Η θύελλα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στο Ιράκ έχει επισκιάσει για λίγο αλλά δεν θα μπορέσει να εξαλείψει την "εσωτερική πτυχή" της: την καθοδηγούμενη από τις αγγλοαμερικανικές υπηρεσίες τρομοεκστρατεία κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων με κάλυμμα την δίωξη και τώρα εκδίκαση των φερομένων ως μελών της "17Ν". Κοινή διαπίστωση όλων είναι πώς το Δόγμα Μπους, που σκορπάει τον θάνατο στο Ιράκ, στο όνομα της...καταπολέμησης της τρομοκρατίας, ισχύει και στο Κορυδαλλό. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΣΑΒΒΑ ΜΙΧΑΗΛ που αποδεικνύει ότι οι ίδιες κοινωνικές δυνάμεις σχεδιάζουν, κινούνται και σπέρνουν παντού διαρκή πόλεμο και διαρκή καταστολή.

Καθώς η Βαγδάτη ισοπεδώνεται από τους πύραυλους Κρουζ και Τόμαχοκ, η δίκη στον Κορυδαλλό μπήκε πια στην εξέταση των μαρτύρων κατηγορίας. Είπανε οι επιπόλαιοι και γράψανε οι κοντυλοφόροι ότι με με την έναρξη της εξέτασης των μαρτύρων, άρχισε και "το ουσιαστικό μέρος της διαδικασίας, μετά την απόρριψη των ενστάσεων της υπεράσπισης". Οι τελευταίες, προφανώς, θεωρούνταν ανούσιες και τυπικές. Στη πραγματικότητα, όμως, η ουσία των τεκταινομένων στον Κορυδαλλό φάνηκε ξεκάθαρα με την τύχη των ενστάσεων και προπαντός με την αναγόρευση των εκδικαζομένων κατηγοριών σε μη πολιτικά, ποινικά εγκλήματα.

Όπως παρατηρήθηκε, χρησιμοποιήθηκε το πιο απίθανο σόφισμα για να στηριχτεί το θέσφατο: παρόλο που το Σύνταγμα προβλέπει την ύπαρξη πολιτικών εγκλημάτων, αυτά είναι μόνον εκείνα που τελούνται με την κατάλυση της συνταγματικής τάξης κι άρα όταν θα έχει ακυρωθεί το σχετικό άρθρο μαζί με όλο το Σύνταγμα! Δεν τίθεται, όμως, έτσι μόνο ζήτημα συνταγματικής νομιμοποίησης της διαδικασίας. Δεν διακωμωδείται μόνο με σοφιστείες το αίτημα - ή, ορθότερα, η αυταπάτη - για μια "δίκαιη δίκη", καθώς ο νόμος, όπως σωστά επισήμανε ο Γιάννης Σερίφης, "γίνεται λάστιχο...". Μαζί με αυτά κι άλλα σοβαρά, το πιο ουσιώδες, ίσως, είναι ότι ακυρώνεται πανηγυρικά ένα από τα σημαντικά δημοκρατικά κεκτημένα της Μεταπολίτευσης: το 1976 όταν ζητήθηκε από την Ομοσπονδιακή Γερμανία η έκδοση του Ρολφ Πόλε ως μέλους της "Φράξιας - Κόκκινος Στρατός", της RAF, όχι μονάχα το ελληνικό δικαστήριο απέρριψε το αίτημα στη βάση ότι ο Γερμανός δικηγόρος διώκονταν για "πολιτικά εγκλήματα" αλλά κι οι τότε ηγέτες του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ, ο Ανδρέας Παπανδρέου κι ο Χαρίλαος Φλωράκης, αφού δήλωσαν την πολιτική τους αντίθεση στις πράξεις και τις απόψεις του Πόλε, υποστήριξαν την μη έκδοσή του αναγνωρίζοντας τον αυτονόητο πολιτικό χαρακτήρα της δίωξης.

Άλλοι καιροί. Η κατάρρευση της χούντας ήταν πολύ κοντά, οι δημοκρατικές ευαισθησίες κι απαιτήσεις του λαού, στη πλήρη τους ένταση, επέβαλαν τη βούλησή τους προς κάθε κατεύθυνση. Αυτή την αυτόνομη παρέμβαση του λαού στα πολιτικά ζητήματα των δημοκρατικών ελευθεριών του έχει σαν στόχο η ποινικοποίηση κι αποπολιτικοποίηση της δίκης των κατηγορουμένων για συμμετοχή στη πολιτική τρομοκρατική δράση της "17Ν". Το ζήτημα δεν ήταν απλώς να αναγνωριστεί το αυτονόητο, ο πολιτικός χαρακτήρας των εκδικαζομένων παραβατικών πράξεων, ανεξάρτητα από το πώς τις βλέπει, τις κρίνει και τις κατακρίνει ο ένας κι ο άλλος. Το ζήτημα δεν περιορίζεται καν στην ουσιαστική κατάργηση του θεσμού του μεικτού ορκωτού δικαστηρίου και των όποιων δυνατοτήτων παρέχει σε λαϊκές παρεμβάσεις, στην ουσιαστική ρίκνωση του πολυδιαφημισμένου "νομικού πολιτισμού μας". Το θέμα πάει βαθύτερα: το Κράτος, με όλους τους μηχανισμούς του, δήλωσε την απόφασή του να κρίνει αυτό και μόνο αυτό το τι είναι Πολιτικό, κι όχι απλώς το τι είναι πολιτικό έγκλημα.

Το είχε επισημάνει το ΕΕΚ, με άρθρο στη "Νέα Προοπτική", κι όταν έγινε η σκανδαλώδης δίωξη και φυλάκιση του Γιάννη Σερίφη, μετά τις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές. Ο Σερίφης είχε συνδεθεί με το όλο κίνημα πολιτικής συμπαράστασης σε διωκόμενους αγωνιστές ενάντια στη κρατική αυθαιρεσία, κίνημα που σημάδεψε την Μεταπολίτευση σαν πολιτική κουλτούρα κι αντι-θεσμός λαϊκής αυτονομίας. Είναι η εμβληματική φυσιογνωμία αυτών των αγώνων και των κεκτημένων τους. Γι΄ αυτό κι έπρεπε να χτυπηθεί από εκείνους τους μηχανισμούς που ποτέ δεν χώνεψαν την πανηγυρική του αθώωση και πίστεψαν ότι τώρα ήρθε η ώρα της ρεβάνς.

Το είπαμε από την πρώτη στιγμή: η καθοδηγούμενη από τον ιμπεριαλισμό κρατική εκστρατεία κατά της "εγχώριας τρομοκρατίας", με πρόσχημα την εξάρθρωση της "17Νοέμβρη", στόχο έχει την κατεδάφιση όλου του δημοκρατικού λαϊκού κεκτημένου της Μεταπολίτευσης. Αυτό το αντεπαναστατικό εγχείρημα προϋποθέτει τη δυσφήμιση, τον εκφοβισμό, την πάταξη κάθε κίνησης πολιτικής συμπαράστασης σε θύματα της κρατικής αυθαιρεσίας, ιδιαίτερα του κινήματος αλληλεγγύης ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό, όπως αυτό διαμορφώθηκε σα μοχλός πολιτικής παρέμβασης του λαϊκού παράγοντα στα χρόνια μετά την κατάρρευση της μισητής δικτατορίας. Το Πολιτικό πρέπει να γίνει μονοπώλιο του Κράτους, όπως τόνιζε κι ο περιβόητος Γερμανός ακροδεξιός νομικός κι υποστηρικτής του Ναζιστικού καθεστώτος Καρλ Σμίτ. Αυτή η ανάδειξη του Κράτους σε μοναδικό επίπεδο όπου λειτουργεί το Πολιτικό είναι, όπως πάλι ο Σμιτ έδειξε, η απάντηση των κρατούντων στη παρακμή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και στις λαϊκές πιέσεις σε συνθήκες ογκούμενης κοινωνικής κρίσης και πόλωσης. Εάν το Κράτος είναι το μόνο που ορίζει το τί είναι πολιτικό και τί όχι, τότε πρόκειται για Κράτος έκτακτης ανάγκης. Μ΄ άλλα λόγια, έχουμε να κάνουμε με αστυνομικό κράτος.

Η δημιουργία πλαισίου αστυνομικού Κράτους βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη και στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε καπιταλιστική χώρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Κινητήρια δύναμη είναι η ίδια η βαθύτατη κρίση του συστήματος που ωθεί την ιμπεριαλιστική Αμερική να ονομάζει την βάρβαρη εκστρατεία της για παγκόσμια ηγεμονία "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας". Ο επ΄ αόριστον, ο διαρκής πόλεμος που κήρυξε ο Μπους μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001 ενάντια σε ένα ακαθόριστο εχθρό που βρίσκεται παντού και πουθενά, απαιτεί και μια διαρκή κρατική καταστολή. Χρειάζονται αστυνομικό Κράτος στο εσωτερικό και πολεμικές σταυροφορίες στο εξωτερικό, χωρίς να πολυνοιάζονται για την κρίση που προκαλείται από την μη νομιμοποίηση των πράξεών τους είτε από τις αποφάσεις του ΟΗΕ είτε από τα άρθρα του όποιου Συντάγματος. Το Δόγμα Μπους ισχύει και στο Κορυδαλλό.

Οι ίδιες κοινωνικές ταξικές δυνάμεις σχεδιάζουν και κινούνται και σπέρνουν παντού διαρκή πόλεμο και διαρκή καταστολή. Πρέπει να αντιταχτούμε και στα δύο με διαρκή κινητοποίηση - με στρατηγική τη Διαρκή Επανάσταση. Για να ξεριζωθεί το σύστημα που γεννά πολέμους και κρατική τρομοκρατία.

 26/03/2003