ΘΑ ΜΑΣ ΔΕΣΟΥΝ ΝΔ-ΕΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΡΩΤΡΟΜΟΝΟΜΟ!

Στραγγαλίζουν τις πολιτικές ελευθερίες

Το αποκρουστικό πρόσωπό της ως ορκισμένου εχθρού των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών δείχνει και πάλι η Δεξιά. Η κυβέρνηση της ΝΔ, μετά από τη σύντομη περίοδο όπου με το τέχνασμα της «σεμνότητας και ταπεινότητας» προσπάθησε να καθησυχάσει τις ανησυχίες του κόσμου για την επάνοδό της στην εξουσία, προχώρησε στην κατάθεση και ψήφιση στη βουλή του ολοκληρωτικής νοοτροπίας τρομονόμου της, δύο μόλις 24ωρα μετά την εκλογική της νίκη στις ευρωεκλογές! Ψήφισε, μάλιστα, και το ευρωένταλμα σύλληψης και έκδοσης, το οποίο καταργεί το πολιτικό άσυλο στη γηραιά ήπειρο και επιτρέπει την έκδοση σε ξένες χώρες ελλήνων πολιτών για να δικαστούν για πολιτικά αδικήματα, ακόμη και για πλημμελήματα, ακόμη κι αν είναι απλώς «ύποπτοι», χωρίς να έχει καν ασκηθεί εναντίον τους δίωξη, χωρίς να τους έχει απαγγελθεί κάποια κατηγορία!

Ο «τρομονόμος του Καραμανλή» (ο οποίος είναι αλήθεια μεν ότι βασίζεται σε δύο απαράδεκτες αποφάσεις – πλαίσιο της ΕΕ που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Σημίτη, χωρίς όμως αυτό να τον καθιστά λιγότερο φασιστικό) προβλέπει εξωφρενικά πράγματα. Ήδη από το πρώτο άρθρο του ευρω-τρομονόμου αναδεικνύεται το στίγμα της φρονηματικής δίωξης του νέου νόμου, μια που δίνεται η δυνατότητα έκδοσης Έλληνα ή αλλοδαπού εναντίον του οποίου δεν εκκρεμεί ποινική δίωξη σε κανένα κράτος, άρα δεν είναι κατηγορούμενος, δεν απολαμβάνει τα δικαιώματα του κατηγορούμενου, είναι απλώς «ύποπτος», χωρίς δικαιώματα, χωρίς εναντίον του στοιχεία αρκετά ούτε για την έναρξη της ποινικής διαδικασίας. Θεσμοθετείται, για πρώτη φορά και παρά την αντίθετη επιταγή του Συντάγματος, η έκδοση έλληνα πολίτη στο εξωτερικό, προκειμένου να δικαστεί για ευρεία κλίμακα αδικημάτων, μεταξύ των οποίων και πράξεις που δεν αποτελούν αδικήματα στην Ελλάδα, όπως π.χ. εάν εκφράσει την συμπάθειά του σε κουρδικές ή παλαιστινιακές οργανώσεις, οι οποίες έχουν ενταχθεί στις λίστες των τρομοκρατικών οργανώσεων των Βρυξελλών, θα κατηγορηθεί και εκδοθεί (!!!) για «ενθάρρυνση τρομοκρατικής ομάδας». Ενάντια όχι μόνο στο Σύνταγμα, αλλά και σε κάθε λογική έννομης τάξης, θεσμοθετείται η δυνατότητα πολλαπλών δικών του εκζητούμενου από διαφορετικές χώρες για το ίδιο αδίκημα. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι η αθωωτική απόφαση δικαστηρίου σε μια χώρα, δεν εμποδίζει την έκδοση του ίδιου προσώπου σε άλλη χώρα για να ξαναδικαστεί για το ίδιο αδίκημα. Εφόσον μάλιστα εκδοθεί πολίτης εκζητούμενος για κάποιο αδίκημα, μπορεί αυτός να δικαστεί και για άλλα αδικήματα κατόπιν συνοπτικών διαδικασιών, χωρίς τη δυνατότητα στοιχειωδών δικαιωμάτων άμυνας, μια που η άδεια για επιπλέον δίκες θα δίνεται από τις ελληνικές αρχές, αφού ο εκζητούμενος θα έχει ήδη εκδοθεί. Με μια σκανδαλωδώς αόριστη διάταξη, δίνεται η δυνατότητα «προσωρινής μεταγωγής» του εκζητούμενου στο κράτος που τον ζητά, χωρίς την τήρηση καμίας διαδικασίας ή εγγυήσεως. Η διάρκεια και οι όροι της «προσωρινής» μεταγωγής θα συμφωνούνται αμοιβαία από τις διωκτικές αρχές των κρατών! Εισάγεται η δυνατότητα αόριστης κράτησης προσώπου και η δυνατότητα αυθαίρετου από τις αρχές προσδιορισμού της «προσωρινότητας» που μπορεί να διαρκέσει και χρόνια! Η όλη διαδικασία της έκδοσης είναι πλέον έργο των δικαστικών αρχών χωρίς να απαιτείται πλέον η τελική απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης, προκειμένου ν’ αποφεύγεται η πολιτική πίεση. Η συνθήκη του διπλού αξιοποίνου συνεχίζει να ισχύει, εκτός από ρητά αναφερόμενες εξαιρέσεις στο νομοσχέδιο, όπου συμπεριλαμβάνεται το 90% του Ποινικού Κώδικα!

ΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΤΕ ΑΣ ΕΤΟΙΜΑΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΈΝΑ ΝΕΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΜΕ ΜΑΓΟΥΣ ΚΑΙ ΠΥΡΑ!

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ

Ευρωτρομονόμος, ευρωπαϊκό ένταλμα έκδοσης, ολυμπιακές φυλακές, νατοϊκοί ράμπο σε αστυνομικά καθήκοντα για πρώτη φορά στης «Αττικής, το θεό νταμάρι», χαφιεδογραμμές για καταδότες, διεύρυνση της άρσης απορρήτου σε κινητά, ο κατάλογος με τα μέτρα καταστολής δεν έχει τέλος.

Μέσα από τον ορυμαγδό των μέτρων ξεχωρίζει η προσπάθεια να κτυπηθεί το μαζικό κίνημα και η Αριστερά, να ενοχοποιηθεί το ίδιο το φρόνημα και οι ιδέες, να τεθούν στη σκιά της υποψίας τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Οι διευκρινίσεις στο προοίμιο του τρομονόμου ότι οι ρυθμίσεις δεν αφορούν το συνδικαλισμό ή την πολιτική δράση, δεν μπορεί να μας εφησυχάζουν αφού μπορεί άνετα να σημαίνει ότι στο στόχαστρο της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας μπορεί να μπουν οι «άγριες απεργίες» που επιβάλλουν μαζικό εκβιασμό στο αστικό κράτος και εκείνα τα τμήματα της Αριστεράς που θα συνεχίσουν να επιδιώκουν «σοβαρή μετατροπή ή καταστροφή των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δομών» (έτσι ορίζει την τρομοκρατία ο ευρωτρομονόμος).

Είναι τόσο δρακόντεια αυτά τα μέτρα, που ακόμα και το αστικό πολιτικό προσωπικό δεν νιώθει άνετο στην προώθησή τους. Δεν είναι τυχαίο ότι η Νέα Δημοκρατία, η οποία αποκτά πια τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην προώθηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, δεν τόλμησε προεκλογικά να πει ότι αμέσως μετά τις ευρωεκλογές θα έφερνε στη βουλή το νέο τρομονόμο. Καλύπτεται πίσω από τη συνέργεια ουσιαστικά του ΠΑΣΟΚ, αλλά ήταν αυτή που ψήφισε τον τρομονόμο του ΠΑΣΟΚ, ενώ είχε εισάγει και τον πρώτο τρομονόμο επί Μητσοτάκη. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί υποκριτικά τώρα να καταψηφίζει, αλλά έχει τεράστιες ευθύνες. Όχι μόνο για τον πρώτο τρομονόμο, που εφάρμοσε κατά την περίοδο της κρατικής τρομοκρατίας όταν «εξαρθρωνόταν η 17Ν» και στη δίκη του αίσχους στον Κορυδαλλό, αλλά και γιατί συναίνεσε στα πλαίσια της ΕΕ στην υιοθέτηση του επικίνδυνου ευρωτρομονόμου. Ιδιαίτερης σημασίας ζήτημα είναι το γεγονός ότι αφετηρία του νέου τρομονόμου είναι οι κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλοι οι απολογητές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προσπαθούν να το προσπεράσουν. Δεν συνάδει, βλέπετε, με την εικόνα της Ευρώπης προγεφύρωμα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, σε διαφοροποίηση με τις ΗΠΑ. Οδηγεί αναπόφευκτα στο συμπέρασμα ότι η πάλη ενάντια στη σύγχρονη χούντα των πολυεθνικών για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, δεν μπορεί παρά να έχει αντι-ΕΕ χαρακτήρα και προσανατολισμό. Από την άλλη, τα ελληνικά αστικά κόμματα προσπαθούν ορισμένες φορές να κρυφτούν πίσω από τις διεθνείς τάσεις, τις ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες και τις έξωθεν πιέσεις, όσο άκομψο κι αν ακούγεται.

Για το ότι πρόκειται για διεθνή στροφή του κεφαλαίου στην κατεύθυνση της υπεραντίδρασης, ούτε λόγος αντίρρησης. Μετά την 11^η Σεπτέμβρη ξετυλίγεται ένα διαρκές πραξικόπημα κατά των λαϊκών ελευθεριών σε διεθνή και εθνική κλίμακα. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και ΟΗΕ διαγωνίζονται για το ποιος θα αναλάβει μεγαλύτερα πεδία στο ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα. Στη Βρετανία, οι μεταλλαγμένοι Εργατικοί του Μπλαίρ κατεβάζουν ένα τρομονόμο κάθε χρόνο (ο τελευταίος εκτός από τα στοιχεία, καταργεί και τις δίκες των «τρομοκρατών» που θα γίνονται μυστικά!), στη Γαλλία του «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» απαγορεύτηκαν οι διαδηλώσεις στην επέτειο της απόβασης στη Νορμανδία, ενώ επέκταση της δυνατότητας απαγόρευσης κινητοποιήσεων προωθεί και ο πρώην ακροαριστερός και νυν σοσιαλδημοκράτης γερμανός υπουργός Ότο Σίλι. Όσο κι αν κριτικάρουν, για λόγους ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, το αμερικανικό καθεστώς του Γκουαντανάμο, αυτό το σύγχρονο Άουσβιτς, όπου καίγονται τα στοιχειώδη δικαιώματα του ανθρώπου, αποτελεί οδηγό για όλες τις αστικές κυβερνήσεις. Και το ελληνικό κεφάλαιο θέλει όσο τίποτα άλλο να δέσει χειροπόδαρα το μαζικό κίνημα και αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο το διεθνές κλίμα.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα υπάρχει το ερώτημα πως θα απαντήσει το εργατικό κίνημα και η Αριστερά. Τέσσερα βασικά ρεύματα φαίνεται να διαμορφώνονται. Το πρώτο, που σε σημαντικό βαθμό εκφράζει ο Συνασπισμός, τμήματα της αστικής Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, αντιμετωπίζουν τα μέτρα αυτά ως μία παρέκκλιση από την αστική δημοκρατία, ως ένα εποικοδόμημα απότοκο της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης, που αρκεί να ξύσεις την επιφάνεια για να ξαναβγεί από μέσα αμόλυντη η δημοκρατία του καπιταλισμού που γνωρίσαμε. Υποτιμώντας τον κίνδυνο που αποτελεί η ΕΕ, αγωνίζονται για να διορθώσουν τις υπερβάσεις του συνταγματικού πλαισίου ή των παλιών δεδομένων της αστικής δημοκρατίας. Χωρίς να υποτιμά το γεγονός ότι ο σημερινός κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός καταστρατηγεί ακόμα και την προηγούμενη φάση της αστικής δημοκρατίας, ώστε να συνειδητοποιούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι το βάθος των αλλαγών, όταν παραμένεις μόνο στην υπεράσπιση του παλιού δεν έχεις μέλλον.

Ας προλάβουμε εύκολες απαντήσεις. Η υπεράσπιση δεν είναι χωρίς νόημα, καθώς στα δικαιώματα της προηγούμενης περιόδου ενσωματώνονται – πάντα μέσα στα όρια του συστήματος βέβαια – κατακτήσεις της ταξικής πάλης. Αποκτά όμως το πλήρες νόημά της μόνο όταν συνδυάζεται με την διεκδίκηση των ελευθεριών που απαιτεί η εποχή μας, με την πάλη για την ανατροπή της επίθεσης, για την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας από τη σκοπιά της εργατικής δημοκρατίας. Ένα σύγχρονο κίνημα για τις ελευθερίες δεν μπορεί παρά να συνδέεται με το κίνημα για τα οικονομικά, κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων, αφού μόνο έτσι τα δημοκρατικά δικαιώματα αποκτούν πλήρες νόημα, μόνο έτσι ο εργαζόμενος συνειδητοποιεί την αναγκαιότητα για τη διεκδίκησή τους. Εξάλλου, ο παρακολουθήσιμος είναι το δίδυμο αδελφάκι του απασχολήσιμου. Μια Αριστερά που δεν αμφισβητεί θεμελιακά και από ταξική σκοπιά την αστική δημοκρατία και την υπεραντιδραστική ανάπτυξη και κρίση της, είναι μια Αριστερά που δεν μπορεί να συνεγείρει μεγάλα κινήματα και μετατρέπεται σε «συνήγορο του πολίτη» στα όρια του συστήματος.

Το δεύτερο ρεύμα μέσα στην Αριστερά είναι το ρεύμα που βασικά εκφράζει το ΚΚΕ, το οποίο μένει στη μισή αντίσταση. Αν και στα λόγια καταγγέλλει συνολικά το σύστημα, στην πράξη δεν διαφοροποιείται πλήρως από το ρεύμα του ΣΥΝ, αφού αναζητά διαρκώς συμμαχίες με τμήματα του αστικού πολιτικού κόσμου που δεν βολεύονται στη χούντα της αντιτρομοκρατίας (την ίδια ώρα που κλείνει πόρτες και παράθυρα σε κάθε συνεργασία με την επαναστατική Αριστερά). Ταυτόχρονα, ψάχνοντας διέξοδο από την παγκοσμιοποίηση της καταστολής στην κατεύθυνση του ανεξάρτητου δικαίου του έθνους – κράτους, αναπαράγει λογικές «παλιά ήμασταν καλύτερα», χωρίς ανατρεπτική ώθηση για το μέλλον. Η ανατρεπτική ώθηση βέβαια απουσιάζει κυρίως λόγω των βαθύτερων στρατηγικών ανεπαρκειών του ΚΚΕ. Χωρίς λογική εργατικής δημοκρατίας, αλλά μένοντας κολλημένο σε αντιλήψεις «δικτατορίας επί του προλεταριάτου», με τη λαϊκή εξουσία αντί την αντικαπιταλιστική επανάσταση, δεν μπορεί να εκφράσει μέχρι τέλους τον αγωνιστικό δημοκρατισμό που σχηματίζεται στα πιο πρωτοπόρα τμήματα των εργαζόμενων και που αποτελεί καταλύτη για τη στάση όλης της τάξης.

Ένα τρίτο ρεύμα αγκαλιάζει ένα δυναμικό της ανένταχτης και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Είναι ένα ρεύμα που αν και στα λόγια εμφανίζει μια «βαθιά» ανάλυση του σύγχρονου κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού – που πάσχει δραματικά όσον αφορά τις πολιτικές της αιχμές και οριοθετήσεις – καταλήγει συνήθως στην απομόνωση ορισμένων μόνο πλευρών του δημοκρατικού προβλήματος. Πρόκειται για πλευρές πραγματικές (όπως για παράδειγμα τα δικαιώματα των καταδικασμένων ως μέλη της «17Ν») που προβάλλονται τόσο αποσπασματικά όμως, ώστε να μετατρέπονται σε ακίνδυνες. Σε ορισμένες δυνάμεις αυτής της πρακτικής φαίνεται ότι κυριαρχεί η λογική ότι δεν μπορούμε να πετύχουμε τη συνολική ανατροπή, άρα οι όποιες «δημοκρατικές επανορθώσεις» είναι ότι καλύτερο σήμερα. Τέτοιες λογικές γίνονται στην πράξη δορυφορικές στα δύο μεγάλα ρεύματα της επίσημης Αριστεράς.

Υπάρχει και το ρεύμα που διεκδικεί μια εργατική, αντικαπιταλιστική, στρατηγικού χαρακτήρα απάντηση στην επίθεση και που εκφράζεται από το ΜΕΡΑ και άλλες δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς. Έχει την άποψη ότι η ολοκληρωτική επίθεση του καπιταλισμού απαιτεί ολοκληρωμένη απάντηση. Δεν πρέπει να παραλείψουμε και τη δική του ανεπάρκεια, αφού το επίπεδο της παρέμβασής του δεν είναι στο επίπεδο που απαιτείται. Στρατηγική απάντηση δεν σημαίνει χαρτοπόλεμο, αλλά επίμονη δουλειά σε κάθε μέτωπο, σε κάθε ξεχωριστό θέμα και συνολικά για να προχωρά μια αντικαπιταλιστική, αντι-ΕΕ, αντικυβερνητική και αντινεοταξική γραμμή. Το ρεύμα αυτό αναζητά τη δική του αυτοτελή συγκρότηση στην κατεύθυνση του πόλου της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και ταυτόχρονα την πιο πλατιά, κοινή δράση στη βάση αρχών.

Θα ρωτήσει κανείς: Μα είμαστε με την πλάτη στον τοίχο και εσείς ψάχνετε ιδεολογική καθαρότητα και ταυτοποιείτε ρεύματα; Απαντάμε: Η καθαρότητα ανήκει στη σφαίρα των εργαστηρίων, όχι στη σφαίρα της πραγματικής ζωής. Δεν είναι ο δικός μας τρόπος σκέψης. Εμείς μιλάμε για πολιτικές γραμμές, που εκφράζονται έτσι κι αλλιώς αντιφατικά. Αλλά ας μη ξεχνάμε ότι μία από τις παράπλευρες στοχεύσεις του συστήματος, όταν εξαπολύει αυτή τη συνολική κατασταλτική επίθεση, είναι να πετύχει τον αφοπλισμό της Αριστεράς, ειδικά της επαναστατικής, να την περιορίσει σε άγονες λογικές «δημοκρατικού μετώπου», να την εντάξει στο δημοκρατικό τόξο στα πλαίσια του συστήματος. Εμείς θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα προωθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις την κοινή δράση όλων όσοι θέλουν να αντισταθούν πραγματικά.

ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥΣ ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Εν μέσω μεγάλων και μαχητικών διαδηλώσεων και αντιδράσεων σε όλη την Ελλάδα, ψηφίστηκαν αργά την Πέμπτη, μόνο από την κυβερνητική πλειοψηφία ο ευρωτρομονόμος και το ευρωένταλμα σύλληψης.

Την ίδια μέρα, διοργανώθηκε κοινή διαδήλωση ενάντια στο αντιδημοκρατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης και της ΕΕ και υπέρ της απελευθέρωσης και μη έκδοσης του κούρδου αγωνιστή Σινάν Μποζκούρτ (Ταϊλάν). Πάνω από 1500 άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Επιτροπής Αλληλεγγύης στον Ταϊλάν, στην οποία συμμετείχαν συνδικάτα και μαζικοί φορείς. Παράλληλα με την εκδήλωση αλληλεγγύης, η Πρωτοβουλία Αγώνα, το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και οι Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις, με κοινή αφίσα και ανακοίνωση καλούσαν στη συγκέντρωση με αιτήματα τη μη ψήφιση του τρομονόμου και του ευρωεντάλματος σύλληψης, την κατάργηση όλων των αντιδραστικών νόμων, ενάντια στην ολυμπιακή καταστολή και τη μη έκδοση και άμεση απελευθέρωση του Ταϊλάν. Στην κοινή ανακοίνωση καταδικάζεται η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ, στηλιτεύεται η ΕΕ και η ιμπεριαλιστική Νέα Τάξη.

Τα προπύλαια γέμισαν από κόσμο. Με συνθήματα κατά του τρομονόμου, της κυβέρνησης, της ΕΕ, του ιμπεριαλισμού και αλληλεγγύης στον Ταϊλάν, οι συμμετέχοντες εκδήλωσαν ένα μαχητικό πνεύμα.

(απόσπασμα άρθρου από το ΠΡΙΝ που κυκλοφορεί)

 02/07/2004