"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ"

Ταξικός συνδικαλισμός

Αρχείο

Τελικά το πραγματικό ζητούμενο στο 31ο συνέδριο της ΓΣΕΕ δεν ήταν η "μια ομοσπονδία" ή το "ένα σωματείο", όπως προσπάθησε να πείσει η ηγεσία της συνομοσπονδίας, αλλά η βαθύτερη πρόσδεση του επίσημου συνδικαλισμού στην πολιτική γραμμή της υποταγής των εργατικών συμφερόντων στο σύνθημα του Πολυζωγόπουλου για τη "νέα στρατηγική σύνθεση της ανάπτυξης". Η μεγάλη αγωνία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας πολλών... αστέρων, που συγκεντρώθηκε στη Βουλιαγμένη για να συζητήσει τους δρόμους "ανασυγκρότησης" του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα, πηγάζει από τα αξεπέραστα ενδογενή προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σημερινός αστικοποιημένος συνδικαλισμός. Όλες οι αποχρώσεις της σημερινής κατεστημένης τάξης πραγμάτων στο σ.κ. αποπειράθηκαν να μιλήσουν για την κρίση που εντείνεται στους κόλπους του, την απομαζικοποίηση, την πολυδιάσπαση, χωρίς ωστόσο, καμιά από τις δυνάμεις που όλα αυτά τα χρόνια "συγκυβερνούν" στη ΓΣΕΕ, να μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί με την ίδια τη στρατηγική φυσιογνωμία του σημερινού υποταγμένου συνδικαλισμού, με τους δρόμους ρήξης με τον υποταγμένο συνδικαλισμό και με την προώθηση ενός νέου εργατικού κινήματος. (Το κείμενο είναι του Δ. Σ.).

Οι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ αποφάσισαν ότι μπορούν να παραμείνουν... επ΄ αόριστο στις καρέκλες τους - πολλοί από αυτούς και να ... συνταξιοδοτηθούν ως επαγγελματίες συνδικαλιστές - και να βάλουν στο χέρι ακόμα περισσότερους πόρους από την υποχρεωτική συνδικαλιστική εισφορά που αποφάσισαν να επιβάλουν, ζητώντας και την αρωγή των εργοδοτών! Κατά τα άλλα, η συζήτηση περί κρίσης και απομαζικοποίησης των συνδικάτων συνοδεύτηκε από κοινότοπες επισημάνσεις, οργανωτικίστικες αποφάσεις και φλυαρίες που άφησαν στο απυρόβλητο την ίδια τη φύση του σημερινού συνδικαλισμού και, βέβαια, τους λόγους που τον έχουν οδηγήσει σε οριστικό διαζύγιο με τους εργαζόμενους και τα εργατικά συμφέροντα, και τον έχουν καταστήσει φορέα ενσωμάτωσης και χειραγώγησης της εργατικής τάξης στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης των όρων εκμετάλλευσής της από το κεφάλαιο.

Πώς είναι δυνατόν όλοι εκείνοι που προσυπέγραψαν το αντιασφαλιστικό έκτρωμα Ρέππα και που πήραν "στις πλάτες τους" την προώθηση των επαγγελματικών ταμείων, εκείνοι που συμφώνησαν με την εργοδοσία σε "αυξήσεις" ψίχουλα, που κάνουν τα στραβά μάτια στην επέλαση όλων των "νέων" - μεσαιωνικών μορφών εργατικής εκμετάλλευσης, που καθαιρούν ταξικούς συνδικαλιστές και που, φτάνοντας στο έσχατο όριο εξαχρείωσης, παριστάνουν ακόμα και τον μπάτσο της αντιτρομοκρατικής, να θέλουν να αναζητήσουν και τρόπους "ανασυγκρότησης" του εργατικού κινήματος;

Η αιτία της σημερινής κρίσης του συνδικαλισμού βρίσκεται στη χρόνια υποταγή των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των ηγεσιών τους στον πυρήνα και τις στρατηγικές επιδιώξεις των αναδιαρθρώσεων του κεφαλαίου. Αυτή η "θέση" τους είναι που έχει οδηγήσει τα συνδικάτα στην απόσπασή τους από τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα, με την συνεισφορά πρωτίστως των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, αλλά και τις σημαντικές ευθύνες των ΣΥΝ-ΠΑΜΕ, έχει πετάξει στα σκουπίδια τη συλλογική συζήτηση και οργάνωση στην εργατική βάση, και ο έλεγχος ακόμα και του πιο πρωτόλειου εργατικού σκιρτήματος, με τις νέες ρυθμίσεις περί "Περιφερειακών Συντονιστικών" και "διεπαγγελματικών σωματείων", επιχειρείται να περάσει πάση θυσία στα χέρια της γραφειοκρατίας, που πλέον αποτελεί ένα πολυπλόκαμο δίκτυο καρεκλοκένταυρων, που όλο και πιο πολύ προσκολλώνται στο κράτος και την εργοδοσία.

Τέλος, αυτό που και πάλι αποδείχτηκε στη Βουλιαγμένη είναι ότι η ανάδειξη ενός άλλου ανεξάρτητου εργατικού κέντρου, που θα προωθεί την πάλη για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής, δεν πρόκειται να προέλθει από τέτοιες διαδικασίες, αλλά μέσα από την ίδια την εργατική βάση και τους αγώνες της.

 05/12/2002

Δωρεάν ανταποδοτική διαφήμιση (επικοινωνήστε με τον webmaster)