ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΛΑ

Του συνεργάτη μας ΚΩΣΤΑ ΣΒΟΛΗ

Γεμάτη πρωτοτυπίες είναι η δήθεν δίκη ΕΛΑ Νο 2, που εξελίσσεται εδώ και τέσσερις βδομάδες στην αίθουσα του Κορυδαλλού, δείχνοντας πως η εξουσία δεν στερείται φαντασίας, όταν πρόκειται να στήσει δίκες πολιτικής σκοπιμότητας. Πρόκειται για μια «δίκη δύο σε ένα», αφού το παραπεμπτικό βούλευμα εμπλέκει δύο διαφορετικές υποθέσεις. Από τη μια έχουμε τη βομβιστική ενέργεια εναντίον του λεωφορείου της αστυνομίας στον Περισσό, για την οποία οι κατηγορούμενοι έχουν ήδη πρωτόδικα δικαστεί και στην οποία οι αρχές εμπλέκουν τον Γιάννη Σερίφη. Από την άλλη υπάρχουν δέκα ενέργειες του ΕΛΑ, οι οποίες αρχικά θεωρήθηκαν παραγεγραμμένες, αφού είχαν προσδιοριστεί ως πλημμελήματα. Μάλιστα, το παραπεμπτικό βούλευμα εκδόθηκε όσο ακόμα διεξαγόταν η πρώτη δίκη του ΕΛΑ!

Η συγκεκριμένη δίκη διεξάγεται πριν το εφετείο της πρώτης δίκης, στο οποίο θα επανεξετασθεί η αθωότητα ή η ενοχή των κατηγορουμένων για συμμετοχή στον ΕΛΑ – έτσι προκαταβάλλεται η απόφαση του εφετείου, αφού ουσιαστικά θεωρείται δεδομένη η συμμετοχή των τεσσάρων από τους έξι κατηγορούμενους, με βάση την απόφαση της πρώτης δίκης. Έχουμε λοιπόν μια παράλληλη δίκη για την ίδια ουσιαστικά υπόθεση, τη συμμετοχή στον ΕΛΑ.

Στα έδρανα των κατηγορουμένων βρίσκεται ι Μιχάλης Κασίμης που, μολονότι πρωτόδικα αθωώθηκε από την κατηγορία συμμετοχής στον ΕΛΑ, τώρα δικάζεται για ενέργειες του ΕΛΑ, χωρίς να έχει προκύψει το παραμικρό στοιχείο ή ένδειξη για τον ίδιο!

Στο «δεύτερο σκέλος» της δίκης που αφορά τον Γ. Σερίφη, ακόμα και οι ίδιες οι διωκτικές αρχές ταλαντεύτηκαν για την παραπομπή του: μοναδικό στοιχείο παραμένει ο αυτόκλητος μάρτυρας Αλ. Κορωναίος, που, μετά από έντεκα ολόκληρα χρόνια και τέσσερις διαφορετικές μεταξύ τους καταθέσεις, αναγνωρίζει στο πρόσωπο του πενηνταεξάχρονου τότε Γ. Σερίφη τον μεταξύ 28-33 χρονών, μετρίου αναστήματος, κανονικής διάπλασης άνδρα που περιέγραφε στην αρχική του κατάθεση.

Η ως τώρα εξέλιξη της δίκης κάνει φανερό ότι προς το παρόν πρόκειται για μια αναψηλάφηση της πρώτης δίκης, αφού οι μάρτυρες που μέχρι τώρα έχουν καταθέσει δεν έχουν να πουν τίποτα για τις συγκεκριμένες ενέργειες που περιλαμβάνονται στο βούλευμα. Οι ερωτήσεις της έδρας αφορούν κυρίως τη διερεύνηση των «σκοτεινών σημείων» που άφησε η πρώτη δίκη.

Όπως και στην πρώτη δήθεν δίκη ΕΛΑ, έτσι και τώρα η εκδίκαση δεν περιλαμβάνει ουσιαστικούς μάρτυρες ικανούς να σταθούν στο δικαστήριο χωρίς να αυτογελοιοποιηθούν, πέφτοντας σε άπειρες αντιφάσεις και δημιουργώντας ερωτηματικά για τη σκοπιμότητα των καταθέσεων τους. Αξιοσημείωτη είναι και η παντελής απουσία αποδεικτικών στοιχείων. Οι σκοπιμότητες, που δεν μπορούν πια να κρυφτούν, σ’ αυτή τη δίκη είναι προφανείς:

Να προετοιμαστεί το έδαφος έτσι ώστε στο εφετείο της πρώτης δίκης να έχουμε μια ακόμη καταδικαστική απόφαση για τους κατηγορούμενους που πρωτόδικα κρίθηκαν ένοχοι. Μέσα από την όλη διαδικασία θα συλλεχθούν «στοιχεία» και «λεπτομέρειες» ικανά να συμπληρώσουν, να ισχυροποιήσουν και σε τελική ανάλυση, να «νομιμοποιήσουν» στην κοινωνία την έωλη καταδικαστική απόφαση της πρώτης δίκης.

Να βρεθεί στη φυλακή ο αγωνιστής εργάτης Γ. Σερίφης, ο ισόβιος κατηγορούμενος σε όλες σχεδόν τις υποθέσεις ένοπλων οργανώσεων στη χώρα μας και ισόβια αθώος απέναντι στις αυθαιρεσίες των διωκτικών μηχανισμών. Από το 1976, εδώ και τριάντα χρόνια σχεδόν, ο Γ. Σερίφης οδηγείται σε πολιτική και φυσική εξόντωση μέσα από ατέρμονες διώξεις. Και δεν είναι μόνο η απαίτηση των διωκτικών αρχών των ΗΠΑ για την καταδίκη και φυλάκιση του Σερίφη, είναι ακόμα ότι στο πρόσωπό του επιχειρείται να συγκροτηθεί, σ’ αυτή τη φάση, η θεωρία των «συγκοινωνούντων δοχείων». Για το κράτος και τους διωκτικούς μηχανισμούς πρέπει οπωσδήποτε να αποδειχθεί ότι ο Σερίφης ήταν το υποτιθέμενο «σημείο συνάντησης» όχι μόνο των ένοπλων οργανώσεων μεταξύ τους, αλλά κυρίως το υποτιθέμενο «σημείο συνάντησης» των ένοπλων οργανώσεων με το μαζικό αντικαπιταλιστικό κίνημα. Η συγκρότηση αυτής της θεωρίας δεν αφορά ουσιαστικά τον ίδιο τον Γ. Σερίφη, αλλά την ομηρία ολόκληρου του αντικαπιταλιστικού κινήματος.

Να εμπεδωθεί από την ελληνική κοινωνία ότι ζούμε στην εποχή μιας μόνιμης κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, που το κράτος δεν διστάζει να εφαρμόσει μέτρα αντιθετικά προς το ίδιο το αστικό νομικό πλαίσιο, όπως το ξέραμε, αρκεί να προωθεί τις πολιτικές του σκοπιμότητες στο πλαίσιο του δόγματος της «ολικής ασφάλειας». Ο πόλεμος ενάντια στην «τρομοκρατία» παίζει τον δικό του κυρίαρχο ρόλο σ’ αυτό το σκηνικό. Οι δίκες-παρωδία με τους κατασκευασμένους ενόχους, τους έωλους μάρτυρες, τα ανύπαρκτα στοιχεία, βοηθούν να εμπεδώσει η κοινωνία ότι όλοι είμαστε δυνάμει ένοχοι.

Η θεωρία των «συγκοινωνούντων δοχείων» και η δημιουργία νέων εννοιών όπως η «συλλογική ευθύνη» και η «ψυχική συνδρομή» ποινικοποιούν όλο το φάσμα της αντικαπιταλιστικής αντίστασης. Η ανατροπή αυτού του κλίματος αποτελεί όρο για μια ανατρεπτική πολιτική και κοινωνική παρέμβαση.

Θα μείνουμε θεατές;