Η Δίκη και το «κλουβί» της

To ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα το Editorial της εφημερίδας «Nέα Προοπτική» Nο 304, Σάββατο 8/3/2003. Το άρθρο αυτό απηχεί και την θέση μας γύρω από τη Δίκη των κατηγορουμένων για συμμετοχή στην "17 Νοέμβρη". Πρόκειται για ένα θέμα που θα συζητιέται για πολύ καιρό ακόμα.

Η περιβόητη Δίκη των κατηγορουμένων για συμμετοχή στην «17 Νοέμβρη» άρχισε στις 3 Μαρτίου- στην ημερομηνία ακριβώς που είχαν διαρρεύσει, από νωρίς το φθινόπωρο, τα γνωστά άγνωστα «βαποράκια» της ΓΑΔΑ . 

Οι τρομολάγνοι, οι κατ΄ επάγγελμα υμνητές της κάθε εξουσίας κι οι τελούντες διατεταγμένη υπηρεσία την ονομάσανε, με αμετροέπεια κι ανοησία, «Δίκη των δικών», «μητέρα όλων των δικών» ή και «δίκη του αιώνα»(!) Στην πραγματικότητα, από την έναρξή της, φαίνεται να μοιάζει καταπληκτικά με το ίδιο το περιβόητο «γυάλινο κλουβί» που στήθηκε για να κλειστούν μέσα οι κατηγορούμενοι: μια πολυδάπανη (η γυάλα κόστισε 2.052.292 ευρώ ή 700 εκατομμύρια δραχμές) κι άρα επικερδής για ορισμένους κατασκευή, εξευτελιστική για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, έμβλημα της καταπάτησης του «τεκμήριου της αθωότητας», επιβεβαίωση του πολιτικού χαρακτήρα της υπόθεσης και συνεπώς της αναντιστοιχίας δικαστηρίου και δίκης, ένα τέχνημα που κανείς δεν ακούει ούτε ακούγεται, χωρίς αντοχές, αφού από τη πρώτη μέρα κιόλας άρχισε το ξήλωμα.

 Φύγανε τα αλεξίσφαιρα τζάμια, αυξήθηκαν οι αστυνομικοί, παρέμεινε πάντως, μέσα στο γενικό βαλκανικό μπάχαλο, ο σκελετός, ο κλοιός γύρω από τους δικαζόμενους. Ο κλοιός αυτός δεν αφορά μόνο τους κατηγορούμενους, είτε αυτοί συμμετείχαν όντως στη «17 Ν» είτε όχι είτε είναι θύματα σκευωρίας, όπως π.χ. στη κραυγαλέα περίπτωση του Γιάννη Σερίφη. Ο κλοιός βρίσκεται γύρω από όλους μας, όλο τον λαό και τα δημοκρατικά του κεκτημένα μετά τη πτώση της χούντας. 

Αποτελεί σκάνδαλο κι απειλή να μετατρέπεται μια πασιφανώς πολιτικότατη δίκη σε «ποινική», καταργώντας το μεικτό ορκωτό δικαστήριο. Αποτελεί σκάνδαλο κι απειλή να απαγορεύεται εκ των προτέρων η δημοσιότητα της δίκης, ο όποιος δημόσιος έλεγχος και μάλιστα με τη προκλητική δικαιολογία της αποφυγής του ...τηλεκανιβαλισμού, από εκείνους που για μήνες διασύρανε, ρίψανε βορά στα θηρία και θρέψανε τους Τραγκαουνάκηδες, τους Εισαγγελάτους, τις Παναγιωταρέες και την πιο ξέφρενη ηλεκτρονική κι έντυπη ανθρωποφαγία. Αποτελεί σκάνδαλο κι απειλή να φιλτράρεται η πληροφόρηση για τη δίκη μέσα από το πώς την προσλαμβάνει κατ΄ επιλογήν ή κατ΄ εντολήν ο κάθε δημοσιογράφος κι έτσι π.χ. από την έναρξη κιόλας το πρωτοσέλιδο άρθρο του «έγκυρου» Βήματος να έχει τίτλο: «Ο θίασος του τρόμου-Προκλητικοί, αμετανόητοι, με αιματοβαμμένα γέλια». Αν αυτό δεν είναι κανιβαλισμός, τότε τί είναι; Κομψότητες από την Μπεζανσόν, αν όχι από την ορεινή Ναυπακτία; Και τί άλλο θα μπορούσε να αντιμετωπίσει καίρια αυτή την έντυπη αγριότητα εκτός από την ασχολίαστη ζωντανή εικόνα μιας κάμερας; Τί φοβούνται; Και ποιους θέλουν να εκφοβίσουν; Γιατί να κρατούν όλο τον λαό στο μισοσκόταδο της ημι-παρα-πληροφόρησης και μάλιστα με έναν εκ των προτέρων νόμο που συμφώνησαν το ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία κατά παράβαση του ίδιου του συνταγματικού νόμου του Κράτους στον οποίο ορκίζονται; 

Επαναλαμβάνουμε: γιατί να μην μπορεί ο καθένας να δει με τα δικά του μάτια και ν΄ ακούσει με τα δικά του αυτιά αλλά μόνο μέσα από τα μάτια του κάθε Λιάγκα και τα αυτιά του κάθε Σόμπολου; Επειδή έτσι αποφάσισαν και διέταξαν το καθεστώς κι η αμερικανική Πρεσβεία; Την παραμονή της δίκης, το ΕΕΚ συμμετείχε στην συνέντευξη Τύπου που οργάνωσαν αριστερές κινήσεις κι οργανώσεις καταγγέλλοντας τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων και τους κινδύνους για το εργατικό και λαϊκό κίνημα που περικλείονται στην διεξαγόμενη δικαστική διαδικασία. Θα συμμετάσχουμε επίσης στην ίδια τη διαδικασία με μάρτυρα υπεράσπισης. Παρά τη ριζική και δηλωμένη αντίθεση αρχών που έχει το ΕΕΚ με τη μικροαστική πολιτική και την αδιέξοδη μέθοδο της ατομικής τρομοκρατίας, παρά την πολιτική άβυσσο που μας χωρίζει από οργανώσεις τύπου «17 Ν». Κανένας, όμως, δεν μπορεί να μείνει ουδέτερος ή να παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο όταν σφαγιάζονται κυνικά, από το Κράτος και τη κυβέρνησή του, δικαιώματα που διεκδικήθηκαν με αγώνες και θυσίες χιλιάδων. Κανένας δεν μπορεί να παριστάνει τη στρουθοκάμηλο, όταν επίκεινται νέες πιθανόν κι αγριότερες επιθέσεις από μια κρατική καταστολή που θα θεριεύει όσο θα φουντώνει ο πόλεμος στη γειτονιά μας, η κοινωνική κρίση κι η ταξική πάλη. 

Δεν είναι τυχαίο ότι την πρώτη κιόλας μέρα της δίκης, ο γκαουλάϊτερ του Μπους στην Αθήνα, ο πρεσβευτής Μίλλερ, «άδειασε» κυριολεκτικά την κυβέρνηση των γιες μεν, περιορίζοντας την έκταση της εξάρθρωσης σε τμήμα του «επιχειρησιακού σκέλους» κι ουσιαστικά διατάσσοντας να επιβληθεί η αμερικανική απόφαση για συνέχεια των διώξεων. Προπαντός για συνεχή απειλή διώξεων ενάντια στον καθένα που τολμά να μην είναι με τον Μπους κι άρα είναι με τους «τρομοκράτες», κατά το γνωστό δόγμα του γνωστής ευφυΐας Προέδρου των ΗΠΑ. 

Ο αμερικανόπνευστος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» έχει δύο αλληλένδετα σκέλη : από την μια, τον διηνεκή πόλεμο- χτες το Αφγανιστάν, αύριο το Ιράκ, μεθαύριο κάποια άλλη χώρα του «Άξονα του Κακού» κ.ο.κ- από την άλλη, την διηνεκή κρατική καταστολή των διαφωνούντων. Το πρωτοφανές μαζικό παλιρροϊκό κύμα των διαδηλώσεων της 15 Φεβρουαρίου κατά του πολέμου πρέπει να απλωθεί και να συμπαρασύρει και την κρατική καταστολή, το οικοδομούμενο αστυνομικό Κράτος των τρομονόμων και τα γυάλινα κλουβιά τους. Κι ας μην ξεχνάμε: το πρώτο γυάλινο κλουβί που πρέπει να πέσει είναι εκείνο που μας βάζουν να κουβαλάμε μέσα μας.

 11/03/2003