ΔΙΑΒΑΤΑ: ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ έλαβε το παρακάτω κείμενο από έναν ανώνυμο σύντροφο. Το δημοσιεύουμε όπως το λάβαμε και χωρίς σχολιασμό.

Δεν έχω εφημερίδα η άλλο έντυπο να γράψω, αλλά oτι είδα και ό,τι άκουσα είναι αποτυπωμένα εδώ.

Τα όσα αισθάνθηκα από τις περιγραφές των «προαχθέντων» για τους ξυλοδαρμούς δεν μπορώ να περιγράψω.

Αν οι έλληνες και περισσότερο οι αλλοδαποί κρατούμενοι (Ιταλοί και Ισπανοί) πέρασαν όλα αυτά, δεν μπορώ να φανταστώ τι θα κάνουν στους μετανάστες.

Το δελτίο τύπου της αστυνομίας για τους συλληφθέντες κατά τη διάρκεια των όσων διαδραματίσθηκαν στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο τελειώνει με την φράση «δεν σημειώθηκαν σοβαροί τραυματισμοί πολιτών».

Εδώ όμως δεν μιλάμε για τραυματισμούς ή κακοποίηση.

Πρόκειται για βασανιστήρια και μια σειρά από εξευτελιστικές πράξεις.

Γιατί μόνο έτσι μπορούν να χαρακτηριστούν οι κτηνωδίες που έγιναν σε πισθάγκωνα δεμένους νεαρούς, ανάμεσα στους οποίους ένας 16χρονος. Και δεν αναφέρομαι επαναλαμβάνω στο ξύλο κατά τη σύλληψη αφού αυτό είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που ακολούθησε στα Διαβατά.

Στη Βαλαωριτου (Γενική Αστυνομική Διεύθυνση) που τους πήγαν πρώτα τους κατέβασαν τα παντελόνια και τα βρακιά.

Οι πρώτες φουρνιές των συλληφθέντων που έφτασαν στο τμήμα μεταγωγών στα Διαβατά δέχθηκαν όλο το μένος και την «αρρώστια» των μπάτσων.

Στους τελευταίους είχαν αρχίσει να χαλαρώνουν τα πράγματα.

Τα παιδία που μίλησα μόλις αφέθησαν ελεύθεροι, γιατί δεν υπήρχαν επιβαρυντικά στοιχεία και βγήκαν από τα διαβατά, κάνουν λόγο για αλλιώτικα πράγματα. Το ξύλο που έφαγαν κατά τη σύλληψη τους από ΜΑΤ και ασφαλίτες ήταν ελάχιστο σε σχέση με αυτό που τους έδωσαν στα διαβατά.

Ήμουν μαζί με άλλους συντρόφους και συναδέλφους στο Μεταγωγών μαζί με δικηγόρους από τη Νομική Βοήθεια για συμπαράσταση και όποια άλλη βοήθεια μπορούσαμε να δώσουμε.

Η συμπεριφορά των μπάτσων και ειδικά του φρουρού ήταν απαράδεκτη.

Αγνοούσε την δικηγόρο της Νομικής Βοήθειας, δεν ενημέρωνε τους ανωτέρους του, φώναζε να μην τον ενοχλούμε και έκανε σαν τρελός όταν περνούσαμε μέσα από την συρόμενη καγκελόπορτα (!), λέγοντας «όχι εδώ μέσα, ήγες έξω, εδώ είναι κρατική περιουσία, δεν μπαίνει όποιος να ναι». Όλα έπρεπε να γίνονται πίσω από τα κάγκελα, ακόμη και αν δεν ήταν κλειστή η συρόμενη καγκελόπορτα.

Οι δικηγόροι από τη Νομική Βοήθεια ήταν πραγματικά λιοντάρια και έκαναν ό,τι μπορούσαν, παρά την κούραση και την αϋπνία. Οι γυναίκες δικηγόροι με τις οποίες βρέθηκα έξω από τα διαβατά εκτός των άλλων είχαν επίσης να αντιμετωπίσουν την ηλίθια, υποτιμητική και σεξιστική συμπεριφορά τον οργάνων της τάξης.

Είναι χαρακτηριστικός ο διάλογος (ή καλύτερα η απάντηση) ανάμεσα σε δικηγόρο και τον φρουρό αλλά και τους άλλους συναδέλφους του που ήταν εκεί.

ΣΙΚ, Σας παρακαλώ, σας το έχω πει εδώ και μια ώρα να φωνάξετε τον διοικητή.

ΦΡΟΥΡΑ. Μη βιάζεσαι. Όταν τελειώσω από τη δουλειά μου θα πάω. Τώρα πίνω καφέ  ή μήπως να ανάψω και ένα τσιγαράκι.

Τσαμπουκάς και αλαζονεία σε όλο του το μεγαλείο.

Στο σημείο αυτό δεν άντεξα και παρακούοντας τις οδηγίες των δικηγόρων να μην τσακωθώ και να μείνω ψύχραιμος, του είπα ότι αυτό θα γράψω στην εφημερίδα και θα το μάθει όλος ο κόσμος.

Άρχισε να μιλά στη δικηγόρο λέγοντας ότι «εγώ δεν είπα τίποτα» και άρχισε να το παίζει καλός. Του φώναξα δυνατά πια «ναι εσύ το είπες», έπαθε παράκρουση και με ζωγραφισμένη τη λύσσα στο πρόσωπο του σηκώθηκε από την καρέκλα ντεμεκ για να έρθει να με αρπάξει, αλλά τον συγκράτησαν οι ψύχραιμοι κωλομπατσοι συνάδελφοι του, οι οποίοι τα ίδια λέγανε και με περισσότερη αλαζονεία στις δικηγόρους τις οποίες δεν κοιτούσαν στα μάτια αλλά όπου αλλού μπορεί κανείς να φανταστεί.

Την ίδια στάση κράτησαν και στους γονείς των συλληφθέντων, και ακόμη χειρότερη.

Γύρω στις 8 το πρωί βγήκαν οι πρώτοι από τους «προαχθέντες» για τους οποίους δεν είχε προκύψει κανέναν επιβαρυντικό στοιχεία εναντίον τους.

Ανάμεσα τους ένας Ισπανός, του οποίου του γύριζαν το κεφάλι τραβώντας τον από τα μαλλιά και τον χτυπούσαν με συνεχόμενες γροθιές στη μύτη μέχρι που του την έσπασαν.

Τους έσερναν στην κυριολεξία και κοπάναγαν για πλάκα έτσι ακόμη και χωρίς να ζητάνε να μάθουν τίποτα.

Έναν άλλον, Ιταλό, τον κούρεψαν . άρπαξαν τα μαλλιά του και λέγοντας του  «μαδάς ρε» του έκοψαν μια τούφα. Τον κορόιδευαν και τον έβριζαν γιατί δεν ήξερε τη γλώσσα και δεν καταλάβαινε.

Τους είχαν δεμένους με χειροπέδες πίσω και αφού τους τραβούσαν από τα χέρια τους ανάγκαζαν να τρέχουν κατά την μεταφορά τους στις σκάλες και στους διαδρόμους.

Τους φώναζαν «Πάμε, τώρα τρέχουμε, ρε πούστηδες» και παράλληλα τους έσπρωχναν.

Τους είχαν όρθιους σε σειρά και άρχιζαν να τους χτυπάνε με χαστούκια και κλοτσιές κατά κύματα.

Τους φώναζαν ότι θα τους γαμήσουν και διάφορα άλλα «κόσμια» (από τις κλούβες τους το έλεγαν) και στα Διαβατά τους έλεγαν ότι θα φωνάξουν και βαρυποινίτες να διασκεδάσουν.

Έλεγαν στους συλληφθέντες  «πάμε να δείρουμε τον τάδε αλλοδαπό γιατί εσείς εδώ είστε καλά παιδιά». Και αυτό γιατί σε όσων τις τσάντες βρέθηκαν, εκτός από μάσκες και μαλόξ, (που αποτελούσαν αξεσουάρ όλης της πόλης), πιο προχωρημένα πράγματα, είχαν διαφορετική μεταχείριση.

Ένα από τα παιδιά (έλληνας) που αφέθησαν ελεύθεροι και μίλησα μαζί του το πρωί ανέφερε για έναν νεαρό που είχαν βρει στην τσάντα του κατσαβίδια και σφεντόνα και τον χτυπάγανε στο κεφάλι μέχρι που του το άνοιξαν από πίσω μέχρι το κούτελο.

Το μικρό που είχε συλληφθεί (δεν μίλησα μαζί του αλλά με έναν άλλο έλληνα που ήταν στο κελί του) άρχισαν να τον κοπανάνε όταν τους είπε ότι θέλει δικηγόρο.

Ανάμεσα τους ένας Γάλλος, άσχετος ο άνθρωπος, έχει χόμπι τις Φώτο και μετά το μπακ στην Εγνατία άρχισε να τραβά φωτογραφίες κοντά στο σιντριβάνι στην Καμάρα και τον βούτηξαν.

Έναν άλλο έλληνα (και δεν είχε κάνει τίποτα και δεν έχει σημασία) τον βούτηξαν δίπλα από τα νεκροταφεία στην Αγίου Δημητρίου. Ενώ περπατούσε, ασφαλίτης άρχισε να του λέει «εσύ θα μου γαμήσεις το σπίτι ρε πούστη, έλα εδώ να σε σκίσω » και διάφορα ακατάληπτα. Μόλις ο νεαρός ζήτησε ταυτότητα βγήκαν από τη στάση που έχει στο σημείο πέντε ματατζήδες και τον τσουβάλιασαν κανονικά. Πέσανε ορδές πάνω του όταν τον συλλάβανε.

Ο ίδιος μου είπε ότι έφαγε μόνο λίγα χαστούκια στο Μεταγωγών οι άλλοι χτυπήθηκαν περισσότερο. Όλα αυτά τα παιδιά (περίπου 15-20) που μίλησα δεν είχαν τίποτα πάνω τους όταν συνελήφθησαν για εξακρίβωση. Μονάχα μάσκα ή μαλόξ, το οποίο αποτελούσε το αξεσουάρ όλης της πόλης.

Μετά τις διαδικασίες της εξακρίβωσης που κράτησαν από το απόγευμα έως την άλλη ημέρα το μεσημέρι -ξέχασα να αναφέρω ότι στους περισσότερους έγινε δακτυλοσκοπήσει και φωτογράφηση- οι «προαχθέντες» αφέθησαν ελεύθεροι.

Επίσης οι συνθήκες στα Διαβατά εκτός τη βίας ήταν άθλιες. Ένα τσιμεντένιο χαμηλό τοιχίο για κρεβάτι, πολλή βρόμα, εκτός των μπάτσων, και χιλιάδες κατσαρίδες που ήταν παντού.

Αυτό μου το είπαν όλοι.

Συγνώμη αλλά δεν είχα όρεξη να κάνω ένα δημοσιογραφικό κείμενο

 25/06/2003