"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ"

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ: Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ

Αρχείο

Κυβέρνηση, ΜΜΕ, μαϊντανοί των καναλιών, "έγκυροι αναλυτές", Κακαουνάκηδες, Τράγκες και Τζανετάκηδες απαιτούν από την επαναστατική Αριστερά να αποκηρύξει τη βία και να υπογράψουν δήλωση μετανοίας και άρνησης του επαναστατικού δρόμου για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Για να το ξεκαθαρίσουμε από την πρώτη στιγμή, σύμφωνα με την επαναστατική θεωρία του εργατικού κινήματος, αλλά και με την ίδια την εμπειρία τόσων δεκαετιών ταξικής πάλης, η αστική δημοκρατία, ανώτερη μορφή άσκησης βίας, και το κράτος που περιφρουρεί και οργανώνει τα καπιταλιστικά συμφέροντα πρέπει να ανατραπούν, και το αστικό κράτος να τσακιστεί, με αντικαπιταλιστική επανάσταση, απαραίτητη προϋπόθεση για την αναδιοργάνωση όλων των κοινωνικών σχέσεων στην κατεύθυνση της πλήρους απελευθέρωσης της εργασίας, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της αλλοτρίωσης και του κράτους. Με τη διαρκή επανάσταση, προς τον κομμουνισμό. "Η βία είναι η μαμή της ιστορίας", έλεγε ο Φ. Ενγκελς και κάθε επανάσταση, αλλά και κάθε επαναστατική δύναμη δεν μπορεί να το ξεχνά.

Ο κ. Καραμανλής, και όχι μόνο, χρησιμοποιεί κατά κόρον τον όρο "ιδεολογική συντριβή" της τρομοκρατίας. Τι εννοεί, όμως, ο αρχηγός της ΝΔ και όσοι χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο, όταν λένε τρομοκρατία; Μήπως τον ορισμό του Μπους του Μικρού ότι "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας"; Γιατί όλοι αυτοί οι "ειρηνοποιεί" σπεύδουν ταυτόχρονα να συνδέσουν τη 17Ν με την αντιδικτατορική αντίσταση και την αντιιμπεριαλιστική πάλη του λαού μας και, άρα, την Αριστερά.

Οσο ξετυλίγεται η αντι-τρομοκρατική εκστρατεία, η οποία, δε θα σταματήσει με τις συλλήψεις των μελών της 17Ν, αλλά θα κρατήσει για τα επόμενα χρόνια, γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο πως η άρχουσα τάξη αρπάζει την ευκαιρία, για να δικαιολογήσει το αντιδραστικό πισωγύρισμα και "νομιμοποιήσει" τα σκληρά αυταρχικά μέτρα ("τρομονόμος"), που λαμβάνονται και στο πλαίσιο της "πολέμου κατά της τρομοκρατίας" της "νέας τάξης". Ταυτόχρονα, συκοφαντούν τους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες και στιγματίζουν το αντιιμπεριαλιστικό και αντικαπιταλιστικό κίνημα.

Την ίδια ώρα περισσεύουν τα εγκώμια και οι ύμνοι για τη σημερινή δημοκρατία: Είναι "η καλύτερη δημοκρατία που γνώρισε ο τόπος", διακήρυξε ο Κ. Σημίτης, στέλνοντας, ταυτόχρονα, απαγορευτικό σήμα για κάθε αμφισβήτησής της.

Προωθείται η "ενιαία σκέψη" και εξοβελίζεται η αντίθετη άποψη, αναβιώνοντας μια νέα εποχή μακαρθισμού. Αυτό φαίνεται καθαρά στην επιχείρηση εξάρθρωσης της 17Ν, όπου απροκάλυπτα επιχειρείται ο κολασμός και στιγματισμός των επαναστατικών ιδεών και οραμάτων, με τα οποία συστηματικά όλα τα προηγούμενα χρόνια έχουν συνδέσει και "ταυτίσει"(!) την προβοκατόρικη οργάνωση. Οι "ρίζες" της τρομοκρατίας βρίσκονται στη συλλογική οργανωμένη δράση και την πάλη για την ανατροπή του συστήματος, είναι η άποψη που διακινείται ολοένα και πιο δυνατά.

Ζητείται η αποκήρυξη της βίας, όχι, βέβαια, της υπάρχουσας και διαρκώς ενισχυόμενης κρατικής βίας, αλλά αυτής που έρχεται "από τα κάτω". Ομως η βία των "από κάτω" είναι αναγκαία και αυτό αποδεικνύει η εμπειρία της Χιλής το 1973, αλλά και της Ισπανίας το 1936. Το ίδιο φαίνεται και σήμερα με τις απόπειρες πραξικοπήματος κατά του Τσάβες στη Βενεζουέλα, αλλά και με τα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα στην Αργεντινή. Η νίκη της επανάστασης βρίσκεται στην ενεργοποίηση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεσμένων στρωμάτων και στην οργάνωσή της σε ανεξάρτητους θεσμούς εργατικής πολιτικής και δημοκρατίας, που δεν θα διστάσουν να συγκρουστούν με το αστικό κράτος και την αστική βία, όταν θα προσπαθήσουν να καταστείλουν τη θέληση των εργαζομένων. Η μορφή που θα εκφραστεί αυτή η επαναστατική αντι-βία παίρνει, ανάλογα με τις καταστάσεις, διάφορες μορφές.

Το σύστημα δεν πέφτει με πέντε - έξι κουμπουριές των "ιπποτών της επανάστασης", χωρίς την εργατική τάξη και σχεδόν πάντα εναντίον της, αλλά μόνο με την εκρηκτική ανέγερση των εργαζομένων από το βυθό της κοινωνικής παθητικότητας στον αφρό των γιγαντιαίων κυμάτων της επανάστασης.

Η ατομική τρομοκρατία δεν οδηγεί στην επανάσταση σύντροφοι, αλλά στον ακραίο εκφυλισμό. Το επαναστατικό κίνημα δεν μπορεί παρά να έχει γραμμένο στις σημαίες του ότι "η απελευθέρωση των εργατών θα είναι έργο των ίδιων των εργατών".

30/07/2002