Με το νέο γύρο συλλήψεων ατόμων που κατηγορούνται σαν στελέχη του ΕΛΑ Κράτος, κυβέρνηση και αμερικανική Πρεσβεία ξαναζεσταίνουν και σερβίρουν στο λαό τη μπαγιάτικη πια, γνωστή τρομοσούπα, ενώ προθερμαίνουν τα καζάνια τους για την επερχόμενη δίκη των κατηγορουμένων για συμμετοχή στη "17 Νοέμβρη" κι ότι μαγειρεύεται με δαύτην. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύοντας σήμερα το κύριο άρθρο της ΝΕΑΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ καλεί το λαό και το εργατικό κίνημα να μην παραμείνει απλά ανήσυχο κι ούτε να επαναφεθεί μακαρίως στα "δημοκρατικά αντανακλαστικά" που δεν έλειπαν - έτσι κι αλλιώς - κι όταν μας είχαν βάλει παλιά στο γύψο. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να κινητοποιηθεί. Η πάλη ενάντια στην κρατική τρομοκρατία πρέπει να δεθεί με τη πάλη ενάντια στο τρομοκρατικό πόλεμο του Μπούς, η πάλη για δημοκρατικές ελευθερίες με τη πάλη για τη κοινωνική απελευθέρωση από ένα σάπιο, διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι αστικό καθεστώς, υποτελές στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλες, ένα καθεστώς πείνας, αστυνομικής τρομοκρατίας και πολέμου που πρέπει να ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟ ΛΑΟ.

Η αίσθηση του deja nu, του ήδη ιδωμένου είναι έντονη. Από πάρα πολύ καιρό το συγκρότημα ΓΑΔΑ/ΜΜΕ είχε προαναγγείλει τις συλλήψεις, "φωτογραφίζοντας" ή και δίνοντας το επάγγελμα και τα ονόματα των διωκόμενων, τωρινών και μελλοντικών, μαζί και πάμπολλων άλλων, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Αριστεράς και του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, που είναι εντελώς άσχετοι κι αντίθετοι στις πρακτικές της ατομικής βίας αλλά που υπέπεσαν στο θανάσιμο αμάρτημα να μην κάτσουν στα αυγά τους αλλά να αγωνιστούν τόσο ενάντια στη χούντα όσο και στην περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Βέβαια δεν έχουμε τώρα μια απλή επανάληψη του Μεγάλου Θεάματος της τρομοφαγίας του περασμένου καλοκαιριού. Δεν μπορούμε καν να πούμε ότι έχουμε τη διαλεκτική επανάληψη της Ιστορίας τη μια σαν τραγωδία και την άλλη σαν φάρσα. Πιο κοντά στην αλήθεια είναι να δει κανείς το έργο των διωκτικών αρχών να μετατρέπει τώρα σε κραυγαλέα εν ενεργεία φάρσα μια εν δυνάμει τραγωδία. Γιατί τί άλλο παρά φάρσα, και μάλιστα τετριμμένου βαλκανικού τύπου, είναι να βλέπουμε το ρόλο που έπαιξε η βόμβα στα χέρια του Ξηρού να τον παίζει με απίθανο "κατινίστικο" μελοδραματισμό η παρατημένη πρώην σύζυγος που αλλάζει καταθέσεις τη μια μετά την άλλη όπως τα ρούχα της και παρουσιάζει το άθλιο θέαμά της στο ρεάλιτυ της Παναγιωταρέα; Τί άλλο παρά φάρσα ήταν η μετά φανών, λαμπάδων και τηλεοπτικών συνεργείων μετάβαση του κατηγορούμενου κοινοτάρχη από τη Κίμωλο στη ΓΑΔΑ; Ή μήπως δεν είναι φάρσα, αυτή τη φορά ιδιαζόντως επικίνδυνη για τα δημοκρατικά δικαιώματα των πάντων, η στήριξη του κατηγορητηρίου στα περιβόητα "αρχεία" της Στάζι, τα χιλιομαγειρεμένα και κακομαγειρεμένα από τη CIA, η οποία και τα "παρέλαβε" μετά τη κατάρρευση του ανατολικογερμανικού καθεστώτος, και που οι ίδιοι οι κρατούντες και τα πιστά τους ΜΜΕ δεν τα αξιολογούσαν και χλεύαζαν, μήνες τώρα, τον Παπαθεμελή που κόμπαζε για την απόκτησή τους; Μήπως δεν υπάρχει ήδη ευρωπαϊκό δεδικασμένο για την αναξιοπιστία αυτών των "αρχείων", όταν οι ελβετικές αρχές υποχρεώθηκαν να απελευθερώσουν και να πληρώσουν αποζημίωση σε όσους συλλάβανε με δαύτα; Η εν ενεργεία φάρσα δεν μπορεί κι ούτε πρέπει καθόλου να υποτιμηθεί λόγω του φαρσικού της στοιχείου. Μ΄ αυτήν προωθείται μια εν δυνάμει τραγωδία, μια διαδικασία καταστολής με τραγικές συνέπειες όχι μόνο για τα άμεσα θύματά της αλλά για τον ίδιο το λαό και τις ελευθερίες του. Το Κράτος, οι διωκτικές αρχές, η κυβέρνηση Σημίτη, με τη στήριξη της Δεξιάς (και όχι μόνο...), εφαρμόζουν στα καθ΄ ημάς το δόγμα Μπούς, μεταφέροντας στο εσωτερικό της χώρας τον αμερικανικό τρομοκρατικό "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας". Μήπως λείπει το στοιχείο της φάρσας από τον ίδιο τον Τεξανό Πρόεδρο ή είναι λιγότερο γελοία από τα "στοιχεία" της Στάζι τα "πειστήρια" που παρουσίασε ο Πάουελ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για να δοθεί πράσινο φώς στην επικείμενη πολεμική γενοκτονία στο Ιράκ;

Μπορεί τα νέα ανδραγαθήματα περί τον ΕΛΑ να θυμίζουν σα γεύση "περσινά ξινά σταφύλια". Μόνο που είναι ξινά σαν κάποια δηλητήρια. Ο νέος γύρος συλλήψεων, η νέα φάση τρομοϋστερίας με το γνωστό θίασο στα τηλεπαράθυρα, ακόμα και η κατά παραγγελία δημοσίευση βιβλίων σαν αυτού του κατάπτυστου των Τέλλογλου - Παπαχελά με τις τερατώδεις ανακρίβειες, αποτελούν μέρος μιας επιχείρησης που άρχισε με πρόσχημα την εξάρθρωση της "17Ν" και που στόχο έχει την κατεδάφιση όλου του δημοκρατικού λαϊκού κεκτημένου από την κατάρρευση της δικτατορίας κι εδώ. Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, βήμα το βήμα στήνεται ένα εφιαλτικό σκηνικό, αλλάζοντας το όλο νομικό και κρατικό εποικοδόμημα.

Ήδη έχουμε λευκά κελιά, ουσιαστική κατάργηση του θεσμού των ενόρκων, νέους τρομονόμους, ετοιμάζεται μια δίκη μακριά από λαϊκό ακροατήριο, μακριά από τις κατά τα άλλα πανταχού παρούσες κάμερες της τηλεόρασης, με τους κατηγορουμένους σε κλουβί, με προεπιλεγμένους δικαστές, ασφυκτικές πιέσεις και μακαρθικές απειλές στους συνηγόρους υπεράσπισης. Χωρίς να έχει κανείς αυταπάτες ψάχνοντας "δίκαιες δίκες", δεν είναι δύσκολο να παρατηρήσει ότι η επικείμενη δίκη όχι μόνο δεν φαίνεται να είναι "δίκαιη" αλλά ούτε καν δίκη. Μοιάζει περισσότερο σαν διαδικασία καταδίκης, λίγο - πολύ γνωστής και ειλημένης. Βέβαια εδώ υπάρχει μια αντίφαση, που εφόσον την αγνοήσουν οι κρατούντες, θα σκάσει στα μούτρα τους: πώς μπορείς να στήσεις συνθήκες φυλάκισης και δίκης τύπου Σταμχάϊμ χωρίς να υπάρχει όλο εκείνο το ιστορικό πλαίσιο, οι συγκεκριμένες συνθήκες της ψυχροπολεμικής, διαιρεμένης κι ακόμα ευημερούσας ιμπεριαλιστικής Γερμανίας που έκαναν δυνατό και το φαινόμενο της RAF και σχετικά κοινωνικά αποδεκτή τη τερατωδία του Σταμχάϊμ;

Η Ελλάδα εισέρχεται βιαίως στη μεταψυχροπολεμική περίοδο με πολέμους να ανάβουν γύρω της, από την πρώην Γιουγκοσλαβία στο Ιράκ, με την καπιταλιστική κρίση να συσσωρεύει κοινωνικούς δυναμίτες στα θεμέλιά της, με ένα φθαρμένο πολιτικό σύστημα και με τη μαχητική ικανότητα και τη δύναμη αντίστασης των λαϊκών μαζών να μην έχουν συντριφτεί σε αποφασιστικές συγκρούσεις στη περίοδο μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής τυραννίας. Η επαναφορά μιας κρατικής αυταρχικής διακυβέρνησης με "δημοκρατικό" προσωπείο, η ιστορική παλινδρόμηση στην οποία ωθούν η κρίση κι οι πιέσεις του ιμπεριαλισμού δεν μπορεί να συντελεστεί χωρίς να προκληθούν παρενέργειες κι αναταράξεις, πιθανόν περισσότερο επικίνδυνες για το σύστημα από αυτές που περιμένουν οι αρχιτέκτονες της νέας κρατικής βαναυσότητας.

Από το καλοκαίρι η επιχείρηση της κρατικής τρομοκρατίας προγραμμάτιζε την κλιμάκωσή της και τη ιδεολογική της θωράκιση με δύο τρόπους. Πρώτο με τη θεωρία των "συγκοινωνούντων δοχείων" με την οποία θα συνέδεε όχι μόνο τη "17Ν" με τον ΕΛΑ και τις άλλες ομάδες ατομικής τρομοκρατίας αλλά και τη τρομοκρατία γενικά με την Αριστερά γενικά με την Αριστερά, ιδιαίτερα την επαναστατική και ριζοσπαστική. Ο δεύτερος τρόπος ήταν η θεωρία "της σύγκλισης των δύο άκρων", της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς.

Τα "συγκοινωνούντα δοχεία" αποδείχτηκαν διάτρητα, ενώ η προσπάθεια να γενικευτεί η επίθεση στην εξωκοινοβουλευτική κι αντιεξουσιαστική Αριστερά με την νέα σκευωρία και σύλληψη του πασιφανώς αθώου Γιάννη Σερίφη προκάλεσε μαζικές αντιδράσεις που η κλιμάκωσή τους υποχρέωσε στις αρχές σε αναδίπλωση και στην αποφυλάκιση του Γιάννη Σερίφη - διατηρώντας όμως τη κατηγορία και τη παραπομπή του στη δίκη των φερομένων ως τρομοκρατών της "17Ν". Η θεωρία της "σύγκλισης των άκρων" είχε επίσης ανεξέλεκτα και φαιδρά αποτελέσματα. Ενώ έκανε σαφές στους πάντες ότι τέτοια σύγκλιση δεν υπάρχει, κι ούτε καν σχέση ανάμεσα στη "17Ν" και το κύκλωμα των ακροδεξιών εκβιαστών, από την άλλη η όλη υπόθεση έσυρε σε γαϊτανάκι ακροδεξιούς συγκροτηματάρχες-καναλάρχες, δημοσιογράφους τρομοφάγους, την εθνική ολυμπιακή σταρ... Γιάννα, τα πρώτα ονόματα της άρχουσας τάξης (Λάτσης, Αγγελόπουλοι κλπ) και τον εσμό των μητροπολιτάδων, χωρίς να μένει στο απυρόβλητο ούτε κι ο επίδοξος εθνάρχης Χριστόδουλος!.. Η δυσοσμία από τη σήψη όλης της καπιταλιστικής κοινωνίας γέμισε την ατμόσφαιρα, αποσταθεροποιώντας όσους είδαν στην επιχείρηση κρατικής τρομοκρατίας την οδό της σταθεροποίησης του καθεστώτος.

Ακριβώς μετά την άνοιξε κι ο κύκλος των συλλήψεων με την υποτιθέμενη "μάνα όλων των τρομοκρατών", την οργάνωση του ΕΛΑ με τα παρατράγουδά της. Ορισμένοι κύκλοι της ίδιας της άρχουσας τάξεις κι οξυδερκείς δημοσιογράφοι του αστικού Τύπου ήδη το επισημαίνουν και προειδοποιούν για τη τακτική που ακολουθούν οι διωκτικές αρχές κάτω από την πίεση κι επίβλεψη των ιμπεριαλιστικών μυστικών υπηρεσιών και του γκαουλάϊτερ Μίλλερ. Τη μέρα που έγιναν οι συλλήψεις των φερομένων ως στελεχών του ΕΛΑ, ο Σταύρος Ψυχάρης του Συγκροτήματος Λαμπράκη συνιστούσε στο κύριο άρθρο του Βήματος "αυτοσυγκράτηση" γιατί "άλλο οι δολοφόνοι κι άλλο τα γκαζάκια". Κι ο Αντώνης Καρκαγιάννης της Καθημερινής, μιλώντας για τις προαναγγελθείσες συλλήψεις, τόνισε πόσο "επίφοβες καθιστούνται οι διωκτικές αρχές" ξανά, αφυπνίζοντας όλα τα δημοκρατικά αντανακλαστικά ενός λαού με μακριά και πικρή πείρα επί του θέματος.

Η πάλη για δημοκρατικές ελευθερίες πρέπει να δεθεί με την πάλη ενάντια στο τρομοκρατικό πόλεμο του Μπούς, και την πάλη για τη κοινωνική απελευθέρωση από ένα σάπιο, διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι αστικό καθεστώς, υποτελές στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλες, ένα καθεστώς πείνας, αστυνομικής τρομοκρατίας και πολέμου που πρέπει ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟ ΛΑΟ.

 10/02/2003