|
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ: Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ
Αρχείο
Κεντρική
Σελίδα
|
Ο εκφυλισμός του ένοπλου ρεφορμισμού
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
To άρθρο αυτό του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΡΓΥΡΟΥ που δημοσιεύει σήμερα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, δημοσιεύεται και στην εφημερίδα ΠΡΙΝ της επαναστατικής ριζοσπαστικής Αριστεράς. Μια πολιτική απάντηση στην τρομολαγνεία των΄τελευταίων μηνών και ταυτόχρονα μια πρόσκληση σε διάλογο.
H «17Ν» αποτέλεσε εξ αρχής ένα ιδιόρρυθμο ελληνικό φαινόμενο του εκφυλισμού των αριστερών επαναστατικών παραδόσεων και της ενσωμάτωσης της καθεστωτικής Αριστεράς, ύστερα από την ήττα της ένοπλης σύγκρουσης του 1946-49. Αυτή η θολούρα ιδεών και στρατηγικών εκφραζόταν και μέσα από τις προκηρύξεις της, αυτά τα 27 χρόνια, αντανακλώντας τη γενικότερη θολούρα του συνόλου της καθεστωτικής και ριζοσπαστικής ελληνικής Αριστεράς. Ο ένοπλος ρεφορμισμός της «17Ν», ήταν ολοφάνερο ότι γρήγορα θα χειραγωγούνταν από δυνάμεις που δεν θα μπορούσαν να ελέγξουν. Η εξάρθρωση της «17Ν» έχει να κάνει με το ότι η ανταλλακτική της άξια έκλεισε το βιοπολιτικό της κύκλο για το ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό κάτω από τα συντρίμμια των δίδυμων πύργων.
Ο κλειστός συνωμοτισμός συνήθως διευκολύνει, παρά αποτρέπει την διείσδυση μυστικών κρατικών - παρακρατικών και οικονομικών δικτύων, προκαλώντας ακόμα και αλλαγή της στρατηγικής φυσιογνωμίας των ομάδων ένοπλης προπαγάνδας, δίχως και πάλι να ταυτίζονται διώκτες και διωκόμενοι.
Οι ενέργειες των ομάδων της ένοπλης βίας στην μεταπολίτευση επηρέασαν αρνητικά το επαναστατικό κίνημα διότι ήταν το λιγότερο αφελείς πρακτικές, που έπαιρναν στην λαϊκή αντίληψη την μορφή του Ζορό - τιμωρού του λαού.
Όμως τα ίδια και χειρότερα αρνητικά αποτελέσματα είχε για το επαναστατικό κίνημα η ηγεμονία των διάφορων εκφράσεων του σταλινικού και μετα-σταλινικού ρεφορμισμού. Οι αντιλήψεις που επικράτησαν στην πλειοψηφία της Αριστεράς (λογική των σταδίων, μιλιταρισμός, εθνικισμός, αντιδημοκρατική λειτουργία της οργάνωσης, θεωρίες εξάρτησης, ρητορική περί διαφθοράς και αναχρονισμού των θεσμών) υιοθετήθηκαν πλήρως από τις ομάδες της ατομικής τρομοκρατίας.
Το όριο της δράσης για την πλειοψηφία των ρευμάτων της Αριστεράς είναι η αστική νομιμότητα και η ελεγχόμενη αντιπαράθεση, καθώς σύμφωνα με την επικρατούσα λογική η Αριστερά πρέπει να είναι υπεύθυνη και ώριμη. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα και με τον Μάρκος, αυτό σημαίνει «είμαι μια Αριστερά ευχάριστη για την Δεξιά», ευχάριστη δηλαδή στο σύστημα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το φανερό στρουθοκαμιλισμό που εκδηλώθηκε με την συνομωσιολογία
η γνωστή πρακτορίστικη αντίληψη και με τη λογική «η δράση της «17Ν» δεν αφορά την Αριστερά».
Ουσιαστικά και οι δυο αυτές απόψεις δίνουν εύσημα νομιμότητας στο κράτος του κεφαλαίου, ενώ το ΚΚΕ και όχι μόνο αυτό, επιθυμεί την περιθωριοποίηση κάθε γραμμής ριζοσπαστικής αντιπαράθεσης, που έρχεται σε σύγκρουση με τις κομματικές γραμμές, γραμμές αναχώματος του κεφαλαίου απέναντι στις πολιτικές και κοινωνικές ρωγμές.
H ελάχιστη γραμμή αντίστασης που θα έπρεπε να προβάλει μια ανατρεπτική και επαναστατική Αριστερά είναι η άνευ όρων ηθική και πολιτική αλληλεγγύη σε όσους συγκρούονται με το κράτος και το κεφάλαιο, σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, δίχως τούτο να σημαίνει ότι ταυτίζεται με την τακτική ή την στρατηγική των συγκεκριμένων αντιλήψεων ή να οδηγείται σε λογικές αστικής δικαιοσύνης (αθώος ή ένοχος). Το ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Ο αγώνας για την άμεση απελευθέρωση του Γ. Σερίφη και του Θ. Ψαραδέλλη, για την κατάργηση του τρομονόμου και των λευκών κελιών είναι ένα στρατηγικό ζήτημα της επαναστατικής-αριστερής πολιτικής. Eίναι αγώνας για τις πολιτικές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα, διότι βάλει ευθέως κατά του καπιταλιστικού καθεστώτος. Αν περάσει αυτός ο καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός τότε και κάθε αυριανός εργατικός αγώνας θα ενοχοποιείται, θα ποινικοποιείται και θα στιγματίζεται ως τρομοκρατία.
Ο κοινωνικός πόλεμος, είναι επιβεβλημένος από τις ελίτ, που είναι σε θέση να χρησιμοποιούν κάθε μέσο για την χωρίς όριο διεύρυνση της ιδίας ισχύος. Το συναντάμε καθημερινά στους τόπους δουλείας, όπου η τρομοκρατία των αφεντικών είναι αμείλικτη και κυνική και ακόμη χειρότερα στις περιπτώσεις του πόλεμου στο Ιράκ και της Παλαιστίνης, όπου το γεωπολιτικό συμφέρον των ΗΠΑ, με τη στήριξη των αστικών τάξεων των βιομηχανικών χωρών που νέμονται την μερίδα του λέοντος των παγκόσμιων πόρων, αναγορεύεται σε ρυθμιστή της ζωής και του θανάτου, για κάθε πλάσμα του πλανήτη.
Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η άνιση ιδιοποίηση πλούτου και ισχύος, η επαναστατική Αριστερά οφείλει να επιλέγει τα μέσα της σύγκρουσης, ανάλογα κάθε φορά με τις δυνάμεις αντίστασης του αντιπάλου και την δικιά της δυναμική. Η επιλογή της ένοπλης αντιπαράθεσης είναι αναγκαία τακτική σε αναγκαίους καιρούς. H ηθικολογία και ο φορμαλισμός ποτέ δεν ήταν καλοί οδηγοί για την Αριστερά της ανατροπής, ιδιαίτερα εάν απεικονίζουν νέκρα σχήματα μιας άλλης περιόδου. Απέναντι στον αμοραλισμό του κεφαλαίου είμαστε αναγκασμένοι να καταφύγουμε σε κάθε είδους τεχνάσματα, μανούβρες και τακτικές, αρκεί αυτά τα μέσα και οι μορφές να οδηγούν στην απελευθέρωση της ανθρωπότητας. Όπως έλεγε και ο Λ. Τρότσκι «τα προβλήματα της επαναστατικής ηθικής είναι συνυφασμένα με τα προβλήματα της επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής
(έτσι) όταν λέμε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, τότε το συμπέρασμα που βγαίνει για εμάς είναι ότι ο μεγάλος επαναστατικός σκοπός αποκρούει περιφρονητικά τα χυδαία μέσα». Ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα - μέτωπο - κόμμα, που υλοποιεί το απελευθερωτικό πρόσταγμα δεν μπορεί και δεν έχει καμία σχέση με τις κλειστές ομάδες ένοπλης προπαγάνδας, κακέκτυπα δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Ο επαναστατικός λόγος πρέπει να πάει πέρα από τον φετιχισμό της ατομικής τρομοκρατίας.
Αυτό μάς οδηγεί σε ένα λενινισμό της εποχής μας, με στόχο να ενοποιήσει όλη αυτή την καταστροφική δύναμη της ζωντανής εργασίας που σήμερα ζει στους διαχωριστικούς χρόνους της καπιταλιστικής προσταγής, σε όλο τον κόσμο.
17/12/2002
|
|
