύκολος ο δρόμος. Ας κάνουν αστυνομική έρευνα. Ο Ραυτόπουλος τότε αναφερόταν σε αυτοκίνητο μάρκας "Λάντα", σε άνδρα 25 ετών. Τα στοιχεία είναι γεμάτα αντιφάσεις. Ειπώθηκε ακόμη και πως πυροβόλησα μέσα από το αυτοκίνητό μου, που είναι "Σκόντα"...»

-Ναι, αλλά γιατί σας ενοχοποιούν για δεύτερη φορά;

«Όταν με πήγαν για ανάκριση, είπαν πως υπήρχε μάρτυρας που είχε δει το αυτοκίνητό μου, στην απόπειρα κατά του Ραφτόπουλου. Επειδή ήξερα ότι με το αυτοκίνητο επέστρεψα στο σπίτι, ήταν αδύνατον. 'Η λάθος έγινε ή η μόνη εξήγηση που δίνω είναι πως πρόκειται για μεθοδευμένη προσπάθεια ενοχοποίησης. Θα πήγαινα με το αυτοκίνητό μου σε μια τέτοια ενέργεια, μέσα μάλιστα σε αυτά τα χρονικά περιθώρια; Η απόπειρα έγινε στις 3 παρά πέντε κι εγώ, από την οδό Ξενίας (ΕΟΜΜΕΧ) δεν θα προλάβαινα να βρεθώ στην πλατεία Αγίας Παρασκευής σε λίγα λεπτά. Ανεξάρτητα, όμως, από τα παραπάνω, σε οτιδήποτε συμβαίνει θα πρέπει να έχω άλλοθι;».

- Και στην «1η Μάη» πώς σας εμπλέκουν;

«Για την "1η Μάη" άκουσα μετά την υπόθεση Ραφτόπουλου, όταν η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη της απόπειρας. Δεν είχα ποτέ σχέση με την "1η Μάη"».

- Ορισμένα δημοσιεύματα σας αναφέρουν και ως «αρχηγό».

«Σήμερα αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε διαρκή ομηρία. Όταν κάποιος μιλάει για τρομοκρατία, να γνωρίζει ότι η τρομοκρατία έχει πολλές μορφές. Και ότι σε κανένα μέρος του κόσμου δεν προαναγγέλλουν συλλήψεις. Μετά 15 χρόνια βάλλομαι από παντού, ξανάρχισαν τα ίδια. Το '77 δολοφονήθηκε ο αδελφός μου, το '87 με κατηγόρησαν για την απόπειρα και τώρα πάλι μιλάνε για σύλληψή μου».

09/11/2002

Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΗΜΕΡΑ

Ετυμηγορία ενοχής για τέσσερις (Τσιγαρίδας, Αγαπίου, Κανάς, Αθανασάκη), οι οποίοι σήμερα κινδυνεύουν να διαβούν για δεύτερη φορά το κατώφλι που οδηγεί στα υπόγεια κελιά του Κορυδαλλού.

Ένοχοι συλλήβδην («ήταν μέλη άρα συμμετείχαν σε όλα»), χωρίς όμως η καταδικαστική απόφαση να δίνει έστω και στίγμα πραγματικών περιστατικών με βάση τα οποία δρομολογήθηκε αυτή η εξέλιξη. Απόλυτα σαφής, αντίθετα, υπήρξε η απόφαση σε ό,τι αφορά την περίπτωση Κασσίμη. Ομόφωνα αθώος, γιατί «δεν προέκυψε» το αντίθετο.

Για τους άλλους τέσσερις μπορεί μεν η «συμμετοχή στον ΕΛΑ να έχει παραγραφεί», είναι όμως «ένοχοι για όλα όσα έκανε η οργάνωση» με τη μορφή της απλής συνέργιας σε κάθε πράξη.

«Νομολόγησαν τη συλλογική ευθύνη (ένοχοι συλλήβδην) κι άφησαν αναπάντητα βασικά ερωτηματικά της κοινής ποινικής λογικής», υποστήριζαν μετά την εκφώνηση της απόφασης συνήγοροι των κατηγορουμένων, αλλά και άλλοι νομικοί παράγοντες.

Χωρίς, λοιπόν, να προσδιορίζουν τα στοιχεία που συνθέτουν σε κάθε περίπτωση το «αξιόποινον», οι δικαστές του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθήνας έκριναν χθες ότι τέσσερις εκ των κατηγορουμένων ήταν μέλη του ΕΛΑ, άρα και ότι έπρεπε να κηρυχθούν ένοχοι δια της οδού της απλής συνέργιας για όλες τις πράξεις της οργάνωσης.

Έτσι, έπειτα από περίπου οκτώ μήνες ακροαματικής διαδικασίας, το δικαστήριο τους κήρυξε ενόχους μόνον βέβαια για τα του ΕΛΑ. Επί της ουσίας, δηλαδή, οι Χρ. Τσιγαρίδας, Κ. Αγαπίου, Αγγ. Κανάς και Ειρήνη Αθανασάκη κρίθηκαν από το δικαστήριο «γενικώς ένοχοι», ανεξάρτητα από τον όποιο βαθμό συμμετοχής, άρα και ποινικής ευθύνης του καθενός για καθεμία από τις πράξεις που αποδίδονται στον ΕΛΑ. Προφανώς, κατά την ερμηνεία του δικαστηρίου, η απλή συνέργια συνίσταται σε κάποια μορφή ψυχικής συνδρομής των κατηγορουμένων, ως μελών, προς τους δράστες των ενεργειών.

«Ενοχή-πακέτο», λοιπόν, για τους τέσσερις και ομόφωνη αθώωση για τον πέμπτο κατηγορούμενο, Μιχ. Κασσίμη, γιατί στην περίπτωσή του το δικαστήριο «δεν σχημάτισε πλήρη δικανική πεποίθηση για την ενοχή του».

Αθώος ο Κασσίμης

Η απόφαση σε ό,τι αφορά την Ειρήνη Αθανασάκη εκδόθηκε -σε όλα της τα σκέλη- κατά πλειοψηφία, μια κι ένα μέλος του δικαστηρίου είχε τη γνώμη πως «έπρεπε να κηρυχθεί αθώα όλων των αποδιδομένων σ' αυτήν αξιόποινων πράξεων».

Παράλληλα το δικαστήριο δέχτηκε (κατά πλειοψηφία) ότι ο ΕΛΑ σίγησε το 1995, με αποτέλεσμα να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη για το αδίκημα της συμμετοχής (λόγω παραγραφής), ενώ ομόφωνα αθώωσε και τους τέσσερις κατηγορουμένους από σειρά κακουργημάτων που αντιμετώπιζαν και αφορούσαν πράξεις άλλης οργάνωσης ("1η Μάη"). Αυτό κατά την κρίση του δικαστηρίου σημαίνει ότι τουλάχιστον μέχρι το χρονικό διάστημα που φέρεται ότι επήλθε η ενοποίηση των δυο οργανώσεων, «η "1η Μάη" ήταν αυτοτελής και αυτόνομη οργάνωση» και ακόμη ότι δεν αποδείχθηκε «η οποιασδήποτε μορφής συμμετοχή των κατηγορουμένων στην εν λόγω οργάνωση πριν από τον χρόνο έναρξης της κοινής τους δράσης και τη μεταγενέστερη ενοποίησή τους». Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, και η οργάνωση ΟΕΛΑ δεν είχε σχέση με τον ΕΛΑ, αφού οι κατηγορούμενοι απηλλάγησαν από την έκρηξη στο μπαρ «Όσκαρ».

Αξιοσημείωτο, πάντως, είναι ότι στην εκφωνηθείσα απόφαση του δικαστηρίου, δια στόματος της πρόεδρου Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, δεν υπήρχε ούτε μία αράδα νομικής επιχειρηματολογίας (σκεπτικό).

Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό στους κατηγορουμένους.

«Μεγάλες ποινές»

Με βάση τα αδικήματα για τα οποία καταδικάστηκαν, οι τέσσερις κινδυνεύουν με μεγάλες ποινές κάθειρξης, ενώ το μέγιστο της ποινής που μπορεί να τους επιβληθεί (μετά τη συγχώνευση) είναι τα 25 χρόνια. Ειδικότερα κρίθηκαν ένοχοι για «προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών», απλή συνέργια σε 43 εκρήξεις και απόπειρες εκρήξεων, απλή συνέργια σε μια ανθρωποκτονία (Βέλλιος) και για απλή συνέργια σε 48 απόπειρες ανθρωποκτονιών.

Εκείνο, βέβαια, που πρωτίστως θα παλέψουν σήμερα οι συνήγοροι υπεράσπισης είναι το θέμα της αναστολής της εκτέλεσης της ποινής των πελατών τους μέχρι να γίνει το Εφετείο.

Θα προτάξουν τον ισχυρισμό ότι δεν είναι επικίνδυνοι, με δεδομένο ότι αρκετόν καιρό τώρα είναι ελεύθεροι (με περιοριστικούς όρους) και η συμπεριφορά τους είναι απολύτως νόμιμη.

Άλλωστε και χθες, όταν διακόπηκε η διαδικασία, η κ. Μπρίλλη με νεύμα της προς τους αστυνομικούς κατέδειξε την πρόθεση του δικαστηρίου να μην το τραβήξει τα άκρα -σ' αυτήν τη φάση τουλάχιστον-, διατάσσοντας την κράτηση των τεσσάρων μέχρι σήμερα.

Απαλλαγές

Ακόμη οι κατηγορούμενοι απηλλάγησαν από σειρά πράξεων ιδιαίτερα σοβαρών, όπως από την υπόθεση Ραφτόπουλου (ηθική αυτουργία σε απόπειρα ανθρωποκτονίας) και την υπόθεση Βερνάρδου (ανθρωποκτονία από πρόθεση). Η αποσύνδεση των κατηγορουμένων από ενέργειες της «1ης Μάη» (προ ενοποίησης) και της ΟΕΛΑ καταρρίπτει τη θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων, ενώ επί της ουσίας «μιλά» και για ασύλληπτα μέλη άλλων οργανώσεων.

Σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή, ένα μέλος είχε την άποψη ότι έπρεπε να κηρυχθούν ένοχοι σε βαθμό κακουργήματος (άρα όχι παραγραφή), δεχόμενο ότι η δράση έπαψε με τη σύλληψη των κατηγορουμένων το 2003. Η μειοψηφία αυτή ανοίγει και το «παράθυρο» στον εισαγγελέα (εάν το επιθυμεί) για την άσκηση έφεσης.

Ακόμη, ένα μέλος του δικαστηρίου δέχτηκε τον ισχυρισμό του Χρ. Τσιγαρίδα ότι αποχώρησε από τον ΕΛΑ στις 3.4.1990.

Αθώοι ακόμη κρίθηκαν οι τέσσερις κατηγορούμενοι για τις υποθέσεις των αποπειρών εκρήξεων σε βάρος των Δημ. Ρίζου και Κυρ. Διακογιάννη, αφού μετατράπηκαν οι απόπειρες ανθρωποκτονίας σε απειλή, με αποτέλεσμα να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής.

Τέλος, έπαυσε οριστικά η ποινική δίωξη για την αποδιδόμενη πράξη της ηθικής αυτουργίας σε εκρήξεις σε δύο εφορίες στη Θεσσαλονίκη και σε αστυνομικό τμήμα της Θεσσαλονίκης λόγω παραγραφής.

  Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΑ!

Μέρος της απόφασης, όπως δόθηκε χθες στους δημοσιογράφους

Τετάρτη 6-10-2004

Το Δικαστήριο, συγκροτούμενο από τα τρία τακτικά μέλη του, αφού διασκέφθηκε κατά το Νόμο, με την παρουσία του γραμματέα της έδρας και χωρίς την παρουσία των αναπληρωματικών μελών του, αποφάσισε τα παρακάτω: Το Δικαστήριο εμμένει σε όλες τις παρεμπίπτουσες αποφάσεις που έχει ήδη εκδώσει, απορρίπτοντας όλους τους συναφείς αυτοτελείς ισχυρισμούς των κατηγορουμένων. Το Δικαστήριο απορρίπτει κατά πλειοψηφία τον αυτοτελή ισχυρισμό του κατηγορούμενου Χρήστου Τσιγαρίδα περί του ότι συμμετείχε στην εγκληματική οργάνωση ΈΛΑ μέχρι το έτος 1990. Ένα μέλος, όμως, του Δικαστηρίου έχει τη γνώμη, ότι ο κατηγορούμενος Χρήστος Τσιγαρίδας έπαυσε τη συμμετοχική του δράση στον ΈΛΑ στις 3-4-1990. Γι’ αυτό έπρεπε να γίνει δεκτός ο πιο πάνω αυτοτελής ισχυρισμός του. Κηρύσσει ΑΘΩΟ τον κατηγορούμενο Μιχαήλ Κασίμη όλων των αποδιδόμενων σ’ αυτόν αξιόποινων πράξεων, καθόσον από την εν γένει αποδεικτική διαδικασία δεν σχημάτισε πλήρη δικανική πεποίθηση περί της ενοχής του. Ως προς τους λοιπούς κατηγορούμενους Χρήστο Τσιγαρίδα, Κωνσταντίνο Αγαπίου, Αγγελέτο Κανά και Ειρήνη Αθανασάκη: Παύει οριστικά ποινική δίωξη κατά πλειοψηφία ως προς την αποδιδόμενη σ’ αυτούς αξιόποινη πράξη της συγκρότησης και ένταξης σε εγκληματική οργάνωση για το χρονικό διάστημα από το έτος 1975 και εφεξής μέχρι τις 24-1-1995 λόγω εξάλειψης του αξιοποίνου της συνεπεία πενταετούς παραγραφής, δεδομένου ότι η εγκληματική οργάνωση «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ (ΈΛΑ)» και μετά η ενοποιημένη πλέον οργάνωση «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ (ΈΛΑ) – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ 1^η ΜΑΗ (ΕΟ 1^η ΜΑΗ)» έπαυσε τη δράση της στις 24-1-1995, χρόνο κατά τον οποίο η πράξη είχε πλειμμεληματικό χαρακτήρα. Για το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα {από 25-1-1995 και εφεξής μέχρι το χρόνο σύλληψης των κατηγορουμένων (4-2-2003 του ά, και 2-2-2003, αντίστοιχα των λοιπών)} το Δικαστήριο κατά πλειοψηφία κηρύσσει τους κατηγορούμενους Αθώους. ..Ένα μέλος του Δικαστηρίου έχει τη γνώμη, ότι η κατηγορούμενη Ειρήνη Αθανασάκη έπρεπε να κηρυχθεί αθώα όλων των αποδιδόμενων σ’ αυτή αξιόποινων πράξεων, γιατί δεν σχημάτισε πλήρη δικανική πεποίθηση περί της συμμετοχής της στην εγκληματική οργάνωση ΈΛΑ και την ενοποιημένη ΈΛΑ – 1^η ΜΑΗ, ή άλλη οργάνωση.