Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ πολλές φορές έχει προσπαθήσει να ανοίξει συζητήσεις, αντιπαραθέσεις εποικοδομητικές μεταξύ αγωνιστών της Αριστεράς, όλων των τάσεων και των αντιλήψεων. Υπάρχουν σύντροφοι που αυτοπροσδιορίζονται Μαρξιστές με ιδιαίτερη προτίμηση στο σταλινισμό, άλλοι στον τροτσκισμό, μαοϊσμό, αναρχισμό, κλπ. Άλλοι, ίσως οι περισσότεροι, αγνοούν τις ιδεολογικές διαφορές που κρύβουν αυτές οι "ταμπέλες" και συχνά μας βάζουν το αγωνιώδες ερώτημα: "Γιατί επιτέλους δεν ενώνεστε; Δε βλέπετε ότι ο ταξικός εχθρός χτυπάει ενωμένος, παρά τις αντιθέσεις του; Δεν βλέπετε ότι ο καπιταλισμός και οι ιμπεριαλιστές συμπεριφέρονται σαν οι απόλυτοι αφέντες του κόσμου, και πατάνε επί πτωμάτων; Δεν βλέπετε ότι όσο είμαστε διαιρεμένοι (και τρωγόμαστε σαν τα σκυλιά) θα μας τσακίσουν οι αφεντάδες και οι καπιταλιστές; Γιατί λοιπόν δε δίνετε επιτέλους τα χέρια; Γιατί δεν βάζετε στην άκρη όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν και να βαδίσετε μαζί ώστε να δούμε κι εμείς την Αριστερά ενωμένη, να πάρουμε κουράγιο και να παλέψουμε να απαλλαγούμε από τη γάγγραινα που λέγετε καπιταλισμός;".

Αυτές τις φωνές μάζεψε ο φίλος και συνεργάτης μας ΒΑΙΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ που ζει και εργάζεται στη Γερμανία και τις έκανε άρθρο. Δεν παίρνει θέση - σαν έμπειρος συγγραφέας που είναι - και μιλάει με το στόμα των απλών Αριστερών που βάζουν αυτά τα ερωτήματα. Μιλάει όπως θα μιλούσαν αυτοί σε μας. Κι έχουμε χρέος να τους ακούσουμε. Εμείς, εδώ στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ξέρουμε ότι δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι "άσπρο" ή "μαύρο". Δεν είναι τόσο απλά. Αλλά αφήνουμε τους συντρόφους και φίλους αναγνώστες μας να πάρουν θέση, να εκθέσουν τις απόψεις τους. Δεν έχει σημασία αν θα συμφωνήσουμε ή όχι. Σημασία έχει να αρχίσουμε τη συζήτηση. Ταυτόχρονα να πούμε σε όλους αυτούς που αγωνιούν για την "ένωση" της Αριστεράς ότι προς το παρών βαδίζουμε χώρια και ΧΤΥΠΑΜΕ ΜΑΖΙ! Μπροστά μας έχουμε τη Θεσσαλονίκη 2003. Έχουμε την Ολυμπιάδα του αίσχους και της μπίζνας. Έχουμε μαύρες μέρες και νύχτες που θα ξημερώσουν. ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΩΜΕΝΟΙ λοιπόν, όπως λέει και το τραγουδάκι της ΔΙΕΘΝΟΥΣ και συμπληρώνει ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. Παλεύοντας τον ταξικό εχθρό ας κουβεντιάσουμε συντροφικά για τις ιδεολογικές μας διαφορές. Κάπου θα καταλήξουμε... ΒΗΧΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Το «σύγχρονο προλεταριάτο» και οι δυνάμεις του…!

Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες, επιστολογράφοι και συνεργάτες του «Πολιτικού Καφενείου» (www.anatolikos.com)στο άρθρο του Λ. ΤΡΟΤΣΚΙ: «Τι είναι ο εθνικοσοσιαλισμός» (2 Νοέμβρη 1933) πρώτον έχω να επισημάνω την από κάθε άποψη επικαιρότητά του, η οποία επικυρώνεται μέσα από τη διαχρονικότητα και τη σημερινή εποχή και δεύτερον την προφητεία του Λ.Τ., σε ό,τι αφορά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Επίσης θεωρώ ότι η σημερινή κατάσταση, όπως αυτή παρουσιάζεται στα Παγκόσμια δρώμενα, αρθρογραφία, όπως η συγκεκριμένη, η παρουσία της σίγουρα αποτελεί εφόδιο μεγάλων μεγεθών. Και όχι μόνον αυτή. Μια σειρά φιλοσοφικών-ιδεολογικών κειμένων μεγάλων ανδρών, έχουν καταγραφεί στη νεώτερη ιστορία της ανθρωπότητας. Όμως, πριν προχωρήσω, επιτρέψτε με να εισάγω στο θέμα μας και μια άλλη διαχρονική σύσταση ή προφητεία ή εν πάση περιπτώσει μια διάσταση, που τη βλέπουμε στις μέρες μας και παντού:
«Ποταμοί δίς τοίση αυτοίσι ουκ αν εμβαίης, έτερα γάρ επιρρέει ύδατα». (Στο ίδιο νερό του ποταμού δεν μπορείς ποτέ να κολυμπήσεις δυο φορές διότι καινούργια νερά ρέουν συνεχώς. Ηράκλειτος).  
Επεκτείνοντας και γενικεύοντας λίγο το θέμα με δυο λόγια σε ό,τι αφορά το Χίτλερ έχουν γράψει πολλοί κορυφαίοι πολιτικοί άνδρες: φιλόσοφοι, στοχαστές και άλλοι, ανάμεσα και αντιδραστικοί έναντι του τότε, ιδιαίτερα, μπολσεβίκικου προλεταριάτου, υπ’ αριθμό 1 εχθρό της ανθρωπότητας... Και σε ό,τι αφορά το προλεταριάτο, αποτέλεσε μια ξέχωρη διάσταση από ποικίλες ιδεολογικοπολιτικές ενότητες, που το ανέδειξαν στην εποχή του ΑΡΧΟΝΤΑ του Κόσμου.
Αν μείνουμε μόνον στο Ευρωπαϊκό στρατόπεδο θα δούμε τους: Μαρξ, Έγκελς, Λένιν, Στάλιν και βεβαίως τον Τρότσκι. Όλοι αυτοί, κοινό στόχο και σκοπό είχαν το σοσιαλισμό και το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Λαοί θυσιάστηκαν και έγραψαν την πιο μεγάλη ιστορία της ανθρωπότητας. Μετά από κάποιες αναλαμπές προόδου, όλα χάθηκαν, κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι από την ισχυρή προπαγάνδα και τις σιωνιστικές πολιτικές τού απάνθρωπου κεφαλαίου αλλά και από διάφορες αδυναμίες-αντιπαραθέσεις των ηγετών, του τότε προλεταριάτο,  που σήμερα, ως «σύγχρονο προλεταριάτο», φτάνει πλέον στις μέρες μας, ακέφαλο, διαλυμένο και με μόνιμες αντιπαραθέσεις στους ιδεολογικούς χώρους του.
Λέμε «ιδεολογικούς» διότι ακόμα και σήμερα (ίσως όσο ποτέ) το «σύγχρονο προλεταριάτο» είναι μοιρασμένο σε «ιδεολογικοπολιτικές τάξεις»: Μαρξιστές, Λενινιστές, Τροτσκιστές, Σταλινιστές, κομμουνιστές, σοσιαλιστές και χίλιες δυο άλλες ιδεολογίες και όχι μόνο. Είναι και οι εκτός Ευρωπαϊκού χώρου πολιτικές φυσιογνωμίες και κινήματα σε Χώρες και λαούς, που έπαιξαν τους ρόλους τους συμβάλλοντας, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, στη διαμόρφωση μιας καλλίτερης ανθρώπινης κοινωνίας.
Όμως όλα αυτά ναυάγησαν από ποικιλόμορφες αιτίες και όχι μόνο από τις αντιδραστικές δυνάμεις αλλά και από μερίδες ηγετικών στελεχών. Ιδιαίτερα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το κεφάλαιο, δυστυχώς, αποκεφάλισε την ιδέα.
Πολλοί αριστεροί, χρόνια τώρα, αγωνίζονται να ξεχωρίσουν την «καλή» από την «κακή» ιδεολογία ή κόμμα κι αυτό καθιστά αδύνατη την προσχώρηση σε κάποιο κόμμα και αντίστοιχα το μεγάλωμά του. Κι αυτό μεταφράζεται σε μια συνεχή-διαχρονική νίκη του κεφαλαίου, όπως άλλωστε φαίνεται στις μέρες μας: Διαμελισμός, περιθωριοποίηση και εξαφάνιση του φάσματος των Αριστερών δυ-νάμεων.
Παρακολουθώντας τα γραπτά από διάφορους και εξαίρετους επιστολογράφους προς το «Πο-λιτικό Καφενείο» εκτός από
τις πυκνές αντιπαραθέσεις, που γίνονται σεβαστές, εκείνο που διαπιστώνει κανείς είναι η αέναη φαγωμάρα ανάμεσα σε Μαρξιστές, Λενινιστές, Τροτσκιστές, Σταλινικούς, κομμουνιστές, σοσιαλιστές κλπ, κλπ. Από κει και μετά οι ιδεολογικοί χώροι καθίστανται σε πολιτικά «κατηχητικά» με, ναι μεν θαυμάσια μανιφέστα και θεωρίες, απραγματοποιήσιμα δε για τις συρρικνωμένες κατώτερες και μεσαίες τάξεις τού «σύγχρονου προλεταριάτου»
Όσο κι αν η ιστορία του προλεταριάτο του 20ου αιώνα έδωσε σοφούς και οραματιστές κομουνιστές και ανεπανάληπτους αγώνες, η φαγωμάρα είχε αρχίσει επί του βίου τους ακόμα. Σήμερα που η ανθρωπότητα έχει ανάγκη όσο ποτέ από την ανατροπή των νέων Χίτλερ, αναρωτήθηκε κανείς ποιος είναι αυτός που θα ενώσει το «σύγχρονο προλεταριάτο» από τους επιδρομείς του μεγάλου κεφαλαίου; Μάθαμε να βολευόμαστε στη θεωρία και αφήνουμε να περνά το «τρένο» από μπροστά μας το οποίο, ως συνήθως, το δακτυλοδείχνουμε ως ψυχρό και αδιάφορο…
Αναμφίβολα διανύουμε μια εποχή, τη λεγόμενη «νέα εποχή», που κάθε άλλο νέα δεν είναι, με την έννοια του Πραγματικού Εκσυγχρονισμού-Παγκοσμιοποίηση. Για το έκτρωμα, όπως αυτό παρουσιάζεται, ο πολιτικόκοσμος της σοσιαλδημοκρατικής Δύσης, κωφάλαλος και μωρός και αγκιστρωμένος στην πολιτική των Αμερικανών με τους συμμάχους του (ΜΜΕ και την καμουφλαρισμένη από …πίστη Εκκλησία-ιδιαίτερα την Καθολική) έχει καταφέρει να μετατρέψει και τον τελευταίο προλετάριο… (βέβαια ξεπερασμένη λέξη για τα σημερινά δεδομένα, αλλά παράλληλα δεν παύει να είναι επίκαιρη όσο ποτέ..) σε τυφλό όργανό του και σε συνεργάτη του πουλώντας οποιεσδήποτε αξίες στους γήινους σατανάδες.  
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του τελευταίου τετάρτου του περασμένου αιώνα, ερχόμενοι οι …σοσιαλιστές του «Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος» στην εξουσία, στις πρώτες προτεραιότητές τους, έθεσαν και την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, λες και οι Έλληνες θα την άφηναν να περάσει στη λήθη της Ιστορίας. Ο ξενοκίνητος εμφύλιος Πόλεμος, που ήταν ό,τι πιο κακό και χειρότερο για την Ελληνική Ιστορία και το λαό της, πέρα από τα θύματα, κομουνιστών και φασιστών και το χαντάκωμα της Ελλάδας στους τάφους των μισαλλοδοξιών και την αέναη πανευρωπαϊκή αντικομουνιστική προπαγάνδα(σήμερα έχουμε την τρομοκρατία), άφησαν να φαίνονται οι ελπίδες για την Απελευθέρωση, η οποία πέρασε πάνω από τα κορμιά των φοιτητών της γενιάς του Πολυτεχνείου.
Κι αυτή η λαϊκή αναλαμπή και ανάταση σπιλώθηκε για διάφορα συμφέροντα από την καθεστηκυία τάξη και δεν γνωρίζουμε πόσο θα την γιορτάζουμε ακόμα.
Στις ίδιες δεκαετίες του περασμένου αιώνα πέρασε και όλο τα φάσμα της Αριστεράς στη διάσπαση διευκολύνοντας έτσι τις συντηρητικές δυνάμεις στο έργο τους. Ακόμα και αυτή τη στιγμή συμ-βαίνει και τρίβουν τα χέρια τους: Οι «σοσιαλιστές» του Πασόκ, οι «λαϊκοί»του Μπλερ, οι σοσιαλδημοκράτες της Γερμανίας και όλες γενικά οι Χώρες της Ε.Ε και πολύ περισσότερο οι Χώρες της πρώην Σ. Ε. με πρώτο θύμα τον Ρωσικό λαό, τον οποίο μετέτρεψαν σε έρμαιο και αναζητά ΤΙ;
Εν κατακλείδι, πρόσφατα στην Ελλάδα συναντήθηκαν οι 15 ηγέτες της Ε.Ε. και συζήτησαν διάφορα πράγματα ενωμένοι λες και τους γέννησε μια μάνα. Σίγουρο είναι ότι δε μοιάζουν μεταξύ τους, όπως σίγουρο είναι ότι τα συμφέροντα τούς ενώνουν. Διαφορετικά βέβαια από των Αριστερών… Παράδειγμα, δυο αριστεροί ιδεολόγοι μπορούν στην ανάγκη να αλλάξουν και βρακί και να μοιραστούν και την μπουκιά κάτι που οι ηγέτες της Δύσης δεν πρόκειται να το κάνουν ποτέ…Όμως από κει και μετά φωνάζουμε και γινόμαστε κράχτες. Γιατί το ΚΙΝΗΜΑ δεν πάει μπροστά.
Ο γράφοντας δεν είναι γνώστης των διαφόρων αντιπαραθέσεων κι ούτε βέβαια κατακρίνονται. Καλές είναι. Όμως ο χρόνος και η συγκυρία επιβάλουν κάτι άλλο. Την ενότητα ΟΛΟΥ του φάσματος της Αριστεράς, όπως κι αν αυτή εκφράζεται. Εσείς λοιπόν που ασχολείσθε με τα ιδεολογικά θέματα (Μαρξ, Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι κλπ) μπορείτε να βρείτε μια φόρμουλα ενωτική;
Γερμανία 12.01.2003
Βάιος  


Γερμανία,  www.fasoulas.de  *  e-mail: vaios@fasoulas.de

 15/01/2003