Το φιάσκο των Διωκτικών Αρχών με τον Κώστα Αβραμίδη
Οι Τραγκαουνάκηδες κι ο Κορυδαλλός είδανε να τους παίρνουν την μπουκιά από το στόμα: τη μια μέρα διατυμπανίζεται από όλα τα σαρκοβόρα ΜΜΕ η αιφνιδιαστική σύλληψη του Κώστα Αβραμίδη από τη θρυλική Αντιτρομοκρατική, που
έπιασε τάχα το 20στό μέλος της «17 Νοέμβρη», και στη συνέχεια, πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις, ο εφέτης ανακριτής Ζερβομπεάκος υποχρεώνεται να τον αφήσει ελεύθερο χωρίς περιοριστικούς όρους, ελλείψει στοιχείων... Ενα άρθρο του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ αρκετά...διδακτικό!
Το «έγκλημα» του Αβραμίδη δεν ήταν απλώς ότι κάποτε είχε γνωρίσει στο συνδικάτο οικοδόμων τον Χριστόδουλο Ξηρό κι ως εκ τούτου, στη βάση της αδιάψευστης αρχής των Διωκτικών Αρχών «δείξε μου τον γνωστό σου για να σου πω ποιος είσαι»,
υπήρχε τεκμήριο ενοχής για τρομοκρατία. Το «κακούργημά» του ήταν ότι κινητοποιούνταν δραστήρια, στα πλαίσια της Συσπείρωσης ενάντια στη Κρατική Τρομοκρατία, ενάντια στο όργιο τρομολαγνείας, κρατικής αυθαιρεσίας και κρατικού εκφοβισμού που ξεκίνησε με τις συλλήψεις των
κατηγορουμένων σαν μελών της «17 Νοέμβρη» και που συνεχίζεται με την Δίκη τους στον Κορυδαλλό. Το «έγκλημά» του ήταν επίσης ότι είχε εκφράσει την πρόθεση να είναι μάρτυρας υπεράσπισης στην εν λόγω Δίκη. Τα άλλα «επιβαρυντικά», για το υποτιθέμενο «αποτύπωμα» πάνω σε ένα βιβλίο του
Μαριγκέλα που είχε περάσει από άπειρα χέρια και διαβαστεί από μυριάδες το καιρό της Μεταπολίτευσης, για τον «Πόντιο» που ούτε κι ο Κονδύλης δεν ενοχοποιούσε κλπ. κανείς δεν θα μπορούσε να τα αποδεχτεί χωρίς να γίνει καταγέλαστος ο ίδιος και μαζί του η όλη διωκτική επιχείρηση.
Το φιάσκο των διωκτικών αρχών με τη σύλληψη Αβραμίδη φαίνεται να συνδέεται με το γεγονός ότι όντως γίνεται καταγέλαστη η όλη διωκτική επιχείρηση κι απαξιώνεται όσο προχωράει η Δίκη, συμπαρασύροντας και την όποια αξιοπιστία της
τελευταίας. Τα τρωτά της Δίκης βγάζουν μάτι. Μπορεί να έκφρασαν ο Πρόεδρος κι άλλοι τη βαθιά δυσαρέσκειά τους για το άρθρο στη Μοντ Ντιπλοματίκ για τους «Έλληνες δικαστές που θέλουν να εκδικηθούν με μια δίκη παρωδία» αλλά κάθε αντικειμενικός κριτής μέσα κι έξω από τη χώρα δεν θα
δίσταζε πολύ να συνυπογράψει τα καταγγελλόμενα. Είναι ολοφάνερο πια γιατί δεν επιτράπηκε η τηλεοπτική κάλυψη της Δίκης των δικών. Θα γελούσε το Πανελλήνιο με τους απίθανους «μάρτυρες» ( ή μάλλον ψευδομάρτυρες, όπως σωστά επεσήμανε κι η υπεράσπιση) κατηγορίας που δεν ξέρανε τι και
ποιόν και σε ποιο ποσοστό αναγνωρίζανε. Μπορεί οι διάφοροι απίθανοι τύποι που παρέλασαν να πήραν τα εύγε του εισαγγελέα κ. Λάμπρου αλλά δεν πείσανε παρά όσους δεν χρειάζονταν καν να πειστούν.
Οι ογκούμενες αντιδράσεις μέσα κι έξω από την Ελλάδα, το επικριτικό άρθρο της Μοντ Ντιπλοματίκ κι η διεθνής κινητοποίηση αλληλεγγύης για τα ολοφάνερα θύματα της κρατικής αυθαιρεσίας, τον Γιάννη Σερίφη και το Θεολόγο Ψαραδέλλη, αλλά κι
ενάντια στην όλη επιχείρηση κρατικής τρομοκρατίας, η επιτυχημένη συγκέντρωση-συζήτηση της Συσπείρωσης ενάντια στη Κρατική Τρομοκρατία στο Θέατρο Αθηνών στις 19 Μαΐου, οι συνεντεύξεις Τύπου κι άλλες κινητοποιήσεις ενάντια σε συγκεκριμένες πράξεις αυθαιρεσίας του «εκσυγχρονιστικού»
αστυνομικού Κράτους, κλονίζουν την αλαζονική αυτοπεποίθηση που άλλοτε επιδείκνυαν οι Διώκτες.
Επιπλέον, καθώς αρχίζει τώρα η εξέταση των μαρτύρων υπεράσπισης τους ήταν αναγκαίο να τους εκφοβίσουν, να τους δυσφημήσουν και εκ των προτέρων να τους διασύρουν στη κοινή γνώμη ώστε να μην γίνεται κι η συντριπτική σύγκριση με τις
κυρίες Ευγενούλες και τους άλλους «μάρτυρες» κατηγορίας, να τους ενοχοποιήσουν σαν «τρομοκράτες» που η σύλληψή τους εκκρεμεί. Θα αποτύχουν. Όχι μόνον το ΕΕΚ με τους δικούς του μάρτυρες υπεράσπισης για τον Γιάννη Σερίφη και τον Θεολόγο Ψαραδέλλη αλλά κι όλοι οι άλλοι, μάρτυρες
υπεράσπισης και μη, που δεν ανέχονται την κρατική αυθαιρεσία και τα μέτρα οικοδόμησης αστυνομικού Κράτους, κατ εντολήν μάλιστα της αμερικανικής Πρεσβείας, βλέπουν την επιτακτική ανάγκη να κλιμακωθεί η υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών που κατακτήσαμε με την ανατροπή της
στρατιωτικής δικτατορίας το 1974.
Υπάρχει κάτι ακόμα, εξαιρετικά σοβαρό που κάνει τους Διώκτες και την Πρεσβεία να ανησυχούν: η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση επιδεινώνει το κοινωνικό κλίμακα και συσσωρεύονται τα σύννεφα της κοινωνικής θύελλας. Ήδη στη Γαλλία έχει
ξεσπάσει η μεγαλύτερη καταιγίδα μετά το 1995 με τα εκατομμύρια απεργούς και διαδηλωτές ενάντια στο σφαγιασμό των ασφαλιστικών-συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων. Στη Ελλάδα έχουμε το δράμα και τον αγώνα των εργατριών της Σίσσερ Πάλκο κι όλων των απειλουμένων με μαζικές απολύσεις κι
ανεργία, τη στιγμή που ο Γκαργκάνας της Τράπεζας Ελλάδας, ο ΣΕΒ κι η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση απαιτούν κι απειλούν με απολύσεις, ανεργία, περικοπή μισθών, σφαγιασμό των συντάξεων που θα παίρνουμε προ του τάφου.
Το κοινωνικό πρόβλημα δεν διαχωρίζεται από το ζήτημα της κρατικής καταστολής. Στο κάτω-κάτω το αστυνομικό Κράτος το χρειάζονται ενάντια στις μαζικές εργατικές κινητοποιήσεις κι όχι ενάντια σε μια μειοψηφική μικρή ομάδα ατομικής βίας.
Το χρειάζονται επίσης για τις αναστατώσεις που πυροδοτεί στην ευρύτερη περιοχή ο ιμπεριαλισμός με τον πόλεμο και τη κατοχή του Ιράκ. Από αυτή την διπλή άποψη- την εσωτερική ταξική πάλη και την διεθνή κρίση- πρέπει να δούμε και να μην υποτιμήσουμε τις ενέργειες των δυνάμεων κρατικής
καταστολής και τυς ατλαντικούς συμβούλους τους. Γιατί, ξαφνικά, το Βήμα στις 25/5 είχε πρωτοσέλιδο άρθρο κατά των τρομοκρατών που τώρα «υπνώττουν» ανάμεσα στους ταλαίπωρους...μουσουλμάνους οικονομικούς πρόσφυγες για να χτυπήσουν του χρόνου την Ολυμπιακή φιέστα της κυρίας Γιάννας
Αγγελοπούλου; Είναι, πάλι, τυχαίο ότι συγγραφέας του άρθρου είναι γνωστός δημοσιογραφικός αστέρας της καλοκαιρινής και φθινοπωρινής τρομοϋστερίας;
Απαιτείται εγρήγορση κι ενιαία πάλη όλου του εργατικού, λαϊκού, αντιπολεμικού κινήματος, του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που ετοιμάζεται για τη κινητοποίηση του Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική, της
Αριστεράς, κοινοβουλευτικής κι εξωκοινοβουλευτικής (που δυστυχώς ακόμα σιωπά ή μόλις ψιθυρίζει κάποιον αντικατασταλτικό λόγο, χωρίς να κινητοποιείται πρακτικά).
Το φιάσκο Αβραμίδη δείχνει ότι οι εχθροί των δημοκρατικών ελευθεριών χάνουν τη ψυχραιμία τους μαζί κι ευκαιρίες. Η δύναμη του κινήματος είναι ο βασικός παράγοντας σ αυτό. Μπορούμε να πετύχουμε και μεγαλύτερες νίκες. Καμιά, όμως,
επανάπαυση δεν επιτρέπεται. Ο τρομοκρατικός «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» συνεχίζεται. Ο ατέρμων πόλεμος των Καισάρων και της Αυλής τους απαιτεί την διαρκή καταστολή. Ας απαντήσουμε με την διαρκή πάλη και την ετοιμασία της διαρκούς επανάστασης για μια κοινωνία χωρίς καταπίεση,
χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς εξευτελισμό ανθρώπου από άνθρωπο.
