ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΗΣ ΟΛΓΑΣ ΜΠ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Τώρα περιμένω την ημέρα της δίκης. Για να ξαναγεννηθώ και να πάρω πίσω τη ζωή μου... Να ξέρεις πάντα», καταλήγει η Ολγα, «ότι εκείνο που σκοτώνει μέσα την ψυχή σου σε κάνει πιο δυνατό». Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) διανέμει στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ τρεις συνεντεύξεις της Όλγας Μπ. Που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες της 27/6/2003. Την ίδια ημέρα, συνεντεύξεις της μεταδόθηκαν και από το ραδιοσταθμό Flash 96 και το Mega Channel , ενώ το θέμα κάλυψε και η τηλεόραση του Antenna .

Αυγή

27-6-2003

«Αυτή τη φορά θα είμαι στη δίκη»

Συνέντευξη στον Νίκο ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Η Όλγα, η νεαρή γυναίκα από την Ουκρανία, δεν είναι άγνωστη πια στους αναγνώστες μας. Είναι εκείνη η γυναίκα που βρήκε τη δύναμη να μηνύσει τον βιαστή της (πάντα σύμφωνα με όσα η ίδια υποστηρίζει), ο οποίος είναι σημειωτέον αστυνομικός. Και που, όταν ήλθε η ώρα για τη δίκη, "ξέχασαν" να την ειδοποιήσουν (ακριβέστερα, θυροκόλλησαν την κλήση να παραστεί στο δικαστήριο σε μια διεύθυνση όπου ποτέ δεν έμενε, καίτοι γνώριζαν το σπίτι της). Αποτέλεσμα; Η αθώωση του κατηγορουμένου. Η Όλγα όμως και τότε δεν το έβαλε κάτω: ζήτησε από κοινού με το Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας και το Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι την εκ νέου εκδίκαση της υπόθεσης, κάτι στο οποίο συναίνεσε τελικώς η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου μετά και την προσωπική παρέμβαση του υπουργού Δικαιοσύνης. Η Όλγα δέχθηκε να μας μιλήσει. Το "ταξίδι" μαζί της ξεκινά στις αρχές του 1998, τότε που διαβάζει την αγγελία για δουλειά στην Ελλάδα, "ως χορογράφος, όχι ως χορεύτρια". Τα "στραβά" αρχίζουν στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, τότε που κρατούν εκείνη και τις άλλες κοπέλες επί μία εβδομάδα οιονεί φυλακισμένες, τους στερούν τα διαβατήριά τους και στη συνέχεια τις υποχρεώνουν να περάσουν κρυφά, μέσα από το ποτάμι, "με το νερό να φθάνει πάνω από το στήθος".

Επόμενος σταθμός η Κόρινθος και αμέσως μετά η Αμαλιάδα.

Εκεί τη βάζουν να δουλέψει σε ένα μπαρ, όπου, όταν τελειώνει το "νούμερο", επιστρέφει στο σπίτι - φυλακή, πίσω από το μπαρ. "Θα φύγω" φώναζε και οι άλλες της έλεγαν: "Σταμάτα, θα τα κάνεις χειρότερα". "Τι να έκανα;", αναρωτιέται η Όλγα. "Έβλεπα να πέφτει ξύλο, δεν ήξερα ελληνικά, δεν είχα χαρτιά". Και προσθέτει: "Τα μισά κορίτσια ήταν επί μονίμου βάσεως μαστουρωμένα, γιατί δεν άντεχαν".

Ώς την ημέρα εκείνη που θα τη ζητήσει ένας αστυνομικός που υπηρετούσε τότε στο Τοπικό Τμήμα Ασφαλείας και την βιάζει σε ξενοδοχείο της πόλης. Αν και ράκος η κοπέλα, ο βιαστής της -σύμφωνα πάντα με την αφήγησή της- την πετά από το αυτοκίνητο έξω από το μπαρ. Τις επόμενες ημέρες ο ιδιοκτήτης του μπαρ, κρίνοντας ότι δεν θα είναι σε θέση να φύγει, την εμπιστεύεται και της δίνει ένα κλειδί από τη φυλακή. Εκείνη όμως βρίσκει το κουράγιο και δραπετεύει!

Όμως, δεν έκλεισε την πόρτα πίσω της. Με την πρώτη ευκαιρία επέστρεψε στην Αμαλιάδα, ζήτησε να βρει τον βιαστή της.

Συμπτωματικώς τον συναντά και, όταν ζητά να μάθει ποιος είναι, της απαντούν: "Ανέβα πάνω αύριο στην Ασφάλεια να τον δεις" (σ.σ.: η Όλγα ως εκείνη την ημέρα αγνοούσε ότι ήταν αστυνομικός). Αυτό και έκανε και ο αστυνόμος Γεωργίου -είναι εκείνος που καθάρισε το "απόστημα" στην αστυνομία της περιοχής- της έδειξε φωτογραφίες με όλους τους αστυνομικούς που υπηρετούν εκεί. "Αυτός είναι" του απάντησε χωρίς δισταγμό και η υπόθεση πήρε τον δρόμο της...

Από τότε η συνομιλήτριά μας ένιωσε ωστόσο πολλές ακόμη απογοητεύσεις, όπως όταν αθωώθηκε ο κατηγορούμενος για την κατηγορία του βιασμού -καταδικάσθηκε μόνο για παράβαση καθήκοντος-, με εκείνην απούσα από τη δίκη. Ή όταν τοπική εφημερίδα κυκλοφόρησε την επομένη με την είδηση της αθώωσης, αλλά και τη φωτογραφία της Όλγας. Δεν την πτοούν όμως. "Πιστεύω να γίνουν σωστά οι διαδικασίες, να φερθούν δίκαια" λέει.

Και στα σχέδιά της για αύριο θέλει να προσφέρει, σημειώνει, θέλει να γραφτεί στο Τμήμα Ψυχολογίας του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Πατρών. "Δυστυχώς υπάρχουν γυναίκες, παιδιά που περνούν αυτό που πέρασα εγώ, χωρίς κανέναν δίπλα τους".

"Θέλω να βοηθήσω έστω και σε κάτι... Η ζωή δεν σταματάει" λέει η Όλγα κλείνοντας.

Πρώτη (Πύργου)

27-6-2003

ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ …

Η Ολγα , το κορίτσι που κατήγγειλε τον βιασμό της  από Ηλείο Αστυνομικό,  που απασχόλησε την επικαιρότητα και προκάλεσε τις παρεμβάσεις Υπουργών, Βουλευτών (…εκτός των δικών μας) και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ανοίγει την καρδιά της και μιλάει για το εφιαλτικό οδοιπορικό της πριν καταλήξει στα χέρια των μαστροπών.  

Του Μάκη Νοδάρου

     Στα 19της μόλις με φορτωμένη την καρδιά  όνειρα και ελπίδες για μια καλύτερη ζωή άφησε πίσω την οικογένειά της και  αναζήτησε την τύχη της στον «παράδεισο» που της είχαν υποσχεθεί.

     Το όνειρό της όμως έμελλε να μετατραπεί  μέσα σε μια νύχτα σε ανείπωτο εφιάλτη που της σημάδεψε για πάντα την ζωή. 

     Η 24χρονη σήμερα Ολγα ,θύμα βιασμού από Ηλείο Αστυνομικό το 1998 στην Αμαλιάδα , προσπαθεί με την βοήθεια των δικών της ανθρώπων, να ξεχάσει τη εφιαλτική νύχτα που πέρασε σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στα νύχια του έχοντα – όπως λέει - υψηλές γνωριμίες και μεγάλη δύναμη «εκπρόσωπο του νόμου και της Τάξης».     

     Πριν από μερικές εβδομάδες ο αστυνομικός δικάστηκε και αθωώθηκε σε μια δίκη που η Ολγα δεν εκλήθη ποτέ να καταθέσει εξ αιτίας πρωτοφανών παρανομιών δικαστικών επιμελητών της Αμαλιάδας.

      Στην συνέχεια  κυρίως χάρη στην δική της τόλμη και επιμονή, κατάφερε να προκαλέσει την προσοχή του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ευάγγελου Κρουσταλλάκη ο οποίος ζήτησε την αναίρεση της πρόσφατης αθωωτικής απόφασης για τον αστυνομικό. 

      Τι ήταν όμως εκείνο που όπλισε πριν από πέντε χρόνια ένα 19χρονο κορίτσι  με τόσο θάρρος ώστε να καταγγείλει τον βιαστή της;

     «  Πέρα από ότι είχα υποστεί εγώ σκέφτηκα ότι υπάρχουν κι άλλες κοπέλες σαν εμένα που είχαν περάσει τον ίδιο Γολγοθά. Η δική μου λοιπόν ενέργεια να καταγγείλω τον βιαστή μου στις Αρχές και όλα όσα πέρασα, νομίζω ότι έδωσαν και θα δώσουν το θάρρος σε όλα αυτά τα κορίτσια να κάνουν το ίδιο.» -  λέει η Ολγα σε συνέντευξή της που παραχώρησε χθες στην «ΠΡΩΤΗ» .

Το οδοιπορικό της φρίκης

       «Βρέθηκα στην Ελλάδα εντελώς ξαφνικά. Μου είχαν πει ότι θα ερχόμουν εδώ για δουλειά αλλά δυστυχώς άλλα πράγματα βρήκα. Ξεκίνησα από την Ουκρανία τον χειμώνα του  1998 . Βρήκα μια αγγελία από εφημερίδα , ζήτησα πληροφορίες και μου είπαν ότι μπορούσα να έρθω στην Ελλάδα και να εργαστώ σαν δασκάλα χορού που ήταν και το αντικείμενο των σπουδών μου.»

       « Δεν γνώριζα τίποτα για το τι γινόταν εδώ. Οι κοπέλες που γύριζαν πίσω βλέπετε δεν μιλούσαν ποτέ για το τι είχαν περάσει εξ αιτίας του φόβου της μαφίας»   

        « Μου έβγαλαν το διαβατήριο και μια μέρα μαζί με άλλες 30-40 κοπέλες ξεκινήσαμε με λεωφορείο. Στην Βουλγαρία όμως μας κατέβασαν γι άγνωστους λόγους. Μας πήγαν σε ένα δυόροφο σπίτι και μείναμε εκεί επί μία εβδομάδα . Ενας  Βούλγαρος μας έφερνε φαγητό, τσιγάρα  και νερό .

Ρωτήσαμε γιατί είμαστε εκεί και μας απάντησαν ότι υπήρχε πρόβλημα με την βίζα μας.»

        «Μετά από μία εβδομάδα οι συνοδοί μας μας είπαν ότι θα πρέπει να παρατήσουμε εκεί όλες τις αποσκευές μας και να φύγουμε για τα σύνορα με την Ελλάδα.»

       « Ηταν χειμώνας Φεβρουάριος. Εκανε φοβερό κρύο . Ξεκινήσαμε όλες μαζί οι γυναίκες με τα πόδια  και μετά από πολύωρο περπάτημα φτάσαμε σε ένα ποτάμι . Περάσαμε με προφυλάξεις από διάφορα μονοπάτια και καταφέραμε να μπούμε στην Ελλάδα.»

         «Στην συνέχεια μας επιβίβασαν σε μικρά λεωφορεία  και μας πήγαν στην Κόρινθο. Εκεί μας αφαίρεσαν τα διαβατήρια και τότε κατάλαβα ότι είχα μπλέξει άσχημα. Δεν μπορούσα όμως να κάνω κάτι. Από εκεί με μετέφεραν μαζί 3-4 άλλες κοπέλες στην Αμαλιάδα  στο μπάρ του Μπριστόγιαννη όπου μας είχε κλειδωμένες σε ένα δωμάτιο με κάκγελα.»

Απειλούσαν και την μητέρα μου

         « Υπέφερα αφάνταστα . Ενιωσα την φρίκη από όλες τις απόψεις. Μετά ήρθε η νύχτα του βιασμού μου από τον αστυνομικό και το ποτήρι ξεχείλισε…» 

        « Κατήγγειλα το περιστατικό και δέχθηκαν σωρεία απειλών. Κάποιοι άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνο την μητέρα μου στην Ουκρανία και να της λένε ότι αν δεν ανακαλέσω την καταγγελία μου θα με έστελναν πίσω κομμάτια.»

         « Η ζωή μου είχε γίνει εφιάλτης. Ενας από τους δικηγόρους της Αμαλιάδας αρνήθηκε να αναλάβει την υπόθεσή μου με την πρόφαση ότι ο αστυνομικός είχε μεγάλες «πλάτες». Φαίνεται ότι είχε δίκιο καθώς αυτό αποδείχθηκε και από το ότι έγινε το δικαστήριο χωρίς να με καλέσουν»  

      « Τώρα περιμένω την ημέρα της δίκης. Για να ξαναγεννηθώ και να πάρω πίσω την ζωή μου…» - μας λέει η Ολγα και καταλήγει :

        - «Να ξέρεις πάντα ότι εκείνο που σκοτώνει μέσα την ψυχή σου σε κάνει πιο δυνατό» .- 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

27/06/2003

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ 25ΧΡΟΝΗΣ

Κατήγγειλα το βιασμό, δέχθηκα απειλές

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ

Μόλις στα 19 της, με φορτωμένη την καρδιά όνειρα και ελπίδες για μια καλύτερη ζωή, άφησε πίσω την οικογένειά της και αναζήτησε την τύχη της στον «παράδεισο» που της είχαν υποσχεθεί.

Το όνειρό της όμως έμελλε να μετατραπεί μέσα σε μια νύχτα σε ανείπωτο εφιάλτη, που της σημάδεψε για πάντα τη ζωή.

Η 25χρονη σήμερα Ολγα, θύμα βιασμού από Ηλείο αστυνομικό το 1998 στην Αμαλιάδα, προσπαθεί με τη βοήθεια των δικών της ανθρώπων να ξεχάσει την εφιαλτική νύχτα που πέρασε σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στα νύχια του, έχοντας -όπως λέει- υψηλές γνωριμίες και μεγάλη δύναμη «εκπρόσωπο του νόμου και της τάξης».

Πριν από μερικές εβδομάδες ο αστυνομικός δικάστηκε και αθωώθηκε σε μια δίκη που η Ολγα δεν εκλήθη ποτέ να καταθέσει εξαιτίας πρωτοφανών παρατυπιών ή παρανομιών δικαστικών επιμελητών της Αμαλιάδας.

Στη συνέχεια, κυρίως χάρη στη δική της τόλμη και επιμονή, κατάφερε να προκαλέσει την προσοχή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Κρουσταλλάκη, ο οποίος ζήτησε την αναίρεση της πρόσφατης αθωωτικής απόφασης για τον αστυνομικό.

Για την περιπέτειά της λέει στην «Ε»:

«Βρέθηκα στην Ελλάδα εντελώς ξαφνικά. Μου είχαν πει ότι θα ερχόμουν εδώ για δουλειά, αλλά δυστυχώς άλλα πράγματα βρήκα. Ξεκίνησα από την Ουκρανία το χειμώνα του 1998.

Μου έβγαλαν το διαβατήριο και μια μέρα μαζί με άλλες 30-40 κοπέλες ξεκινήσαμε με λεωφορείο. Καταλήξαμε στην Κόρινθο. Εκεί μας αφαίρεσαν τα διαβατήρια και με μετέφεραν μαζί με 3-4 άλλες κοπέλες στην Αμαλιάδα, στο μπαρ του Μπριστόγιαννη, όπου μας είχε κλειδωμένες σε ένα δωμάτιο με κάγκελα.

Υπέφερα αφάνταστα. Ηρθε και η νύχτα του βιασμού. Κατήγγειλα το περιστατικό και δέχτηκα σωρεία απειλών. Ενας από τους δικηγόρους της Αμαλιάδας αρνήθηκε να αναλάβει την υπόθεσή μου με την πρόφαση ότι ο αστυνομικός είχε μεγάλες "πλάτες".

Τώρα περιμένω την ημέρα της δίκης. Για να ξαναγεννηθώ και να πάρω πίσω τη ζωή μου... Να ξέρεις πάντα», καταλήγει η Ολγα, «ότι εκείνο που σκοτώνει μέσα την ψυχή σου σε κάνει πιο δυνατό».