Η ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Στις 25 Ιουνίου, στη Δική του Κορυδαλλού κατά των φερόμενων ως μελών της 17 Νοέμβρη, κατέθεσε ως μαρτυρας υπεράσπισης του Θεολόγου Ψαραδέλλη , ο Σάββας Μιχαήλ ( Σ. Ματσας ), γενικός γραμματέας του ΕΕΚ . Ο αστικός Τύπος αγνόησε πανηγυρικά όλους τους μάρτυρες υπεράσπισης του Ψαραδέλλη που κατέθεσαν εκείνη την ημέρα (το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σε συνέχειες όλες τις καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης του Ψαραδελλη), ακόμα και καταθέσεις σαν εκείνη του πρώην δημάρχου Χαλανδρίου και στελέχους του ΠΑΣΟΚ κ. Πατακου που ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτική κι επιβαρυντικη για το ρόλο των διωκτικών αρχών, μήνες πριν την περιβόητη έκρηξη της βόμβας στα χέρια του Σάββα Ξηρού. Είναι πασιφανής ο κλοιός που έχει στηθεί γύρω από τη διαδικασία, που διεξάγεται ουσιαστικά ερήμην δημόσιου έλεγχου, με τον κραυγαλέα σκόπιμο αποκλεισμό της τηλεόρασης και το φιλτράρισμα των λεγόμενων μέσα από τους δημοσιογράφους και τους πρακτικογράφους του Δικαστηρίου.

Ως συνήθως κι όπως αναμένονταν, τα Πρακτικά της Δικης που ήρθαν στο φως δίνουν μια πολύ αμυδρή, αν όχι στρεβλή, εικόνα αυτών που διαμείβονται στη διαδικασία. Λ.χ. στην κατάθεση του συνεργάτη μας Σάββα Μιχαήλ παραλείπεται ένα επεισόδιο στην αρχή-αρχή της κατάθεσης, το οποίο δημοσιεύουμε σήμερα. Όταν λοιπόν, όπως πολλοί αριστεροί μάρτυρες ο Μιχαήλ ορκίστηκε όχι στο Ευαγγέλιο αλλά στην τιμή του και την υπόληψη του, ο εισαγγελέας Λάμπρου παρενέβη τονίζοντας και σχολιάζοντας ειρωνικά ότι ο «Σαμπεται Ματσας είναι Εβραίος» κι άρα γι΄  αυτό το λόγο δεν ορκίζεται όπως οι χριστιανοί! Ο μαρτυράς διαμαρτυρήθηκε έντονα για «το πρόβλημα που έχει ο Εισαγγελέας με τους Εβραίους», επισημαίνοντας τον αντισημιτισμό της παρατήρησης, κι ο Πρόεδρος Μαργαρίτης παρενέβη τερματίζοντας γρήγορα τη διένεξη λέγοντας ότι «Έλληνες είναι όλοι όσοι γεννιούνται στην ελληνική γη».

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ (το οποίο έχει δημοσιεύσει ολόκληρη την κατάθεση του Σ. Μιχαήλ) δημοσιεύει σήμερα ένα άρθρο του με τίτλο: «Η ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ» .

Ένα χρόνο μετά τα τρομουστερικα Ιουλιανό του 2002, ο καθ΄  ύλη αρμόδιος υπουργός, προϊστάμενος της αμερικανικής πρεσβείας Μιχάλης Χρυσοχοιδης εστέφθη, από τον πρωθυπουργό Σημίτη, γραμματέας του κυβερνώντος Κόμματος. Πήρε τη θέση του εκπαραθυρωθεντος, άτυχου υποστηρικτή των αντιπολεμικών διαδηλώσεων Λαλιώτη, κατ΄  εντολή και με τα χειροκροτήματα του τοπικού ανθύπατου της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας Τόμας Μίλερ   – του ανεπίσημου αλλά πραγματικού πλέον γραμματέα του ΠΑΣΟΚ.

Ενώ τα «ιστορικά» στελέχη και τα απλά μέλη του ΠΑΣΟΚ μένανε αποσβολωμένα, μπροστά στις κάμερες γελούσαν και τα μουστάκια του αλλού κορυφαίου φιλοαμερικανου στην εξουσία, του ΥΠΕΞ Γιωργάκη Παπανδρέου. Ο έρωτας, ο βήχας κι η αμερικανοδουλεια δεν κρύβονται.

Ο Σημίτης φαίνεται να ακρωτηριάζει το ΠΑΣΟΚ από τον ιστορικό εαυτό του. Για την ακρίβεια, μια κι οι αποφάσεις αποβολής από τις θέσεις εξουσίας των στελεχών του ιστορικού ΠΑΣΟΚ έχουν την επικύρωση από τα εκλεγμένα όργανα του, με ελάχιστες ανήμπορες φωνές διαμαρτυρίας και με την «ενωτική» συναίνεση των «θυσιαζομενων Ιφιγενειων», είναι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ που αυτοχειριάζεται.

Ο αυτοχειριασμός, όμως, του ΠΑΣΟΚ είναι σε τελευταία ανάλυση αποτέλεσμα του αυτοχειριασμού της ίδιας της μεταπολιτευτικής αστικής δημοκρατίας: η συνέπεια της διαδικασίας που άρχισε με τα Ιουλιανό του 2002. Όπως ανέλυσε το ΕΕΚ Τροτσκιστες με πρόσχημα την εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη», επιχειρείται η κατεδάφιση των λαϊκών κεκτημένων της Μεταπολίτευσης, μια θεμελιακή αλλαγή στις σχέσεις Κράτους και κοινωνίας που θα είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές του δόγματος Μπους για τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» κι αντίστοιχη με τις επείγουσες ανάγκες της καθολικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος στη χώρα, στη περιοχή, στην Ευρώπη, διεθνώς. Από αυτή τη Σκοπια η ανάληψη της ηγεσίας του κυβερνώντος Κόμματος από τον «εκσυγχρονιστή» Ιαβέρη Χρυσοχοιδη, που είχε σαν μόνο προτέρημα την συντονιζομενη από Αγγλοαμερικανους πράκτορες «αντιτρομοκρατική επιτυχία» του, αποτελεί σαφή έκφραση της όλης λογικής του εγχειρήματος. Το ότι η εκδίωξη Λαλιώτη κι η αντικατάσταση του από τον αρχιμπατσο εγκωμιάστηκαν όχι μόνον από τους θεματοφύλακες της πασοκικης καρεκλοκρατιας αλλά κι από την Δεξιά κι από την εντολοδότρια Πρεσβεία κάνει ακόμα πιο φανερό ότι η επιλογή αυτή δεν είναι κάποιος «αιφνιδιαστικός» χειρισμός του πρωθυπουργού μόνον για εκλογικούς λόγους αλλά επιλογή του συστήματος αστικής κυριαρχίας και ιμπεριαλιστικής επικυριαρχίας στο σύνολο του. Το όλο σύστημα βρίσκεται σε κρίση, πυροδοτώντας την κρίση της μεταπολιτευτικής αστικής δημοκρατίας μαζί και την διαλυτική κρίση του κατ΄  εξοχήν πολιτικού μορφώματος της Μεταπολίτευσης, του ΠΑΣΟΚ.

Το κλειδί για τη κατανόηση των δραματικών αλλαγών στη Χαρίλαου Τρικούπη βρίσκεται στον Κορυδαλλό. Στη δικη των φερόμενων ως μελών της 17Ν που διεξάγεται τέσσερις μήνες τώρα μακριά από τηλεοπτική κάλυψη, με φιλτραρισμένη δημοσιογραφική «πληροφόρηση» κι απονεκρωμένα πρακτικά, μακριά από κάθε ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο, σκόπιμα περιθωριοποιημένη, μέσα σε όρους άτυπης «έκτακτης ανάγκης» που ακυρώνουν δημοκρατικά λαϊκά κεκτημένα και διαδικασίες καθοριστικές της αστικής δημοκρατίας μετά την κατάρρευση της χούντας το 1974. Η χρυσοχοιδικη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ είναι αλληλένδετη με την «αντιτρομοκρατική» μετάλλαξη της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας.

Όπως επισημάνθηκε σωστά, το Κράτος αποκτά χαρακτηριστικά καθεστώτος «έκτακτης ανάγκης» που έχει όχι μόνο το μονοπώλιο της βίας αλλά και το μονοπώλιο του πολιτικού, μαζί και το μονοπώλιο να ορίζει το τι είναι το Πολιτικό. Αυτό εκφράζει κι η τραγελαφική άρνηση του πολιτικού χαρακτήρα της δράσης της 17Ν και της ίδιας της δικης των φερόμενων ως μελών της. (Βλ. σχετικά, πέρα από προηγούμενα άρθρα του Πολιτικού Καφενείου και της Νέας Προοπτικής και το θαυμάσιο δοκίμιο της Μαρλεν Λογοθετη Και «Πολιτικό» και «Έγκλημα». Ο αδύνατος συνδυασμός, Ελευθεριακη Κουλτουρα 2003). Αυτή η διαδικασία μετάλλαξης του Κράτους σε Κράτος «έκτακτης ανάγκης» (για την «πάταξη της τρομοκρατίας» είτε του «εσωτερικού εχθρού» είτε των «κρατών-παριών» σαν το Ιράκ, το Ιράν, τη Βόρεια Κορέα κλπ.) το απογυμνώνει και το ορθώνει αυταρχικό πάνω από μια κοινωνία που την σπαράζουν οι ταξικές αντιφάσεις μαζί κι οι τερατώδεις ανισότητες ανάμεσα στους ελάχιστους μεγιστάνες η και τους δισεκατομμυριούχους Νεονακηδες του «εκσυγχρονισμού» από τη μια και τα εκατομμύρια των φτωχών και νεοφτωχων λαϊκών μαζών από την άλλη. Μ΄  αυτό, όμως το τρόπο, όσο μεγαλώνει η απειλή από το αυταρχικό Κράτος της τρομολαγνειας τόσο οξύνεται κι η αντιπαράθεση του με την κοινωνία των καταπιεσμένων, των εργαζόμενων και των άνεργων και συνεπώς γίνεται άμεσα στόχος της λαϊκής κριτικής και οργής.

Η γιγάντια βιομηχανία παραπληροφόρησης, έλεγχου και τηλεχειραγωγησης των μαζών, που αντιπροσωπεύουν τα αστικά ΜΜΕ κι η «εικονική» τους πραγματικότητα, είναι ισχυρότατοι αλλά όχι παντοδύναμη. Καμία ηλεκτρονική τίλλε-δικτατορία και κανένας «Τραγκαουνακης» δεν μπορεί να εξαφανίσει τις κοινωνικές αντιφάσεις και τη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση ΄η να δαμάσει την ανεξέλεγκτη έκρηξη στην οποία οδηγεί η ανάπτυξη τους. Είναι αυτές οι αντιφάσεις που εκτραχύνουν τις σχέσεις Κράτους και κοινωνίας.

Είναι αυτή η όξυνση που τροφοδοτεί αμφισβητήσεις του λόγου και της εξουσίας του Κράτους. Στην Ελλάδα, παρά την εσωτερικευση του δόγματος Μπους – «είτε με την κρατική καταστολή είτε με τους τρομοκράτες» - παρόλη τη συστηματική κατευθυνόμενη εκστρατεία τρομουστεριας, πλήρους απαξίωσης των διωκόμενων κι εκφοβισμού οποιουδήποτε τολμούσε ΄η  τολμάει να υπερασπιστεί δημοκρατικά δικαιώματα και θύματα της κρατικής εκδικητικοτητας και τρομοκρατίας, αναμφίβολα, ένα χρόνο μετά τα τρομοΙουλιανα του 2002, το κλίμα έχει αλλάξει σημαντικά. Μόνον ο Σημίτης κι ο Μίλερ μπορούν να πιστεύουν σε κάποια «αίγλη» του Χρυσοχοιδη σε έναν ταλαιπωρημένο και καχύποπτο απέναντι στην εξουσία λαό.

Πρέπει, εξάλλου, και για τις ίδιες τις διωκτικές αλλά και τις δικαστικές αρχές να αποτέλεσε έκπληξη και η ποσότητα και η ποιότητα των ανθρώπων που πρόθυμα έτρεξαν να γίνουν μάρτυρες υπεράσπισης των δικαζόμενων στον Κορυδαλλό. Ανάμεσα τους υπάρχει ένα αξιόλογο κομμάτι της διανόησης αλλά κι ένα αντιπροσωπευτικό τμήμα λαϊκών στρωμάτων διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων, συμπεριλαμβανόμενων κι ανθρώπων του κυβερνώντος Κόμματος.

Από τα ιστορικά συμφραζόμενα και την μέχρι τώρα πορεία δεν μπορεί να είναι κανείς αισιόδοξος για τα αποτελέσματα της Δικης. Ξέρουμε που οδηγεί η λογική της όλης διαδικασίας. Οι ίδιες δυνάμεις που υπογράψανε τη τρομοσυμφωνια ΕΕ/ΕΙΠΑ για έκδοση Ευρωπαίων πολιτών στις αμερικανικές αυτοκρατορικές αρχές και στο Γκουανταναμο ΄η που εγκατέστησαν τον προστατευόμενο των ΕΙΠΑ αρχιμπατσο στη θέση του γραμματέα του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ δεν προτίθενται, βέβαια, να υπαναχωρήσουν από τα προαποφασισμένα. Μόνον που ξεχνούν ότι δεν είναι παντοδύναμοι, ότι οι ίδιοι σκάβουν το λάκκο τους οξύνοντας αδιέξοδα όλες τις αντιφάσεις κι ότι ορισμένες «επιτυχίες» είναι χειρότερες κι από Πύρρειες νίκες.

Η λαϊκή δυσπιστία ΄η κι η αμφισβήτηση απέναντι σε ένα σαθρό, στο σύνολο του, πολιτικό σύστημα θα ογκωθούν στην επόμενη περίοδο. Δεν θα την σταματήσουν τυχόν καταδίκες στον Κορυδαλλό. Ο αυτοχειριασμός του ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία Σημίτη-Χρυσοχοιδη δεν πρόκειται να την ανακόψει. Ούτε καν μια πιθανή εκλογική επικράτηση της Δεξιάς, χάρη στην αθεράπευτη χρεοκοπία του ΠΑΣΟΚ.

Η κρίση σπρώχνει την άρχουσα τάξη και τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες της σε μια ανατροπή της Μεταπολίτευσης από τα πάνω και από τα δεξιά. Η εργατική τάξη κι οι λαϊκοι σύμμαχοι της πρέπει να υπερβούν την Μεταπολίτευση από τα κάτω κι από τα αριστερά: ανοίγοντας τον δρόμο σε μια σοσιαλιστική διέξοδο από τη κρίση και την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

 15/07/2003