ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
Εν δυνάμει εγκληματίας ο κάθε διαδηλωτής
Καταδίκες διαδηλωτών, διεθνές φακέλωμα και κατατρομοκράτηση κάθε φωνής διαμαρτυρίας ενάντια στην τρομοκρατία του κράτους και τη χαλκίδευση των ατομικών ελευθεριών, προχωρεί ακάθεκτη η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ αναδημοσιεύει
σήμερα από το ΠΡΙΝ ένα άρθρο της σ. ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΟΣΜΑ όπου περιγράφεται γλαφυρά η κλιμάκωση της κρατικής αυταρχικότητας και τρομοκρατίας που σημειώνεται το τελευταίο διάστημα απέναντι στα λαϊκά δικαιώματα και τις ελευθερίες.
Σε περισσότερες από 100 προσαγωγές έχει προχωρήσει η Αστυνομία από τις 15 Φεβρουαρίου (σ.σ. και άλλους 106 το μήνα Απρίλη κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων 16 και 17 Απρίλη) στο πλαίσιο μιας άνευ προηγουμένου, ως προς την έκταση και τα
ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, επιχείρησης κατατρομοκράτησης του αντιπολεμικού κινήματος. Ο συγκεκριμένος αριθμός είναι ενδεικτικός, καθώς αφορά συλλήψεις που έγιναν μόνο σε Αθήνα και Σούδα κατά τη διάρκεια των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στην επίθεση στο Ιράκ και τη
συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο. Παράλληλα, διενεργήθηκαν δεκάδες προσαγωγές «υπόπτων» στη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Επιπλέον, κάθε Σαββατοκύριακο τόσο οι αρχές ασφαλείας, όσο και κουκουλοφόροι της αντιτρομοκρατικής, προχωρούν σε εκατοντάδες αιφνιδιαστικές «έρευνες»
που συχνά καταλήγουν σε αναιτιολόγητες προσαγωγές, στις «ύποπτες» περιοχές του κέντρου της Αθήνας (Εξάρχεια, Παγκράτι κ.λπ.) και ιδιωτικούς χώρους (σπίτια, καταστήματα, νυχτερινά κέντρα).
Από τους 100 συλληφθέντες, είναι χαρακτηριστικό πως μόνο στους 35 έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Κάτι που αποδεικνύει, όχι φυσικά τη «μεγαλοψυχία» των εισαγγελικών λειτουργών, αλλά το γεγονός ότι οι συλλήψεις που γίνονται είναι τυφλές και
αστήριχτες. Αντιθέτως, από τη σκλήρυνση της στάσης των αρχών ασφαλείας στις τελευταίες διαδηλώσεις, βγαίνει το συμπέρασμα πως η κυβέρνηση, θορυβημένη από την έκρηξη του αντιπολεμικού κινήματος, προχωρά σε μια «τομή» σε ό,τι αφορά τις κατασταλτικές μεθόδους. Για πρώτη φορά σε τέτοιο
βαθμό, το κίνημα βρίσκεται αντιμέτωπο με την πρακτική εφαρμογή μιας από τις βασικές αρχές της συνθήκης του Σένγκεν, η οποία προβλέπει πως «κάποιος είναι ένοχος μέχρι να αποδειχτεί η αθωότητά του». Κάτι που σημαίνει πως κάθε διαδηλωτής θεωρείται εν δυνάμει «εγκληματίας» και
αντιμετωπίζεται ως τέτοιος.
Για τα περισσότερα από τα άτομα που συνελήφθησαν, αυτόπτες μάρτυρες καταθέτουν πως δεν συμμετείχαν, ούτε ήταν εκείνοι που προκάλεσαν τα περιορισμένης άλλωστε έκτασης επεισόδια. Ωστόσο, και μόνο η παρουσία τους ήταν αρκετή για την
προσαγωγή τους στην Ασφάλεια. Σαν «εγκληματίες», δέχτηκαν βίαιες επιθέσεις από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, ξυλοκοπήθηκαν άγρια και αρκετοί από αυτούς οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο με κακώσεις και κατάγματα. Οι προσαγωγές, η αλόγιστη και εκτεταμένη χρήση χημικών (σε κάποιες περιπτώσεις
απαγορευμένων, σύμφωνα με καταγεγραμμένες καταγγελίες ειδικών) πλήττουν τις κινητοποιήσεις στο σύνολό τους και αποσκοπούν στον «παραδειγματισμό» και την «τιμωρία» όσων αντιδρούν στην κυβερνητική πολιτική.
Το τελευταίο διάστημα όμως, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, αξιοποιώντας και τον τρομονόμο (που νομιμοποιεί τη δράση των προβοκατόρων), προχωρά σε μια ακόμα πρόκληση. Για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση, στις πορείες συμμετέχουν μέλη της ΕΛΑΣ
με πολιτική περιβολή, που στη συνέχεια χρησιμοποιούνται ως μάρτυρες κατηγορίας. Εφόσον όμως οι αρχές ασφάλειας βρίσκονται μέσα στα μπλοκ, αναγκάζονται να ταυτίζονται με τους διαδηλωτές και τη συμπεριφορά τους, κάτι που σημαίνει ότι και οι ίδιοι πιθανότατα συμμετέχουν σε τυχόν
επεισόδια, πέρα από το ότι κανείς δεν εξασφαλίζει πως δεν είναι αυτοί οι ίδιοι που τα ξεκινούν. Επιπλέον, όλα τα κατηγορητήρια στηρίζονται στην κατάθεση ενός αστυνομικού που αφορά συνήθως τέσσερις, ακόμα και πέντε πράξεις!!
Ο συνολικός ρόλος των αρχών ασφαλείας αναβαθμίζεται εντυπωσιακά, καθώς το νέο μοντέλο καταστολής προβλέπει ούτε λίγο, ούτε πολύ, πως ο κάθε αστυνομικός θα εντοπίζει ευθύς εξαρχής τον «εγκληματία» του με στόχο να τον «προσαγάγει» με την
πρώτη ευκαιρία. Το αν οι μαζικές καταθέσεις ασφαλιτών οδηγήσουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου τον «ύποπτο», ή ακόμα περισσότερο, στην καταδίκη του, φαίνεται δευτερεύον ζήτημα για την κυβέρνηση, που γνωρίζει ότι το κατηγορητήριο συνήθως καταρρέει λόγω των αντιφάσεων στις οποίες
οδηγούνται τα «όργανα της τάξης». Εκείνο που προέχει είναι αφενός η καλλιέργεια ενός κλίματος τρομοκράτησης του κόσμου και, αφετέρου, η συλλογή πληροφοριών και το φακέλωμα των πολιτών. Για το λόγο αυτό άλλωστε, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης έχει προωθήσει από εποχής Γ. Ρωμαίου το
σύστημα SIS που «αντέχει» καταχωρήσεις στοιχείων μέχρι και για 500.000 υπόπτους. Μετά το 2001 και τη Γένοβα, η εφαρμογή αυτών των συστημάτων γενικεύτηκε, ενώ υπάρχουν καταγγελίες ότι η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι είχε φακελώσει τότε περισσότερους από 400.000 διαδηλωτές.
Σε ό,τι αφορά τις κατηγορίες με τις οποίες προσάγονται οι αγωνιστές, και σε αυτή την περίπτωση εντοπίζονται κάποιες ποιοτικές διαφοροποιήσεις. Το κατηγορητήριο στηρίζεται πλέον στην ποινικοποίηση του φρονήματος και των μαχητικών
απόψεων. Δεν είναι τυχαίο ότι, πρόσφατα, μέλος της Διεύθυνσης Αστυνομικών Επιχειρήσεων κατά την ένορκη εξέτασή του κατηγόρησε για «εξύβριση» προσαχθέντα, επειδή φώναζε τα συνθήματα «Μπους - Μπλερ φονιάδες των λαών» και «Κάντε την πρεσβεία φοιτητική εστία». Επίσης, η αποδοκιμασία
των δυνάμεων της αστυνομίας με συνθήματα και, πολύ περισσότερο, με εκτόξευση νεραντζιών απέναντι στις επιθέσεις της θεωρούνται «αντίσταση κατά της αρχής» και «εξύβριση». Με τον τρόπο αυτό διευρύνεται το πλαίσιο που ορίζει την κοινωνική παρεκτροπή και προετοιμάζεται το έδαφος για
τα νέα συνολικά πλήγματα κατά του αναπτυσσόμενου κινήματος και των λαϊκών ελευθεριών.
